All Chapters of ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย: Chapter 241 - Chapter 250

ช่วงเวลาหลังเที่ยงคืนผ่านไปอย่างเงียบงัน ภายในห้องทำงานของฝ่ายสืบสวนสอบสวน กองบัญชาการตำรวจแห่งชาติ แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์หลายเครื่องยังคงสว่างจ้าไม่มีใครกลับบ้าน แฟ้มคดีหลายสิบแฟ้มถูกเปิดวางเรียงกันบนโต๊ะภาพของศิรี ภาพของเรวัตร ภาพจากโรงแรมกิ่งหยก รายงานการจับกุมทีมอาเครอน รายการเดินบัญชี และภาพจากกล้องวงจรปิดที่เพิ่งถูกดึงออกมาจากระบบของโรงแรม…ทั้งหมดถูกนำมาวางเรียงต่อกันราวกับชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ที่ยังขาดอยู่เพียงไม่กี่ชิ้นธีรภพยืนอยู่หน้าโต๊ะประชุม โดยมีออสตินยืนกอดอกอยู่ด้านข้างเจ้าหน้าที่คนหนึ่งเลื่อนภาพบนหน้าจอขึ้นมา แล้วเริ่มรายงาน “ผู้การครับ เราตรวจสอบภาพจากกิ่งหยกย้อนหลังสามเดือนตามที่สั่งแล้ว”ธีรภพหันมอง “ได้อะไรบ้าง?”“ได้หลายอย่างครับ พบภาพการเข้าออกโรงแรมของหลายคนที่เกี่ยวข้องกับเคสนี้ ในช่วงทั้งแต่ตอนที่เครือโรงแรมกิ่งหยกใกล้ล้มละลาย จนกระทั่งเมื่อวาน”เจ้าหน้าที่คลิกเมาส์เพียงหนึ่งครั้ง ภาพแรกก็ปรากฏขึ้น มันเป็นภาพชายคนหนึ่งกำลังเดินเข้าโรงแรมในช่วงกลางคืนเจ้าหน้าที่ซูมใบหน้าให้เห็นชัดเจนขึ้น พลางพูด “ชายคนนี้เป็นอดีตเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของกิ่งหยกที่ถูกจั

เสียงยางรถเสียดสีกับพื้นถนนดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่รถของเรวัตรจะหยุดนิ่งอยู่กลางช่องจราจรเขานั่งกำพวงมาลัยแน่นโดยไม่ดับเครื่องยนต์ ดวงตาทั้งสองข้างจับจ้องไปที่กระจกมองหลังอย่างระแวงระวังรถตู้สีขาวยังอยู่ที่เดิม รถเก๋งสีดำด้านหน้าก็ยังไม่ขยับ ส่วนรถอีกคันทางด้านข้างค่อยๆ จอดเยื้องออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนเป็นเพียงรถที่บังเอิญติดไฟจราจร ทั้งๆ ที่ไม่มีของแบบนั้นเรวัตรหัวเราะออกมาเบาๆ “เล่นกันถึงขนาดนี้เลยเหรอวะ...”เขารู้แล้ว นี่ไม่ใช่การติดตาม แต่มันคือการล้อมจับ และคนที่กำลังถูกล้อมจับอยู่ก็คือเขาโทรศัพท์มือถือของเขาสั่นขึ้นอีกครั้งเรวัตรรีบหยิบขึ้นมาดู ครั้งนี้ไม่มีข้อความจากหมายเลขปริศนา หน้าจอแสดงหมายเลขที่เขารู้จักดีแต่เขาไม่กล้ารับสายเรียกเข้าดังต่อเนื่องอยู่หลายวินาที ก่อนตัดไปเอง จากนั้นข้อความหนึ่งก็ปรากฏขึ้น“อย่ารับสาย”เรวัตรนิ่งงันไม่ถึงสามวินาที ข้อความที่สองก็ตามมา“พวกมันกำลังดูอยู่”เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ แล้วกวาดสายตามองรถรอบตัวอีกครั้ง แล้วจู่ๆ เขาก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาถ้าคนของไคลน์รู้ว่าเขาถูกตำรวจตาม...ทำไมถึงยังติดต่อหาเขา?คำตอบมีเพียงอย่างเดียวพวกมันไม่ได้

