Semua Bab ไม่ควรรัก คนหมดใจ: Bab 71 - Bab 80

โนกัสสุ คลับฟีนิกซ์จองที่นั่งวีวีไอพีซึ่งเป็นที่นั่งประจำของเขากับเพื่อนเอาไว้ ณ เวลานี้พอไปถึงก็เห็นว่าเพื่อนทั้งสามนั่งหน้าบึ้งรอกันอยู่ที่โต๊ะแล้ว พอไปถึงก็หย่อนกายลงนโซฟาหนังสีดำและชงเหล้าดื่มไปจนหมดหนึ่งแก้วก่อน“เป็นคนนัดพวกกูแท้ ๆ แต่เสือกมาช้า” เฉินบ่นอย่างหัวเสียก่อนจะจิบของเหลวในแก้ว“ก็คิดว่าพวกมึงจะทิ้งกู”“พิมพ์ตัดพ้อมาขนาดนั้น ไม่มาแล้วรู้สึกว่าเนรคุณว่ะ” เฉินว่าต่อ“พวกกูแดกกับมึงติดกันมาอาทิตย์นึงแล้วเพื่อน ให้พวกกูพักตับพักไตบ้าง”“พักเหี้ยอะไร เมื่อก่อนเมาหัวราน้ำทุกวันไม่เห็นต้องพัก” ฟีนิกซ์ว่าอย่างไม่ใส่“มึงก็ดูอายุพวกเราด้วยขึ้นเลขสามกันหมดแล้ว อีกอย่างพวกกูก็ลดของพวกนี้ลงแล้วด้วย ลูกเห็นมันเป็นตัวอย่างไม่ดี” ฟีนิกซ์มองหน้าอากิระปากก็คว่ำโดยไม่รู้ตัว“แล้วลูกมึงนั่งนี่ไหม ก็ไม่ ลูกไม่เห็นก็แปลว่าไม่เป็นอะไร” ตั้งแต่มีลูกมันก็เปลี่ยนเป็นคนละคนได้ถึงขนาดนี้“แล้วมึงจะเสียใจอะไรนักหนา เมียมึงมีชู้ มึงก็มีเหมือนกัน มีตรงไหนที่น่าเสียใจ มึงก็แจกความเท่าเทียมไปแล้วจะเสียใจเพื่อ” “กูมีไม่ใช่เพราะอยากมี แค่อยากให้น้ำรู้สึก เหมือนที่กูรู้สึก” ตอบทิศเหนือไปตามสิ่งที่ตั

Superior raceเสียงพื้นรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นดังเข้ามาใกล้ ขณะที่ฟีนิกซ์ก็ยังคงไม่ได้เข็ดกับการเป็นแผลในกระเพาะอาหารจนต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะอาเจียนออกมาเป็นเลือด เขายังคงกลับมาใช้ชีวิตเสลเพลเมาไปวัน ๆ บอลเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับหอบเหนื่อยจากการวิ่งมาชั้นสองของร้าน“เฮียน้องน้ำใสมารับรถแล้ว แต่รถยังไม่ได้ซ่อมเลยจะเอาไงดี” เมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นเคยชื่อของคนที่ทำให้เขาต้องมานั่งดื่มเหล้าย้อมใจ เขาพยายามโทรหาแต่เธอไม่รับสาย ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงได้กลับมาหาเขาถึงที่ บางทีเธออาจะเปลี่ยนใจและกลับมาขอคืนดีเพราะที่เขาโทรไปบอกว่ามันก็นอกใจเธอ ตอนนี้เธอคงรู้แล้วว่าไอ้จางเหว่ยนั่นก็ไม่ได้มีดีอะไร“เดี๋ยวกูไปคุยเอง” เขาดับบุหรี่ในมือก่อนกระดกเหล้าที่เหลืออยู่นแก้วให้หมดเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอดีตคนที่รัก ซึ่งตอนนี้เขาก็รักเธออยู่ แถมยังคิดถึงมากด้วยเขาเดินออกจากห้องเพื่อจะไปพบหน้าของเธอ แต่พอเดินมาจนถึงประตูกระจกกลับเห็นว่า เธอพามันมาด้วยแต่มันนั่งรออยู่ที่รถ แค่รู้ว่ามันมาแอลกอฮอล์ก็ทำให้ร่างกายร้อนจนเลือดเดือดพล่านอยากจะเข้าไปซัดมันอีกสักทีสองที แต่ก็ต้องข่มใจเอาไว้ก่อน“มาเอารถเหรอ”“ใช่ เส

