Semua Bab ไม่ควรรัก คนหมดใจ: Bab 81 - Bab 90

หลายวันต่อมาฟีนิกซ์ออกจากโรงพยาบาลโดยที่มีแม่และน้องสาวมารับ“ม้า ผมขอไม่กลับไปพักที่บ้านได้ไหม ขอไปที่คอนโด”“งั้นม้าจะไปอยู่ด้วย”“ไม่เป็นไรม้า ผมอยู่เองได้”“ม้าไม่อยากให้ลูกต้องอยู่คนเดียวนะม้าเป็นห่วง” เพราะกลัวว่าการที่อยู่คนเดียวอาจจะทำให้ฟีนิกซ์อาจจะทำร้ายตัวเอง เพราะตอนนี้เขายังคงคิดมากเรื่องที่เลิกกับน้ำใส และยังเสียใจเกี่ยวกับเรื่องลูกที่ตายไป ฟีนิกซ์เอาแต่โทษตัวเอง ที่เป็นต้นเหตุให้เกิดเรื่องเหล่านี้ขึ้นฟีน่ารับรู้ได้ถึงความกังวลของผู้เป็นแม่เธอจึงอาสาที่จะอยู่เป็นเพื่อนพี่ชาย“เดี๋ยวหมวยอยู่เป็นเพื่อนเฮียเอง เฮียโอเคใช่ไหม”“อืม”“งั้นม้าฝากดูเฮียด้วยนะ ม้าจะไปเยี่ยมบ่อย ๆ”“ค่ะม้า” ฟีน่าขับรถพาพี่ชายกลับไปที่คอนโดของเขา ระหว่างทางฟีนิกซ์ที่เป็นคนชอบชวนคุย ชอบพูดกวนเป็นเป็นนิสัย กลับเอาแต่นั่งเงียบ“เฮียโอเคหรือเปล่า”“ไม่”“หมวยก็ไม่น่าถามเนาะ”“ติดต่อกับน้ำอยู่ไหม”“ก็มีบ้าง”“น้ำสบายดีใช่ไหม”“อืม สบายดี น้ำฝากบอกเฮียว่าอย่าคิดมาก อย่าโทษตัวเอง”“ฮึก” หันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างของรถ เธอได้ยินเพียงเสียงสะอื้นของพี่ชาย เขาคงเสียใจเมื่อมาถึงคอนโดเธอก็ประคองพี่ชายเดินกะเ

หลังจากที่ฟีนิกซ์บวชเพื่อสงบจิตใจไปได้สองปี ฟีนิกซ์ก็ได้ออกมาช่วยงานแม่ที่บริษัทเต็มตัวเพราะฟีน่าก็ไม่อยู่ที่ไทย แม่จะต้องทำงานบริหารอยู่คนเดียวเขาก็เป็นห่วง จางเหว่ยยอมตกลงเซ็นสัญญาก่อตั้งโรงงานโดยที่มีแม่ของเขาเป็นคนเซ็น ฟีน่าเลยไปแทนแม่ที่นั่นไปอยู่ประจำที่โรงงานในจีน โดยมีเป่าเป้ย ยังคงทำงานป็นเลขาของเธอส่วนสิ่งที่ไม่ดีที่ฤทธาทำเอาไว้ ภิรดาก็ได้ชดเชยให้กับคนเหล่านั้นไป และทำการลงมาบริหารงานด้วยตนเอง เดิมทีเธอนั้นก็คอยเป็นที่ปรึกษาให้กับสามีในการบริหารงานอยู่แล้ว จึงรู้เรื่องงานเป็นอย่างดี“ลูกตัดสินใจดีแล้วเหรอ ถ้ายังไม่สบายใจขึ้นจะบวชต่อก็ได้นะลูก”“ผมอยากออกมาช่วยม้าทำงาน ไม่อยากให้ม้าเหนื่อยนะ”“ม้าทำได้ งานไม่ได้เหนื่อยอะไร”“แต่ผมเป็นลูก การที่ปล่อยให้ม้าลำบากผมก็ไม่สบายใจ”“งั้นก็กลับบ้านกันนะ”“ครับ”ฟีนิกซ์กลับมาที่บ้านแต่น้องสาวของเขายังอยู่ที่ต่างประเทศแต่จะเดินทางกลับมาอาทิตย์หน้า เขาจึงเลยเดินไปดูรอบ ๆ บ้านว่ามีอะไรเปลี่ยนไปบ้างหรือเปล่า เขาเดินผ่านห้องของฟีน่าที่แม่บ้านกำลังทำความสะอาดและเตรียมห้องเมื่อเธอกลับมาที่ไทย“คุณฟีนิกซ์มีอะไรหรือเปล่าคะ” แม่บ้านที่เห็นว่าเข

