LOGINเรื่องราวของเพื่อนที่สนิทกันตั้งแต่เด็กๆและโตมาด้วยกันตั้วแต่เด็กๆ พวกเขาทั้งสองกิน นอน เล่นด้วยกันมาจนแทบจะเป็นทุกอย่างของกันและกันอยู่แล้ว แต่คำว่าเพื่อนก็ต้องมาแตกหักเพราะคํ่าคืนของแสงสีที่มีอบายมุขมาเกี่ยวข้อง
View Moreเช้าวันต่อมาฉันลุกขึ้นแต่เช้าและพบกับสภาพตัวเองที่ตอนนี้นอนอยู่คอนโดเดิมที่ไม่ใช่ที่บ้าน แสดงว่าเมื่อตื่นคือเรื่องจริงงั้นหรอฉันบ่นพึมพำกับตัวเองสักพักจึงเดินลุกไปอาบน้ำแต่งหน้าแต่งตัวและกำลังจะออกไปจากห้องเพื่อไปมหาลัยต่อ"อ้าว มอนิ่งครับที่รัก เราผัดข้าวให้เดมนะ ว่าจะไปเรียกอยู่พอดีเลย""ขะ ขอบใจนะ""มัวแต่ยืนอึ้งอยู่นั่นแหละ ไปนั่งได้แล้วครับ"เวกัสจับตัวพาฉันเดินไปนั่งที่โต๊ะทานข้าวพร้อมกับขยี้หัวฉันไปรอบหนึ่งนี่ไม่ใช่ความฝันงั้นหรอหรือฉันยังไม่ตื่น ฉันหยิกแขนตัวเองไปรอบหนึ่งและเผลอร้องออกมาเสียงดังจนเวกัสถึงกับตกใจและรีบคว้าแขนของฉันมาดูทันที"โอ้ยยย""เดมหยิกแขนตัวเองทำไมครับ มีอะไรรึเปล่า แดงเลยเห็นไหม""ปล่อยได้แล้ว แกรีบไปกินข้าวเหอะเดี๋ยวสายเอาแล้วจะมาโทษฉันอีก"
หลังจากที่เรียนเสร็จแล้วเป็นที่เรียบร้อยฉันกับพายุก็พากันไปที่คณะของเวกัสและเลือกนั่งตรงที่เดิมเพื่อรอพวกเขา พวกเรานั่งทำงานที่อาจารย์สั่งอย่างเงียบๆ ก่อนที่จะมีเสียงฝีเท้าของใครสักคนเดินมาทางพวกเรา"เดม ทำอะไรอยู่หรอ หิวไหมครับเดี๋ยวกัสไปซื้อมาให้รองท้อง""พูดเพราะจังนะมึงอ่ะ อ่ะนํ้าของพวกมึง"พอฉันไม่ตอบและเลือกที่จะเงียบเวกัสกลับหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าของเขามาซับเหงื่อให้ฉัน พร้อมกับเกลี่ยเส้นผมที่ปกคลุมใบหน้าไปทัดหูให้เรียบร้อย"ฉันทำเองได้""ไม่เป็นไรครับ รออีกสักพักนะครับ เดี๋ยวจะเสร็จแล้วครับ"ฉันทำเป็นฝืนยิ้มให้กับเขาและลอบมองพายุและดินเป็นระยะๆ พวกมันเอาแต่มองหน้ากันและพากันซุบซิบ"ปะไอ้ดินจะได้รีบกลับ""ไปก่อนนะจ๊ะเมียจ๋า"พอทั้งสองเดินออกไปพ้นจากพวกเราพายุก็ปิดหนังสือนั้นลงและฉันรู้ได้เลยว่ามันจะต้องมาถามเรื่องเวกัสกับฉันแน
"ตกลงเรื่องงานหมั้นจะเอายังไงลูก""หนูจะไม่หมั้นค่ะ เพราะพวกเราไม่ได้รักกันค่ะ"ฉันพยายามฝืนยิ้มออกมาและกลั้นนํ้าตาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้"หนูขอโทษนะคะทุกคนที่พวกหนูทำผิดกัน แต่ในเมื่อพวกเราไม่ได้รักกันถ้าเกิดจะใช้ชีวิตร่วมกันไปมันก็จะมีแต่ทำให้อึดอัด หนูเลยตัดสินใจที่จะไม่หมั้นค่ะ"ทุกคนต่างเงียบในคำพูดของฉันและไม่มีใครที่จะเอ่ยอะไรออกมาเลยด้วยซํ้า"แล้วตากัสล่ะลูก