Todos los capítulos de Dumped Scumbag Fiancé, Married His Billionaire Uncle: Capítulo 61 - Capítulo 70

Isa-isang inihain ng mga kasambahay ang almusal sa mesa.Kumagat si Hiraya sa kanyang scrambled eggs. “Kuya, ilang araw ka mananatili dito sa Pilipinas sa pagkakataong ito?”Sinulyapan siya ni Rommel. Hindi pa tuluyang nawawala ang galit nito, at may talim pa rin ang kanyang tono. “Bakit? Sinisira ko ba ang maliit ninyong mundo para sa dalawa?”“Hindi naman,” matamis na ngumiti si Hiraya, parang nang-aamo. “Nag-aalala lang ako sa’yo. Gusto ko pang magtagal ka rito.”Malamig na sumulyap si Rommel kay Miguel at suminghal. “Hayaan mo na. Kapag nagtagal pa ako rito, baka mamatay ako sa galit.”Marami pa siyang kailangang asikasuhin sa USA. Hindi siya maaaring mawala nang matagal. Tatlo o apat na araw lang ang kaya niya.Lalong ngumiti si Hiraya. “Hindi mangyayari iyon. Kailangang humaba ang buhay mo. Hinihintay ko pa na mag-uwi ka ng ate para sa akin.”Sa malambing at matamis na ngiti ng kapatid, hindi na nagawang magpatuloy sa galit ni Rommel.*******Maraming naka-iskedyul si Miguel. P

Lumingon si Hiraya habang dahan-dahang bumukas ang pinto ng elevator. Mula roon ay lumabas si Rommel, mahinahong naglalakad, ang mahahabang hakbang ay may dalang awtoridad. Nang tumama ang tingin niya kay Alfred, sumabog ang galit sa kanyang pino at marangal na mukha. Namula ang kanyang mga mata, malamig at mabagsik, parang yelong tumatagos hanggang buto. “Alfred Villamor!” Ibinuga niya ang pangalan sa pagitan ng magkakapit na ngipin. Mas nakakatakot ang galit na iyon kaysa noong hinarap niya si Miguel ilang araw ang nakalipas. Nanigas si Hiraya Kakapayapa pa lang ng kanyang kuya nitong mga nakaraang araw. Ang makita si Alfred ngayon ay tiyak na magpapaliyab muli ng galit nito. Naramdaman ni Alfred ang lamig na gumapang sa kanyang likod sa ilalim ng titig ni Rommel. Agad niyang binitawan si Hiraya at pinilit magsalita. “Rommel, kailan ka pa bumalik?” Dalawang hakbang ang ginawa ni Rommel at inilagay si Hiraya sa likuran niya, tila pinoprotektahan. Mula sa taas, tinignan

Ospital.Itinulak ni Monina Villamor ang pinto ng VIP ward na may madilim na ekspresyon sa mukha. “Alfred, lumalala na ang ugali ni Hiraya Natividad. Ilang salita lang ang sinabi ko bilang magiging biyenan niya, at sinagot-sagot pa niya ako.”Namumula ang mukha niya sa galit, wala ang dati niyang elegante at mahinahong tindig. “Masyado mo siyang pinalayaw. Kapag nag-asawa na siya sa Pamilya Villamor, kailangan mong ituwid ang masama niyang ugali.”Nakahiga si Alfred Villamor, sa kama ng ospital, suot ang damit ng pasyente. Halos naglaho na ang mga pasa sa mukha niya, pero nang bigla siyang umupo, kaagad niyang naramdaman ang kirot nang hindi pa ganap na magaling niyang mga tadyang at nagdulot ng mapurol na sakit sa dibdib niya.“Tinawagan mo si Hiraya?” puno ng pag-aalala ang boses niya.Sa mga nakaraang araw sa ospital, hindi mabilang ang pagtawag niya kay Hiraya at ang pagme-message sa WhatsApp. Sa tuwing maririnig nito ang boses niya, agad siyang ibinababa at bina-block. Wala ni

Pinawi ni Hiraya Natividad ang ngiti sa gilid ng kanyang labi, matalim at malamig ang kanyang mga mata. “Hindi ako kapos sa pera, pero hindi rin ako tanga.” Natahimik si Andrew Franklin, wala nang naisagot. Napakalaking IP ng Oath of Love and Crown. Halos sampung milyong piso ang halaga para bilhin ang buong rights nito. Para makatipid, pumayag siya sa kondisyon ni Hiraya walang opisyal na transfer ng rights, basta’t makapag-shoot sila, sapat na iyon. Bukod pa roon, nagboluntaryo pa si Hiraya na tumulong mag-revise ng script nang libre. Plano niya noon pa man na kumuha ng mga bagong mukha at manatiling tapat sa original work. Si Ivy Mortell ang napili niya, at wala namang pagtutol si Hiraya. Pagkatapos ay personal siyang tinawagan ni Alfred Villamor tungkol sa female lead. Noong una, tumanggi siya. Pero nang tumawag muli si Alfred at nagdagdag pa ng dalawang daang milyong piso, hindi pa rin siya pumayag agad. Hanggang sa makita niya ang trending balita online tungkol kina Al

Isang kidlat ang biglang humiwa sa madilim na gabi, pinunit ang dilim at sandaling nagliwanag ang paligid na parang araw. Boom! Isang nakakabinging kulog ang yumanig sa langit. Sa bangungot ni Hiraya, ang kidlat ay nagbigay-liwanag sa mukha ng lalaking naka-raincoat. Napasigaw siya at biglang napaupo sa kama. “Lumayo ka sa akin!” Narinig ni Miguel ang takot sa kanyang sigaw. Nilunok niya ang pait at selos na gumugulo sa kanyang dibdib. Agad niya itong hinila sa kanyang mga bisig, marahang hinahaplos ang buhok nito habang malambing na nagsalita. “Okay lang, Hiraya, Sweetheart, Huwag kang matakot. Nandito ako, hindi kita hahayaan na mapahamak..” Nanginginig pa rin si Hiraya mula sa bangungot. Walang laman ang tingin ng kanyang mga mata, at sumasakit ang buong katawan niya dahil sa mataas na lagnat. Nahihilo siya. Ngunit ang mahinang amoy ng sandalwood sa balat ni Miguel ay nagbigay sa kanya ng kakaibang ginhawa. Hindi niya namalayang napahawak siya sa dibdib nito, idinikit