Todos los capítulos de 🖤 พันธะอันตราย 🌾 : Capítulo 1 - Capítulo 8

ห้องนอนกว้างใหญ่สวยงามสิ่งของประดับตกแต่งมากมายที่เต็มห้องไปหมดโดยเจ้าของห้องที่ชื่นชอบการถ่ายภาพโดยมีทั้งรูปถ่ายและเลนส์กลองต่างๆ มากมากมาย เจ้าของห้องอย่าง'ไมล์ดรีม'ที่เรียนคณะนิเทศศาตร์ปี3 ฉันมีเพื่อนมากมายและเป็นที่ชื่นชอบของเหล่านักศึกษาเป็นอย่างมาก ฉันเป็นลูกครึ่งอังกฤษโดยแม่นั้นเป็นคนอังกฤษโดยตรงและเปิดร้านอยู่ที่ต่างประเทศ ส่วนพ่อนั้นเปิดร้านเสริมสวยอยู่ที่ไทย ทั้งสองไม่ได้อยู่ด้วยกันตั้งแต่ฉันยัง3ขวบแล้วพวกท่านเลิกรากันไปได้ด้วยดีและส่งเลี้ยงฉันมาได้จนถึงทุกวันนี้ พ่อของฉันนั้นไม่ได้ชอบเพศตรงข้ามฉันก็ไม่ได้อะไรมากและเข้าใจในสิ่งที่พ่อเป็นอีกด้วย ฉันและพ่อรักกันมากและสนิทกันสุดๆ แต่ต่างจากแม่ไม่ได้พูดคุยหรือติดต่อกันเลยส่วนรูมเมทของห้องที่มีแต่ห้องโล่งๆ ไม่ได้รกรุงรังมากนัก 'เวกัส'คณะวิศวะปี3 พวกเราเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ โดยเวกัสเป็นลูกของเพื่อนพ่อฉันเอง พวกเราอยู่กินเล่นกันมานานจนสนิทกันสุดๆ แต่นิสัยต่างกันสุดขั่ว ตานั่นดูหยิ่งเอามากๆ และชอบใช้กำลังมากกว่าเหตุผล และที่สำคัญเป็นคนขี้หวงเพื่อนอย่างฉันมาก มากกว่าพี่'มิล'พี่ชายแท้ๆ ของฉันที่ไปเรียนต่อโทที่เมืองนอกซะอีก

เช้าวันต่อมาฉันรีบลุกขึ้นมาแต่งหน้าแต่งตัวเพื่อที่จะไปหาป๊าที่อยู่ที่ร้าน ป๊าฉันเคร่งเรื่องผิวพรรณเป็นอย่างมากเพราะท่านนั้นเปิดร้านบำรุงหน้าและดังมากๆอีกด้วย ป๊าจึงอยากให้ฉันนั้นสวยเปล่งปลั่งอยู่สมํ่าเสมอฉันเลือกสวมใส่กระโปรงยีนสีดำและเสื้อครอปปาดไหล่สีขาวด้วยการแต่งหน้าทำผมที่ดูเป็นลูกคุณหนูตามที่ถูกสอนมาอย่างดีฉันเดินทางมาที่ห้างด้วยแท็กซี่และรีบขึ้นไปหาป๊าทันทีเพราะนี้ก็สายมากพอแล้ว พนักงานที่นี่ต้อนรับฉันดีมากพวกเขายิ้มแย้มแจ่มใสกันทั่วทุกคน"ป๊าสวัสดีค่ะ คิดถึงจังเลย สวัสดีค่ะอาภูมิ"อาภูมิสามีใหม่ของป๊า ป๊ามีผิวพรรณที่สวยงามเปล่งปลั่งมีออร่าแต่ยังคงอยู่ในร่างของเพศชายทุกประการเพราะท่านไม่อยากที่จะแปลงเพศสักเท่าไหร่ ขนาดฉันบอกให้ป๊าไปทำป๊ายังไม่ยอมทำเลยด้วยซํ้า"วันนี้ไม่มีเรียนหรอลูก""ไม่มีค่ะอาภูมิ วันนี้เลยแวะมาหาป๊ากับอาภูมิสักหน่อยค่ะ"ฉันยืนกอดแขนป๊าอย่างเคยชินและยกยิ้มให้กับพวกเขาอย่างเป็นมิตร อาภูมิเอ็นดูฉันเหมือนลูกคนหนึ่งท่านไม่เคยคิดที่จะรังเกียจหรือทำอะไรฉันเลยแถมท่านยังบอกช่วยป๊าเรื่องค่าใช้จ่ายของฉันเสียอีก"วันนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะลูก ป๊ามีคนจะแนะนำ"พอได้ยินแบบนั้

