All Chapters of 🖤 พันธะอันตราย 🌾 : Chapter 11 - Chapter 20

ชีวิตของฉันในทุกวันเหมือนวนลูปอยู่ที่เดิมไม่เปลี่ยนแปลง ฉันกับเวกัสเราสนิทกันมากและเขาก็ทำตามสิ่งที่เขาพูดทุกอย่าง ส่วนฉันก็ทำตามกฎที่เขาตั้งไว้เช่นกันสาวๆ ของเวกัสยังคงมาวอแวเขาอยู่ตลอดเวลา แต่เขาไม่ได้เล่นด้วยเลยแม้แต่น้อย นอกซะจากเพื่อนร่วมห้องที่คอยนำขนมและนํ้ามาให้ซึ่งฉันไม่พอใจเป็นอย่างมากแต่ก็พูดอะไรไม่ได้เพราะสถานะที่ใช้คำว่าเพื่อน"ไอ้เดม วันนี้พวกกูมีรับน้อง มาดูด้วนะคะเมีย"ดินเดินเข้ามากอดคอฉันที่กำลังนั่งแก้บทละครอยู่อย่างเคร่งเครียด ฉันหันไปมองเคืองกับมันสักครู่ก่อนที่จะกลับหันมาสนใจกับงานต่อไป"โทษ"ดินพอเห็นฉันจ้องมองเขาแบบนั้นก็ถึงกลับหุบยิ้มและถอยตัวออกไปจากฉันเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมาวอแวฉันอยู่ข้างๆ"มึงก็ไปยุ่งกับมัน ทำไมเคร่งกันจังวะพวกมึง""เอ่อนั้นดิ เมียจ๋ามองกูซะน่ากลัวเลย"

เช้าวันต่อมาหลังจากที่ตื่นนอนขึ้นฉันก็กลับไร้วี่แววของเวกัสจากภายในห้องทันที แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากและค่อยๆ พยายามลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อนที่จะกลับไปยังสตูดิโอเพื่อทำงานในวันนี้สองก้าวที่เดินออกมาจากห้องจากความอ่อนล้าและอ่อนเพลีย ทำให้แข่งขาฉันแทบจะไม่มีแรงลุกเดินเลยด้วยซํ้าจนกระทั่งจู่ๆ ร่างกายของฉันมันอ่อนตัวลงและล้มลงไปกับพื้น แต่โชคดีที่มีคนมารับไว้ได้ทัน ไม่งั้นฉันคงต้องนอนหงายหลังอยู่หน้าลิฟต์แล้วแน่ๆ"ขอบคุณมากเลยนะคะ ที่ชะ...พี่มิล"ผู้ชายที่ช่วยฉันไว้และรับฉันไว้ได้ทันนั่นคือพี่ขายของฉันนั้นเอง จากที่อ่อนล้าและอ่อนเพลียจนตอนนี้ร่างกายกลับแข็งแรงและตื่นตัวมากกว่า"ไง ยัยตัวแสบ"คนนิ่งขรึมอย่างพี่ชายฉันพูดออกมาพร้อมกับสีหน้าที่เคร่งเครียดและไม่ได้คิดทึ่จะยิ้มหรือเปลี่ยนสีหน้าเลยด้วยซํ้า หลังจากที่พี่มิลพาฉันกลับมายังที่ห้อง พี่เขาก็ยังเขานั่งกอดอกมองหน้าฉันอย่างนิ่งๆ และไม่คิดท

