All Chapters of เด็กดื้ออย่าหนี: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 2 “ถ้าไปเอากับคนอื่นได้ ฉันคงไม่เอากับเธอ” เขาตอบด้วยท่าทีเรียบนิ่งแล้วเดินเข้ามาหาเธอ “แค่ฉันเอากับเธอไม่ได้แปลว่าฉันจะติดใจ แต่มันคือหน้าที่ที่ผัวเมียต้องทำกันก็เท่านั้น อย่าหลงคิดไปไกล” “โอเค ขอบคุณที่แจ้งให้ทราบนะคะลุงเสี่ย หนูง่วงมากเลยน่ะ ขอตัวไปอาบน้ำนอนก่อนนะ” เอ่ยจบก็เดินเข้าไปในห้องทันที ทศพลเองก็เดินเข้าไปในห้องที่น้ำมนต์เพิ่งเข้าไปเช่นกันเพราะเขานอนห้องเดียวกับเธอ ที่ต้องนอนในห้องเดียวกันนั้นเป็นหนึ่งในข้อตกลงที่เขาต้องทำเพื่อแลกกับผลประโยชน์ที่เขาตกลงไว้กับพ่อ “เธอไปใช้ห้องน้ำด้านนอกอาบน้ำเถอะไป” เขาออกคำสั่ง “ทำไมต้องไปใช้ห้องน้ำข้างนอกด้วยล่ะ” เธอถามและกำลังจะถกเสื้อขึ้น “สภาพโคลนเขรอะขนาดนี้ฉันไม่ให้มาใช้ห้องน้ำในห้องฉันหรอกนะ สกปรก!” “เดี๋ยวหนูก็ล้างห้องน้ำให้อยู่ดี อีกอย่างห้องน้ำด้านนอกมันไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่นนะ ขืนไปอาบตอนนี้ได้มีหนาวตายแน่นอน หนำซ้ำมันก็ดึกมากแล้วด้วย” “นั่นมันก็เรื่องของเธอ” เขาว่าพลางลากคนตัวเล็กให้ออกมาจากห้องนอนก่อนจะปิดประตูใส่หน้าเธอ “เฮอะ ไอ้ลุงเสี่ยนิสัยไม่ดี!” เธอด่าเขาแต่เป็นการด่าที่เสียงเบาที่สุด เวลาต่อมา หลังจากที่

ตอนที่ 4 (18+) ช่วงเย็น ณ ร้านส้มตำ น้ำมนต์และจี๊ดพากันมานั่งกินส้มตำอยู่ที่ร้านริมข้างทางร้านหนึ่งซึ่งร้านนี้แม่ค้าตำแซ่บตำอร่อยมาก สองสาวเลยติดใจและพากันมากินเป็นประจำ “เดี๋ยววันนี้กูจ่ายเองนะ” จี๊ดบอก “หารครึ่งสิ กินด้วยกันจะมาจ่ายคนเดียวได้ไงล่ะ กูไม่ยอมให้มึงจ่ายหรอกนะ” น้ำมนต์ไม่เห็นด้วยที่เพื่อนเสนอจะจ่ายค่าส้มตำเพียงคนเดียวในมื้อนี้ เธอเป็นคนไม่ชอบเอาเปรียบเพื่อน และไม่ชอบเอาเปรียบคนอื่นๆ ด้วย “แต่เมื่อวานมึงจ่ายค่าปรับไปคนเดียวเลยนะ ลืมไปแล้วเหรอ” “อันนั้นไม่นับสิ กูเป็นคนชวนมึงออกมาเองนี่นา กูเป็นคนจ่ายน่ะถูกแล้ว” “บางทีก็อยากให้มึงเก็บเงินไว้บ้างนะ มึงจะได้ไม่ต้องแบมือขอเสี่ยทศ กูไม่ชอบที่มึงโดนดูถูกบ่อยๆ” น้ำมนต์วางช้อนที่ตอนแรกจะตักส้มตำกินนั้นวางลง แล้วนั่งเอาหลังพิงพนักเก้าอี้พลาสติก ลมหายใจหนักถูกพ่นออกมาเป็นระยะ “มึงก็รู้ว่าชีวิตตอนนี้กูเลือกอะไรไม่ได้ ต้องอยู่ไปตามหน้าที่ อยากทำงานหาเงินใช้เองก็ทำไม่ได้ ต้องมานั่งแบมือขอเงินไอ้ลุงเสี่ยใช้ไปวันๆ ค่าเทอมก็ไอ้ลุงเสี่ยอีกนั่นแหละที่จ่ายให้” ทุกวันนี้ที่เธอต้องอยู่กับเขาก็เพราะคำว่า ‘ทำหน้าที่เมียของเธอไป แล้วเ

ตอนที่ 6 “เธอพูดจริง?” ทศพลถามปลายฝันก่อนจะผละหน้าออกให้อยู่ในระยะห่างที่สมควร “เจ็ดปีที่ฉันทำงานกับเสี่ยมาเนี่ย ถ้าให้พูดตรงๆ มันก็ต้องมีหวั่นไหวกันบ้างสิ ฉันก็คน ก็มีหัวใจนะเสี่ย” “ฉันไม่โสดเธอก็รู้” “แล้วถ้าโสดล่ะ” “ฉันจะไม่อยู่สองสามวันนะ ฝากเธอดูงานทางนี้แทนด้วย” ทศพลไม่ตอบที่ปลายฝันถาม แล้วเปลี่ยนเรื่องคุยแทน “บอกได้ไหมคะว่าจะไปไหน?” “ไปกรุงเทพฯ” “ไปไกลจังเลยนะคะ” “อื้ม ฝากดูทางนี้ด้วยแล้วกัน” “ได้ค่ะ อย่าลืมของฝากจากเมืองกรุงด้วยนะคะ” “เดี๋ยวจะดูมาให้แล้วกัน” วันต่อมา เศษกระดาษวางเรียงอยู่เกือบจะเต็มโต๊ะ ภายในกระดาษแต่ละแผ่นนั้นมีแต่ตัวเลขสิบหลักพร้อมระบุชื่อ กุ๊บกิ๊บ 09x-xxx-xxxx ชมพิงค์ 09x-xxx-xxxx ไข่มุก 06x-xxx-xxxx องุ่น 06x-xxx-xxxx มิลค์ 09x-xxx-xxxx ยังมีอีกหลายเบอร์ และทั้งหมดนี้เธอเอาออกมาจากกระเป๋าเสื้อและกระเป๋ากางเกงของทศพล เธอไม่ได้เป็นคนที่ชอบรื้อค้นอะไรทำนองนี้ แต่พอดีเสื้อผ้าเธอเป็นคนซัก และก่อนจะซักก็ต้องเช็กดูก่อนว่ามีของสำคัญอะไรหลงอยู่หรือเปล่า แต่สิ่งที่เธอต้องเจอเป็นประจำเลยคือกระดาษที่เต็มไปด้วยเบอร์โทร.ของสาวๆ “หล่อเหลือเกินนะไอ้ลุ

ตอนที่ 8 “ทำไมไม่รับล่ะ” น้ำมนต์เอ่ยออกมา เธอโทร.ไปหาทศพลแต่ว่าเขาไม่ยอมรับสาย เธอตัดสินใจโทร.ออกไปหาเขาอีกรอบ ทว่าเขาก็ยังคงไม่รับเช่นเดิม “ไอ้ลุงเสี่ยคนนิสัยไม่ดี แค่รับสายมันยากนักรึไงฮะ รู้ไหมว่าอยู่คนเดียวในช่วงเวลาแบบนี้น่ะ...