ฉันค่อยๆ เดินเข้าไปดูในห้องและพบเข้ากับเสียงแปลกประหลาดที่ห้องของเวกัสฉันจึงเปิดเข้าไปดูและพบเข้ากับภาพที่ไม่ควรเห็นสิ่งที่ฉันเห็นคือภาพของเวกัสที่กำลังนัวเนียกับใครอยู่สักคนที่เตียงนอนของเขา ฉันไม่ได้พูดอะไรออกมาเพราะกำลังตกใจเป็นอย่างมากกับภาพที่เห็นหัวใจของฉันมันค่อยๆ แตกสลายไปทีละน้อยๆ กับการที่ต้องมาเห็นอะไรแบบนี้ ไหนเขาสัญญาว่าจะไม่พาใครมาที่ห้องแต่นี้คืออะไร ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อจึงปิดประตูห้องเขาและพยายามจะเดินเข้าไปที่ห้องของตัวเองแต่ก็ไม่ทันเวกัสที่วิ่งออกมาหาฉันทันที"เดม""ไหนแกบอกจะไม่พาใครมาห้องไง แล้วนี่มันหมายความว่าไงวะกัส ทำไมแกตั้งกฎแล้วไม่ทำตามที่พูดวะ"ฉันเผลอร้องไห้ออกมากับการกระทำของเขา ฉันผิดหวังในตัวเวกัสมากๆ เลยจริงๆ"ขอโทษ""ขอโทษทำเชี้ยไร ไหนมึงตั้งกฎเองแล้วมาแหกกฎวะกัส"

"แกชอบมันงั้นหรอวะเดม"ฉันถึงกับเงียบในคำถามของดินจะปฏิเสธก็คงยากแถมเพื่อนก็คงดูออกเพราะการกระทำของพวกฉันมันย้อนแย้งมาตั้งนานแล้วกับคำว่าเพื่อนแต่แสดงอาการหึงหวงกันเหมือนกับแฟน"ว่าไง""ฉัน.....ไม่ได้ชอบเวกัสหรอก"เสียงถอนหายใจของคนข้างกายดังออกมาแต่ก็ยังคงจ้องมองหน้าฉันอย่างกดดันพร้อมกับมือที่กัดกันแน่นจนเลือดสีแดงเกือบไหลออกมาจนเป็นแผลมือหนาของคนข้างกายค่อยๆ ยื่นมาจับมือฉันให้ผ่อนคลายก่อนที่ฉันจะพุ่งเข้าไปสวมกอดดิน เพราะตอนนี้ไม่รู้เป็นบ้าอะไรฉันถึงได้ร้องไห้แบบนี้กัน".....""ฉันไม่รู้ว่ะดิน ฉันไม่รู้ว่าต้องทำไงดีอะ"ฉันเผลอร้องไห้ออกมาและสวมกอดคนตรงหน้าอย่างลืมตัว เพราะตอนนี้ความเสียใจมันครอบงำซะมากกว่า"ไม่เป็นไรนะ มีอะไรก็บอกฉันได้ เราเป็นเพื่อนกันนะเว้ยเดม"แต่ในขณะนั้นเองเสียงเจื้อยแจ้วของใครคนหนึ่งก็พูดดังออกมาจนทำทั้งฉันและดิ