หอพักสตรีน้ำใสเตรียมตัวออกไปทำงานเฉกเช่นทุกวัน เมื่อเธอก้าวพ้นประตูรั้วของหอพักเสียงของแตรรถก็ดังขึ้นทำให้เธอสะดุ้งโหยง รีบหันไปมองหาต้นตอของเสียงนั้น พอรู้ว่าเป็นใครที่ทำก็ยิ่งโมโห ก่อนจะทำเป็นไม่สนใจรีบเดินหนีไป เขามาตามเธอแบบนี้หลายวันแล้วรถสปอร์ตสีแดงจอดอยู่ที่หน้าหอพักดูโดดเด่นสะดุดตาคนแถวนี้ กระจกที่ติดฟิล์มสีดำลดระดับลงก่อนที่เสียงของใครบางคนจะเล็ดลอดมา“ขึ้นมาสิเดี๋ยวพี่ไปส่งทำงาน” เธอไม่ตอบแต่รีบสาวเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อหนี แต่ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักเดินตามหลังมาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ“จะไม่คุยกับพี่หน่อยเหรอ เธอ~”“เลิกตามสักทีได้ไหม” พอสิ้นเสียงเขาก็เร่งความเร็วมายืนข้างเธอแทน “ไม่ตามก็ได้…งั้นไปพร้อมกัน”น้ำใสยิ่งรำคาญเธอเลยสลัดมือของเขาออกและเดินเร็วขึ้นเห็นแบบนั้นเขาก็เป็นห่วง“เธออย่าวิ่งเดี๋ยวล้ม ลูกจะเป็นอันตราย” เธอไม่ฟังไม่สนใจเสียงของเขาจนใกล้จะถึงตึกที่ทำงานเธอก็ก้าวเท้าเร็วขึ้นไปอีก จนใกล้จะถึงหน้าออฟฟิศแต่ฟีนิกซ์กลับรั้งเธอไว้ยืนคุยกันข้างตึกใหญ่ที่มีคนผ่านไปผ่านมาไม่เยอะ“เดี๋ยวสิ”“มีอะไรอีก”“อยากคุยด้วย”“ไม่ว่าง”“ไม่ว่างอะไรทุกวัน”“ไม่ว่างมาทำอะไรไร้สาระกับคนแ

ภริดาที่พึ่งกลับมาด่วนจากต่างประเทศ เธอเข้าบ้านมาด้วยท่าทางอันเร่งรีบส่วนลูกสาวที่ไปด้วยกันเธอให้อยู่เพื่อจัดการธุรแทนเมื่อมาถึงภริดาก็เจอเข้ากับสามีที่กำลังนั่งจิบของเหลวสีอำพันอยู่ที่โซฟาใหญ่ของห้องรับแขกโดยที่มีเสียงทุบประตูและเสียงตะโกนของลูกชายดังมาจากชั้นสองของบ้านบอกให้เปิดประตู“ทำไมคุณรีบกลับ”“ฉันเห็นข่าวของลูกน่ะสิ”ปัง ปัง ปัง“เปิดประตูสิวะ!!”“พวกมึงไม่ได้ยินหรือไง กูบอกให้เปิด!!” “นั่นเสียงลูกไม่ใช่เหรอคะ” เธอขมวดคิ้วถามด้วยความไม่เข้าใจ สามีที่นั่งดื่มอยู่ก็ดูจะมีสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่นัก“ใช่”“คุณขังลูกไว้เหรอ? ทำไม?”“มันไม่มีสติ มันไล่หาเรื่องเขาไปทั่ว มันไปหาเรื่องลูกค้ารายใหญ่ของเราจนเขาจะมายกเลิกสัญญา แล้ววันนี้มันก็ลักพาตัวผู้หญิงจนถูกตำรวจจับ” พูดเสร็จก็กดเปิดโทรทัศน์ที่ตอนนี้ช่องข่าวแทบทุกสำนักนำเสนอข่าวของลูกมหาเศรษฐีก่อเหตุลักพาตัวผู้หญิง ความเห็นของชาวเน็ตก็บอกว่าเพราะเป็นลูกคนรวยเลยทำตัวไม่ดีบ้างล่ะ หรือทำอะไรก็ไม่กลัวกฎหมายบ้าง บางคนถึงขั้นบอกว่าเขานั้นเป็นภัยสังคม“แล้วทำไมลูกจะต้องไปหาเรื่องลูกค้า แล้วลูกไปลักพาตัวใคร”“เพราะผู้หญิงคนเดียวนั

ฤทธาได้รับสายจากทางโรงพยาบาลว่าลูกชายของเขาประสบอุบัติเหตุ ทำให้เขารีบไปที่นั่นในทันทีพร้อมกับอิงดาวเลขาของเขา“มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมฟีนิกซ์ถึงไปอยู่บนรถคันนั้นได้” ถามเลขาด้วยความโมโหเพราะรถคันที่เกิดเหตุเป็นเขาเองที่สั่งให้ทำการดัดแปลงเพื่อให้เกิดอุบัติเหตุ“คุณฟีนิกซ์ขับไปรับคุณน้ำใสค่ะท่าน”“แล้วไอ้บอลมันไปอยู่ที่ไหนตอนนี้ จัดการไปหรือยัง”“นายบอลถูกจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ หลังจากที่คุณฟีนิกซ์ขับรถออกไปจากร้านนายบอลคิดจะหลับหนีแต่เราส่งคนไปจัดการแล้วค่ะ”“ลูกฉันเป็นอะไรมากหรือเปล่า”“ตอนนี้กำลังอยู่ในห้องผ่าตัดค่ะ”“แล้วน้ำใสล่ะ”“มีรายการว่าเธอได้รับบาดเจ็บหนักเช่นกันค่ะ แต่ตอนนี้เราทำอะไรไม่ได้เพราะทางของจางเหว่ยเป็นคนดูแลน้ำใสค่ะ”“ทำไมทำงานพลาดไม่รอบคอบกันขนาดนี้ ฮะ”“ขอโทษค่ะท่าน”หลังจากที่ไปถึงโรงพยาบาลฤทธา และภิรดาก็เฝ้าอยู่หน้าห้องผ่าตัดนานหลายชั่วโมงจนกระทั่งหมอบอกว่าการผ่าตัดนั้นผ่านไปได้ด้วยดีทำให้ทั้งสองคนนั้นโล่งอกภิรดาปล่อยโฮออกมาเพราะเธอกลัว กลัวว่าลูกชายที่เธอรักจะเป็นอะไรไป ฤทธาจึงดึงภรรยาเข้าไปกอดปลอบโยนเธอ ภาพนี้ทำให้อิงดาวรู้สึกปวดหัวใจเธอรักผู้ชายคนนี้รักผู้ชา