หลังจากทึ่พากันซื้อของเสร็จฉันและกินก็พากันเตรียมของทำกับแกล้มและอาหารไว้สำหรับคืนนี้พร้อมกับเพื่อนๆ ที่ลงมาช่วยด้วย"มึงไปพักเหอะเดม เดี๋ยวพวกกูทำเอง""ไม่เป็นไร ช่วยกันเดี๋ยวก็เสร็จละเนี่ย"ฉันกันไปบอกดินที่ยืนอยู่ข้างๆ และพากันจัดของจนเสร็จ พอเสร็จสิ้นทุกอย่างและนี้ก็เกือบเย็นๆ แล้วฉันก็เลยขอขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อออกไปเดินเล่นที่ชายหาดแทนพอเดินไปได้ไม่นานก็เจอเข้ากับเวกัสที่กำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ ไม่รู้ว่าทำไมขาของฉันมันก็ได้ก้าวเดินไปหาเขาและฟุบนั่งลงข้างๆ เวกัสทันที"มานั่งทำอะไรคนเดียว"อีกคนยังคงเงียบและนั่งสูบบุหรี่ต่อไปและไม่ได้สนใจอะไรฉันเลยแม้แต่นิด"ต่อไปนี้.....เรื่องของเราจะเป็นยังไงต่อไปวะกัส""ฉันไม่รู้""ฉันขอถามอะไรแกอย่างหนึ่งได้ไหม"ไม่รู้ว่าคำถามต่อไปนี้จะเป็นอย่างไร แต่ฉันจะ

เช้าในวันนี้ฉันก็ยังคงไปเรียนเหมือนเดิมและทำให้ทุกอย่างมันเหมือนเดิมต่อไป และไม่อยากทำให้เพื่อนๆ ต้องมาคิดมากในเรื่องนี้"เมียจ๋าเค้าซื้อนํ้ามาให้ครับ""ขอบใจนะมึง"ฉันรับนํ้าจากดินมาดื่มทันทีโดยที่ไม่ได้ทันสังเกตว่าทางเวกัสนั่นก็ยื่นนํ้ามาให้ฉันเหมือนกัน พอฉันไม่รับเขาก็ยื่นไปให้ฟ้าใสแทน"ให้กูหรอ ขอบใจมาก""เอ่อนี้เรื่องถ่ายหนังอ่ะพวกกูจะไปกันอาทิตย์หน้านะเว้ย เตรียมตัวกันด้วย"พายุพูดออกมาและก้มหน้าหาที่พักถ่ายหนังกันต่อพร้อมกับฟ้าใส ส่วนฉันก็เตรียมดูสถานที่และคุยติดต่อกับนักแสดงไป"เมียจ๋าคุยกับพี่ชินดีจัง ไม่เหมือนคุยกับกูเลย""อย่าปัญญาอ่อนไอ้สัส ก็พี่เขาคุยมาดีกูก็แค่ตอบกลับไปตามมารยาทปะ ไม่เหมือนกับมึงที่ปากหมาตั้งแต่วันแรก"การกระทำและคำพูดของฉันและดินดูตกเป็นเป้าสายตาของเวกัสเป็นอย่างมาก แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรเขาเพราะยังไงแล้

หลังจากที่เรียนเสร็จแล้วเป็นที่เรียบร้อยฉันกับพายุก็พากันไปที่คณะของเวกัสและเลือกนั่งตรงที่เดิมเพื่อรอพวกเขา พวกเรานั่งทำงานที่อาจารย์สั่งอย่างเงียบๆ ก่อนที่จะมีเสียงฝีเท้าของใครสักคนเดินมาทางพวกเรา"เดม ทำอะไรอยู่หรอ หิวไหมครับเดี๋ยวกัสไปซื้อมาให้รองท้อง""พูดเพราะจังนะมึงอ่ะ อ่ะนํ้าของพวกมึง"พอฉันไม่ตอบและเลือกที่จะเงียบเวกัสกลับหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าของเขามาซับเหงื่อให้ฉัน พร้อมกับเกลี่ยเส้นผมที่ปกคลุมใบหน้าไปทัดหูให้เรียบร้อย"ฉันทำเองได้""ไม่เป็นไรครับ รออีกสักพักนะครับ เดี๋ยวจะเสร็จแล้วครับ"ฉันทำเป็นฝืนยิ้มให้กับเขาและลอบมองพายุและดินเป็นระยะๆ พวกมันเอาแต่มองหน้ากันและพากันซุบซิบ"ปะไอ้ดินจะได้รีบกลับ""ไปก่อนนะจ๊ะเมียจ๋า"พอทั้งสองเดินออกไปพ้นจากพวกเราพายุก็ปิดหนังสือนั้นลงและฉันรู้ได้เลยว่ามันจะต้องมาถามเรื่องเวกัสกับฉันแน