เราจะเอายังไง"เมื่อบทสนทนาถูกตัดขาดไปพ่อก็เริ่มหันไปหาเวกัสที่นั่งก้มหน้าอยู่แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยด้วยซํ้า"ผมเอาตามการตัดสินใจของเดมเลยครับ"พอเวกัสพูดแบบนั้นก็ถือว่าการหมั้นของเราสองคนได้จบลงกันไปแล้ว ทางผู้ใหญ่ก็พูดคุยกันไปและต่างฝ่ายก็ต่างแยกทางกัน"เดม คืนนี้นอนไหนหรอ""ฉันว่าจะนอนบ้านอ่ะแก รอหาห้องใหม่ได้ฉันจะเข้าไปเก็บของนะ"ฉันยิ้มให้กับเวกัสอย่างฝืนใจ มื
เช้าในวันนี้ฉันก็ยังคงไปเรียนเหมือนเดิมและทำให้ทุกอย่างมันเหมือนเดิมต่อไป และไม่อยากทำให้เพื่อนๆ ต้องมาคิดมากในเรื่องนี้"เมียจ๋าเค้าซื้อนํ้ามาให้ครับ""ขอบใจนะมึง"ฉันรับนํ้าจากดินมาดื่มทันทีโดยที่ไม่ได้ทันสังเกตว่าทางเวกัสนั่นก็ยื่นนํ้ามาให้ฉันเหมือนกัน พอฉันไม่รับเขาก็ยื่นไปให้ฟ้าใสแทน"ให้กูหรอ ขอบใจมาก""เอ่อนี้เรื่องถ่ายหนังอ่ะพวกกูจะไปกันอาทิตย์หน้านะเว้ย เตรียมตัวกันด้วย"พายุพูดออกมาและก้มหน้าหาที่พักถ่ายหนังกันต่อพร้อมกับฟ้าใส ส่วนฉันก็เตรียมดูสถานที่และคุยติดต่อกับนักแสดงไป"เมียจ๋าคุยกับพี่ชินดีจัง ไม่เหมือนคุยกับกูเลย""อย่าปัญญาอ่อนไอ้สัส ก็พี่เขาคุยมาดีกูก็แค่ตอบกลับไปตามมารยาทปะ ไม่เหมือนกับมึงที่ปากหมาตั้งแต่วันแรก"การกระทำและคำพูดของฉันและดินดูตกเป็นเป้าสายตาของเวกัสเป็นอย่างมาก แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรเขาเพราะยังไงแล้
แกร๊กเสียงเปิดประตูดังออกมาพร้อมทั้งชายแปลกหน้าคนนั้นที่ถูกกระชากไปจากตัวฉันอย่างแรง หมัดหนักของเวกัสอัดเข้าไปที่ใบหน้าของเขาอย่างจัง ก่อนที่พวกเพื่อนๆ จะเข้ามาหาฉันและสวมกอดฉันไว้"แกไม่เป
"มึงมีอะไรที่ไม่ได้บอกกูปะ"และนั่นแหละทำเอาฉันถึงต้องปริปากบอกฟ้าใสออกไปทันทีและร้องไห้กับเธอไปถึงความรู้สึกของฉันทั้งหมดที่เจอที่ผ่านมาทุกอย่างเหมือนจะโอเครทุกอย่างที่อยู่กับเวกัสแต่มันก็
เช้าวันต่อมาหลังจากที่ตื่นนอนขึ้นฉันก็กลับไร้วี่แววของเวกัสจากภายในห้องทันที แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากและค่อยๆ พยายามลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อนที่จะกลับไปยังสตูดิโอเพื่อทำงานในวันนี้สองก้าวที่เดินออกมาจากห้องจากความอ่อนล้าและอ่อ
ฉันรีบลุกขึ้นจากที่นั่งทันทีและเดินออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุดก่อนที่จะมีใครคนหนึ่งวิ่งเข้ามาจับแขนฉันไว้"ไปกับฉัน! ยัยนี้จะไปกับกู เจอกันที่ห้าง"พูดจบเขาก็ลากฉันให้เดินไปตามเขา ตลอดทั้งทางเสน่ห์ของไอ้คนตัวสูงก็ทำเอาสาวๆ ในคณ