All Chapters of เด็กดื้ออย่าหนี: Chapter 21 - Chapter 27

ตอนที่ 21 สามชั่วโมงต่อมา ณ โรงพยาบาล… เวลานี้ภายในห้องพิเศษเงียบสงัด หญิงสาวนอนหลับอยู่บนเตียงคนไข้ ขาข้างซ้ายถูกดามด้วยเฝือกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มนั่งทำงานในโน้ตบุ๊กอย่างเงียบๆ ตรงโซฟาที่มีไว้ให้สำหรับญาติคนไข้ สายตาก็สลับดูเธอที่นอนอยู่ว่าตื่นหรือยัง “โอย...” เสียงร้องโอดโอยดังขึ้น ทศพลวางโน้ตบุ๊กลง แล้วรีบลุกเดินมายืนอยู่ที่ข้างเตียง เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้ ตัวเองนั้นกำลังแสดงท่าทีของความเป็นห่วงออกมาแบบชัดเจน “เจ็บเหรอ” “อือ” น้ำมนต์ตอบพลางพยักหน้า เธอรู้สึกปวดร้าวและระบมที่ขาข้างซ้ายมากๆ อยากอัดยาแก้ปวดสักสิบแผง “ถ้าเจ็บมาก เดี๋ยวฉันจะได้ให้หมอมาดู” “ไม่ต้องหรอกลุงเสี่ย แค่ไปขอยาแก้ปวดให้หนูก็พอแล้ว” “ใช้ฉัน?” “ถ้าไม่ใช้ลุงเสี่ยแล้วจะให้ใช้ใครเล่า จะให้หนูไปขอเองรึไง ดูสภาพหนูซะก่อนเถอะ” ใช้แค่นิดหน่อยเอง ให้เธอได้ใช้เขาบ้างเหอะน่า ที่ผ่านมามีแต่เขาใช้เธอมาตลอด “เห็นว่าเจ็บอยู่หรอกนะ” เอ่ยจบคนตัวสูงก็เดินออกไปเพื่อนจะไปขอยาแก้ปวดมาให้ ไม่นานนักเขาก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับยาแก้ปวดจำนวนสองเม็ด เขาแกะยาออกแล้ววางมันใส่มือเล็กตามด้วยหยิบน้ำให้เธอ “ขอบคุณค่ะ” เธอเอ

ตอนที่ 23 ทศพลต่อยเข้าไปที่หน้าของจอมทัพอย่างแรง ก่อนที่จอมทัพจะตั้งหลักได้แล้วต่อยกลับคืนบ้าง ทั้งคนแลกหมัดใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร ผัวะ! “หยุดต่อยกันได้แล้ว” น้ำมนต์พยายามเอ่ยห้ามแต่ก็ไม่เป็นผล เธอหวังว่าคนที่อยู่ด้านนอกจะได้ยินแล้วเข้ามาดูหน่อย แต่เหมือนจะไม่มีใครมาสักคน คนตัวเล็กพยายามพาตัวเองลงจากเตียงอย่างทุลักทุเล ขาข้างซ้ายที่ใส่เฝือกก็ใช้ยืนไม่ได้ เธอต้องยืนด้วยขาเดียวแล้วใช้มือค้ำไว้ที่เตียง “หยุดเถอะ หนูขอร้องล่ะ หยุดที...” ตุบ! ร่างเล็กล้มลงกับพื้น ทำให้ชายหนุ่มทั้งสองคนหยุดต่อยกัน ก่อนจะรีบเข้ามาหาเธอที่นั่งอยู่กับพื้น “เป็นอะไรหรือเปล่าน้ำมนต์” จอมทัพถามด้วยความเป็นห่วง “ออกไปไอ้เวร! เมียกูเดี๋ยวกูดูเอง คนอื่นไม่ต้องเสือก” ทศพลผลักจอมทัพให้พ้นทาง แล้วอุ้มน้ำมนต์ขึ้นไปวางลงบนเตียงอย่างเบามือ “นั่งเฉยๆ” เขาสั่งเธอแล้วกดปุ่มตรงหัวเตียงที่มีไว้ให้กดเรียกพยาบาล “...” น้ำมนต์มองดูจอมทัพที่ตอนนี้หน้าฟกช้ำแล้วมุมปากมีเลือดซึมออกมา เธอรู้สึกผิดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ “...” จอมทัพเองก็ไม่อยากจะทำให้สถานการณ์มันแย่ลงไปกว่านี้ เขาเดินออกมาจากห้องในทันที แม้จะเป็นห่วงมากแค่ไห