มันน่ากลัวแค่ไหน มันน่ากลัว...” หญิงสาววางโทรศัพท์ลง แล้วมองไปรอบๆ โถงนั่งเล่นที่มันทั้งมืดและดูน่ากลัวมากๆ ไหนจะเสียงฟ้าร้องที่อยู่ข้างนอกนั่นอีก ตอนนี้เธอไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่าใครสักคนที่มาอยู่เป็นเพื่อนเธอ ในขณะนั้นก็มีแสงไฟส่องเป็นวงเล็กๆ และร่างสูงของใครบางคนก็เดินเข้ามาภายในบ้าน “มานั่งทำอะไรตรงนี้” เป็นทศพลที่เข้ามา เขาถามขึ้นเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กนั่งกอดเข่าอยู่ข้างโซฟา “โผล่มาได้แล้วเหรอไอ้ลุงเสี่ย” เมื่อเห็นว่าเป็นเขาเธอก็พูดออกมาด้วยความโกรธ เธอโกรธที่เขานั้นไม่รับสายเธอ โกรธที่เขานั้นทิ้งเธอไว้บ้านคนเดียว! “ทำไม ทีแบบนี้รู้สึกกลัวรึไง ไอ้เรื่องอื่นไม่เห็นจะกลัวเลยหนิ” เขาบอกพร้อมเดินไปในห้องเก็บของ ไม่นานก็เดินออกมาพร้อมกับถือตะเกียงน้ำมันมาในมือ “ของในบ้านมีทำไมไม่รู้จากเอาออกมาใช้” “หนูจะไปรู้ได้ยังไงว่ามันอยู่ตรงไหนในหลืบของบ้าน

ตอนที่ 10 บ้านหลังใหญ่... “เป็นยังไงบ้าง เธอมีความสุขดีใช่ไหม?” คนมากอายุถามเด็กสาวที่นั่งหน้านิ่งอยู่ที่โซฟาฝั่งตรงข้าม “ก็ดีค่ะ” น้ำมนต์ตอบเพียงสั้นๆ “แล้วแกล่ะไอ้ทศ เป็นยังไงบ้างรึ?” คราวนี้เขาเปลี่ยนไปถามลูกชายตัวเองบ้าง “ก็ดี” เขาตอบผู้เป็นพ่อแบบห้วนๆ ก่อนจะเอ่ยถามหาผู้เป็นแม่ “แล้วนี่แม่ไปไหน?” “ไปธุระ คงจะกลับเย็นๆ” “งั้นไว้วันหลังผมค่อยมาใหม่แล้วกัน” “นี่แกตั้งใจจะมาหาแต่แม่แกรึไงฮะ ไอ้ลูกคนนี้นี่!” “พ่ออยากเจอผมด้วยรึไง” “มีลูกอยู่คนเดียว ถ้าไม่อยากเจอเอ็งแล้วข้าจะอยากเจอใครกันเล่า เลิกโกรธพ่อสักทีเถอะ” “ไว้วันหลังผมจะมาใหม่ หวัดดีนะพ่อ” ทศพลลุกขึ้นแล้วเดินออกไปในทันที เขาไม่ค่อยจะลงรอยกับคนเป็นพ่อสักเท่าไร เพราะพ่อเอาแต่บังคับให้เขาทำนู่นทำนี่มาตั้งแต่เด็กจนตอนนี้ “ไอ้ลูกคนนี้นี่ เมื่อไรจะลดทิฐิกับพ่อมันสักที” คนเป็นพ่อเอ่ยออกมาพร้อมส่ายหน้า “เอ่อ...คุณลุงคะ” “ว่าไง มีอะไรพูดมาได้เลย” “คือ...เมื่อไหร่หนูจะได้ไปเยี่ยมพ่อกับแม่เหรอคะ?” ตั้งแต่รู้ว่าพ่อกับแม่ติดคุก เธอก็ไม่ได้ไปเยี่ยมหรือไปเจอหน้าพ่อแม่เลยสักครั้ง ถ้าให้นับนี่ก็ผ่านมาเกือบจะปีอยู่แล้วมั้ง “ฉั