น้ำใสพึ่งเริ่มธุรกิจของตัวเองเมื่อไม่นานมานี้ประมาณสองปีก่อนเธอเปิดร้านที่ต่างจังหวัดที่เธออาศัยอยู่และขายออนไลน์แต่ในแฟนเพจมีคนเรียกร้องให้มาเปิดที่กรุงเทพฯซึ่งมีหลายคอมเม้นท์ในแต่ละวัน ซึ่งเธอเห็นว่าเป็นช่องทางในการหาเงินเธอจึงไม่พลาดโอกาสอันสำคัญนี้ผ่านไปหนึ่งเดือนหลังจากร้านเปิดใหม่ ลูกค้าก็อาจจะไม่เยอะเท่ากับเปิดร้านในวันแรก แต่ก็ไม่น้อยจนบางตา ยังคงมีลูกค้าประจำและลูกค้าใหม่แวะเวียนมาซื้อของอยู่เสมอแต่น้ำใสยังคงต้องคอยขับรถไป ๆ มา ๆ ระหว่างสาขาที่ต่างจังหวัดกับที่กรุงเทพ วันนี้น้ำใสมาประจำที่สาขา ขณะที่เธอเดินเข้าไปหาสต๊อกของหลังร้านให้ลูกค้า กำลังจะเดินออกมาก็เห็นใบหน้าที่ดูคุ้นตา เขาดูผอมลงจากเมื่อก่อน แต่ก็ยังคงดูดี การแต่งตัวดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเสื้อสูทที่พอดีกับตัวดุเป็นทางการ ท่าทางอันสุขุมนั้นทำให้เขาดูโตขึ้น สีผมจากที่เมื่อก่อนชอบกัดสีให้เป็นสีขาวเงิน แต่ตอนนี้เขาปล่อยให้สีผมเป็นสีธรรมชาติน้ำตาลเข้ม แทบจะไม่เหลือเค้าโครงของฟีนิกซ์คนเดิมเมื่อเจ็ดปีก่อนเธอรู้สึกเป็นกังวลคิดว่าเขานั้นอาจจะรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ และเปิดร้านนี้ขึ้นมา แต่ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะหลังจากแยกกันเธอ

ฟีนิกซ์ยืนรอน้ำใสอยู่ที่จอดรถในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าในชุดเชิ้ตสีขาวกางเกงสีดำ สายตาของเขาจับจ้องไปยังทางเข้า ไม่นานนักรถยนต์สีขาวก็ขับมาจอดเทียบข้างรถของเขาเขาสังเกตเห็นว่าเธอมองป้ายสถานรับเลี้ยงเด็กด้วยแววตาสงสัย ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาเขา ฟีนิกซ์ไม่ได้หลบสายตา แต่กลับส่งยิ้มบาง ๆ ให้“ที่ว่าจะมาคือมาที่นี่เหรอ”“ใช่ เราเข้าไปกันเถอะ เดี๋ยวให้คนยกของตามเข้าไปข้างใน” ชายหนุ่มเดินนำหน้าไปก่อน น้ำใสเดินตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปพลางตั้งคำถามในใจ เธอไม่เคยรู้เลยว่าผู้ชายที่ดูแข็งกระด้างอย่างเขาจะมีความคิดเรื่องการทำบุญบริจาคของแบบนี้ เพราะตลอดเวลาที่คบกัน เขาไม่เคยเฉียดใกล้เรื่องพวกนี้เลยสักครั้ง เจ็ดปีที่ผ่านมาคงหล่อหลอมให้เขาเติบโตขึ้นและเริ่มเห็นอกเห็นใจคนอื่นมากขึ้นก็ได้ไม่รู้ว่าเจ็ดปีที่ผ่านมาเขาผ่านอะไรมาบ้าง แต่มันคงทำให้เขาเปลี่ยนไปและเติบโตขึ้น คิดอะไรมากขึ้น โดยเฉพาะการคิดถึงคนอื่นบรรยากาศด้านในโรงอาหารคึกคักไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ กว่าสองร้อยชีวิตที่นั่งรออย่างใจจดใจจ่อ ฟีนิกซ์ไม่ได้นำเสื้อผ้าจากร้านของเธอมาแจกเท่านั้น แต่เขายังเตรียมของเล่น ของใช้จำเป็น รวมถึงสั่งอาหารมื้

คฤหาสน์อัครภูมิไพศาลเสียงล้อของกระเป๋าเดินทางใบใหญ่บดลงบนพื้นบันไดที่ปูด้วยหินแกรนิตอย่างดีสีอ่อน ดังสะท้อนไปทั่วโถงของบ้านหลังใหญ่ภิรดาที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องนั่งเล่น เงยหน้าขึ้นจากหนังสือ เธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เมื่อเห็นลูกชายเดินลงมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง“จะไปไหนเหรอลูก หรือว่าจะไปเที่ยวไหนหรือเปล่า”“เปล่าครับ” ฟีนิกซ์ตอบออกไปสั้น ๆ ขณะที่เดินมาหยุดตรงที่ปลายบันได“หรือลูกจะย้ายออกไปอยู่คอนโด” ภิรดายังถามต่อตามประสาแม่ที่เป็นห่วงลูกชาย“ผมจะไปทำธุระที่ต่างจังหวัดสักพักน่ะครับ”“ธุระอะไรเหรอจ๊ะ”“มันเรื่องที่สำคัญกับชีวิตผมมาก ๆ เลยครับ” ชายหนุ่มระบายยิ้มออกมาและในแววตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความสุข ที่ภิรดาไม่ได้เห็นมานานแล้ว“เรื่องอะไรนะ~ บอกม้าได้หรือเปล่า”“ถ้าทำสำเร็จแล้วผมจะรีบบอกม้าเลยทันทีเลยครับ” ท่าทางที่ดูตื่นเต้นผิดปกติของฟีนิกซ์ทำให้ภิรดาสัมผัสได้ว่า สิ่งที่เขากำลังจะไปทำนั้นต้องเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างแน่นอน เธอจึงยอมปล่อยให้เขาไปตามทางที่เลือก พร้อมกับคำอวยพรในใจขอให้ลูกชายกลับมามีความสุขเสียทีหลังจากร่ำลาผู้เป็นมารดาเสร็จฟีนิกซ์ก็เดินทางมุ่งหน้าไปยั