ตอนที่ 25 อาทิตย์ต่อมา น้ำมนต์นั่งเรียนออนไลน์อยู่ที่โถงนั่งเล่น อาการที่ขาตอนนี้ดีขึ้นมายี่สิบเปอร์เซ็นต์ และยังต้องใส่เฝือกอยู่ ส่วนแผลเย็บที่ขานั้นสมานดีและเพิ่งตัดไหมมา ช่วงนี้ก็หมั่นทายาเพราะไม่อยากให้เป็นแผลเป็น และที่ดูเหมือนจะดีขึ้นพอๆ กับขา นั่นคือความสัมพันธ์ของเธอกับทศพล พักหลังมานี้เขาค่อนข้างใจเย็นลง และพูดจาดีกับเธอขึ้นมานิดๆ หน่อยๆ จากเมื่อก่อน ส่วนหนึ่งอาจจะเพราะว่าได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นแหละมั้ง เพราะตั้งแต่เธอขาเจ็บ เขาก็อยู่ดูแลมาตลอด เรื่องงานเขาก็อาศัยทำอยู่ที่บ้านไปพลางๆ ก่อน มีบ้างที่แวบออกไปดูงาน แต่เดี๋ยวเดียวก็กลับมา “เดี๋ยวฉันจะออกไปที่คาเฟทานตะวันแป๊บนะ พอดีป้าแกมีเรื่องให้ช่วยนิดหน่อย” “...” หญิงสาวที่นั่งเรียนออนไลน์อยู่หูผึ่งขึ้นทันที น้ำมนต์รีบปิดโน้ตบุ๊ก แล้วหยิบไม้ค้ำยันมาถือไว้ในมือ และประคองตัวให้ยืนขึ้น “จะไปไหนของเธอ แล้วนี่เรียนเสร็จแล้วรึไง” “ไว้เรียนย้อนหลังเอาก็ได้ หนูขอไปด้วยสิ” เธอไม่ได้ออกไปข้างนอกมาอาทิตย์กว่าๆ เห็นจะได้ ตอนนี้รู้สึกจะเฉาตายอยู่แล้ว อยากออกไปเจอแดดเจอลมสักหน่อยก็คงจะดี “ฉันไม่ได้ไปเที่ยวนะ” เขาแค่จะไปช่วยป้

ตอนที่ 27 วันที่ยี่สิบสาม… @ทศพล : ฉันคงถึงบ้านดึกหน่อยนะ @น้ำมนต์ตัวเต็ง : จะให้หนูรอไหม? ให้เตรียมข้าวไว้หรือเปล่า? @ทศพล : ไม่ต้องเตรียม และถ้าง่วงก็นอนเลย @น้ำมนต์ตัวเต็ง : โอเค ขับรถกลับดีๆ นะลุงเสี่ย @ทศพล : อื้ม แล้วนี่เธออยู่บ้านหรือเปล่า? @น้ำมนต์ตัวเต็ง : อยู่สิ หนูกำลังนั่งติวหนังสือกับจี๊ดอยู่ @ทศพล : โอเค ฉันทำธุระต่อก่อน @น้ำมนต์ตัวเต็ง : (ส่งสติ๊กเกอร์) จบการสนทนา ฟู่ ~ เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอรู้สึกหายใจได้โล่งท้องที่เขานั้นไม่ถามอะไรซอกแซกมาก “เป็นไงมึง เสี่ยทศถามอะไรปะ?” จี๊ดถาม “ไม่นะ บอกแค่ว่าวันนี้คงจะถึงบ้านดึกๆ” น้ำมนต์ตอบแล้วหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายที่ไหล่ “งั้นก็ทางสะดวกเลยดิมึง” “ใช่ กูดีใจมากเลยนะมึง ที่วันนี้กูจะได้เจอพ่อกับแม่สักที ไม่เจอหน้าตั้งหลายเดือน คิดถึงสุดๆ” น้ำมนต์บอกไปยิ้มไป “ไปกันเถอะ เผื่อสารวัตรมารอแล้ว” “ปะ” น้ำมนต์และจี๊ดพากันเดินออกจากบ้านแต่ก็ไม่ลืมที่จะล็อกลอนอย่างแน่นหนา พวกเธอพากันเดินไปเรื่อยๆ เพื่อจะไปยังจุดนัดหมายที่จอมทัพบอกไว้ นั่นคือจุดรอรถโดยสาร และมันก็อยู่ไม่ไกลจากซอยบ้านที่เธออยู่สักเท่าไร เดินไม่ถึงห้านา