หลังคำถามของธีรภพ ภายในห้องสอบสวนก็ตกอยู่ในความเงียบงัน“คุณกลัวเขามากขนาดนั้นเลยหรือ?”เรวัตรไม่ได้ตอบ เขาเพียงก้มหน้ามองโต๊ะ ราวกับกำลังชั่งใจว่าควรจะพูดอะไรต่อ และอะไรที่ไม่ควรหลุดปากพูดออกมาอย่างเด็ดขาดแต่ในอีกห้องหนึ่งด้านหลังกระจก เสียงโทรศัพท์ของออสตินกลับสั่นขึ้น เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย‘คิมหันต์’ออสตินกดรับสายด้วยความสงสัย “ว่าไง?”เสียงของคิมหันต์ดังมาตามสายทันที “พ่ออยู่กับผู้การธีรภพใช่ไหม?”ออสตินหันไปมองธีรภผ่านกระจก ก่อนตอบน้ำเสียงจริงจัง “ใช่”“เรื่องเรวัตร?”“ลูกรู้แล้ว?”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาเรียบๆ “ผมรู้เรื่องซองแล้ว”ออสตินหรี่ตาลง ก่อนถาม “ใครบอก?”“ไม่สำคัญครับ” คิมหันต์ตอบสั้นๆ ก่อนพูดต่อ “สิ่งสำคัญคือ พ่อเปิดซองหรือยัง?”ออสตินมองผ่านกระจกเข้าไปในห้องสอบสวน พลางพูด “เปิดแล้ว”“ข้างในมีอะไร?”ออสตินกำลังจะบอกปัด แต่ธีรภพที่เดินมาที่ห้องฝั่งทางนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ยกมือขึ้นโบกมือให้ “บอกไอ้หลานชายไป”ออสตินจึงตอบตามตรง “เอกสารโอนเงินปลอม ที่มีรหัสในระบบของบริษัทเอเชีย โกลบอล คอนซัลติ้ง อ

ภายในห้องสอบสวน ความเงียบยังคงกดทับอยู่เหนือโต๊ะตัวเดิมธีรภพยังคงนั่งอยู่ตรงข้ามเรวัตร โดยมีออสตินยืนเยื้องไปทางด้านหลังเล็กน้อย แขนทั้งสองข้างของออสตินกอดอก ดวงตาคู่คมของเขาจับจ้องทนายหนุ่มอยู่งียบๆ โดยไม่พูดอะไร“ตอนนี้คุณกำลังกลัวอะไร”คำถามของธีรภพยังคงค้างอยู่กลางห้องเรวัตรนิ่งไปนาน นานจนเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่เหนือศีรษะ กลายเป็นเสียงเดียวที่ทุกคนได้ยิน ในที่สุดเขาก็หัวเราะออกมาเบาๆ “ผู้การคิดว่าผมกลัวอะไรล่ะครับ?”ธีรภพตอบทันที “กลัวตาย”รอยยิ้มของเรวัตรหายไป “ไม่ใช่”ธีรภพเลิกคิ้วเป็นเชิงถามเรวัตรเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาทั้งสองข้างเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย “ถ้าผมแค่กลัวตาย เรื่องมันคงง่ายกว่านี้มาก”ออสตินหรี่ตาลงธีรภพยังคงเลิกคิ้วมองเงียบๆ ปล่อยให้ชายตรงหน้าพูดต่อ“คนอย่างผม...” เรวัตรหัวเราะเยาะตัวเอง “อยู่ในวงการกฎหมายมานานพอที่จะรู้ว่าการติดคุกไม่ใช่จุดจบของชีวิต...ต่อให้โดนโทษเป็นสิบปี ถ้าได้ลดโทษบ่อยๆ แป๊บๆ ก็ได้ออกจากคุก แล้วถ้ามีเงิน...คุณจะซื้อได้แม้กระทั่งคน...คนคุ้มกันในคุกตัวเป้งๆ”“อืม”เรวัตรพึมพำเหมือนหมดอาลัยตายอยาก “ก็ตามนั้น...คนมีเงินมีอำนาจติดคุก

เวลาผ่านไปอีกหลายวันนับจากวันนั้น...ในที่สุด คิมหันต์ก็ยอมทำตามคำสั่งของแพทย์อย่างที่พิงค์บังคับเอาไว้ทุกอย่างอย่างน้อย...ก็เกือบทุกอย่าง“คุณคิมหันต์ อย่าขยับค่ะ” เสียงของพิงค์ดังขึ้นภายในห้องพักฟื้น ขณะที่คิมหันต์กำลังพยายามยื่นมือไปหยิบเสื้อสูทที่แขวนอยู่ไม่ไกลชายหนุ่มชะงักทันที เขาหันกลับมามองภรรยาที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งวางอยู่บนหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเพียงเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องเขาเขม็ง“ฉันแค่จะหยิบเสื้อ”“พิงค์เห็นค่ะ”“งั้นก็รู้สิว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด”พิงค์ยกคิ้วขึ้น “คนโดนยิงเพิ่งจะได้ออกจากโรงพยาบาล เขาจะพยายามเอื้อมมือไปหยิบของเองแบบคุณเหรอคะ?”คิมหันต์ตอบเสียงเบา “ฉันแขนเจ็บ ไม่ได้พิการ”“เถียงอีกแล้ว”“ฉันแค่พูดความจริง”“งั้นพิงค์ก็พูดความจริงเหมือนกันค่ะ” พิงค์ลุกขึ้นจากโซฟา เดินไปหยิบเสื้อสูทตัวนั้นมาส่งให้เขา “คุณเป็นคนไข้ที่ดื้อที่สุดเท่าที่พิงค์เคยเจอมา”คิมหันต์รับเสื้อสูทจากมือเธอมาสวม ด้วยใบหน้าอาบรอยยิ้ม “แต่เธอก็ยังรักคนไข้คนนี้อยู่ดี”“...คนหลงตัวเอง...” เธอพึมพำ“ขอบคุณครับ”“พิงค์ไม่ได้ชม!”เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นภายในห้องหลังจากนั้นไม่นาน