Alle Kapitel von เกิดใหม่ครานี้หนี้แค้นที่มีข้าขอทวงคืน: Kapitel 31 – Kapitel 40

22ข้ออ้าง สกุลหลี่กับสกุลเซี่ยว่าไปแล้วก็พอจะมีความคุ้นเคยกันในระดับหนึ่ง ทำให้ทันทีที่หลี่เจี้ยนทราบข่าวจากสาวใช้ของเซี่ยเหมยหรงว่านางเกิดอุบัติเหตุ จนทำให้เดินเหินไม่ได้และต้องเก็บตัวอยู่แต่ในจวน เขาจึงไปเยี่ยมนางที่นั่นพร้อมกับของเยี่ยมจำนวนหนึ่ง บนเตียงไม้หอมขนาดใหญ่ เซี่ยเหมยหรงนอนเอนกายอยู่บนนั้นด้วยท่าทีอ่อนล้า ผมยาวสยายอยู่บนหมอน แก้มซีดเซียวแต่ยังแต่งแต้มด้วยแป้งอ่อนๆ ให้ดูมีเลือดฝาดขึ้นบ้าง มือข้างหนึ่งของนางถูกพันผ้าขาวหนาแน่น แขนอีกข้างวางพาดอยู่บนผ้าห่ม “คุณหนูเจ้าคะ คุณชายหลี่เจี้ยนมาเยี่ยมเจ้าค่ะ” เสียงสาวใช้รายงานอย่างนอบน้อมจากหน้าประตู ทันทีที่ได้ยินชื่อหลี่เจี้ยนดวงตาที่หม่นหมองของเซี่ยเหมยหรงก็มีประกายขึ้นมาทันที นางขยับตัวพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่พอขยับนิดเดียวความเจ็บก็แล่นเข้ามาในสะโพกจนต้องร้องครางเบาๆ “รีบประคองข้าหน่อย” นางสั่งเสียงแผ่ว สาวใช้สองคนจึงรีบเข้ามาช่วยจัดหมอน และประคองให้นางเอนนั่งพิงกับเตียง ใบหน้าเรียวสวยของเซี่ยเหมยหรงหันไปมองกระจกทองเหลืองอีกครั้งเพื่อตรว

24.1ปกป้อง ยามสายวันนี้เมืองหลวงครึกครื้นกว่าทุกวัน แผงลอยเรียงรายตั้งแต่ปากตลาดจนถึงตรอกในสุด กลิ่นขนมอบจากร้านข้างทางลอยคลุ้ง หญิงสาวหลายคนพากันจับกลุ่มคุยเสียงเจื้อยแจ้ว พ่อค้าแม่ขายต่างตะโกนเรียกลูกค้าอย่างออกรส หรูเยียนเดินแทรกอยู่ท่ามกลางฝูงชน ดวงตาคู่งามกวาดมองซ้ายขวาด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย เพราะนานแล้วที่นางไม่ได้ออกมาเดินตลาดอย่างอิสระเช่นนี้ “คุณหนูเจ้าคะ ระวังทางด้วยเจ้าค่ะ วันนี้คนแน่นเหลือเกิน” อาเหยากระซิบข้างหูพลางคอยกันผู้คนไม่ให้ชน หรูเยียนยิ้มบาง “ข้าไม่เป็นไร ดีกว่าอยู่ในจวนเป็นไหนๆ ออกมาสูดอากาศบ้างก็ดี” “ท่านนี่ช่าง...” อาเหยาจะพูดต่อ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นบุรุษผู้หนึ่งในชุดผ้าไหมสีครามเดินตรงเข้ามาจากอีกฝั่งของตลาดเพียงแวบแรกหรูเยียนก็จำได้ทันทีว่าเป็นเขา จ้าวอี้หลัน องค์ชายรองแห่งแคว้น ชายหนุ่มผู้มากด้วยความสามารถที่น้อยคนจะเทียบได้ ใบหน้าคมเข้มดั่งภาพวาด ดวงตา คมกริบใต้คิ้วหนา แต่เมื่อสบตานางทีไรกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เขาเดินเข้ามาพร้อมบริวารเพียงสองคน ทุกย่างก้าวของเขาทำให้ผู้คน

25.1ชายโฉดหญิงชั่วหลังจากทั้งสองก้าวออกมาจากร้าน พ่อค้าของร้านถังหูลู่ก็ช่วยตะโกนแจกขนม จึงมีเด็กๆ วิ่งเข้ามารับขนมจำนวนมาก พร้อมกับแข่งกันตะโกนขอบคุณไม่หยุด เมื่อออกมาจากตรอกขนมหวาน พวกเขาก็ไปเดินกันต่อที่ย่านการค้าอื่นๆ ทว่าหรูเยียนไม่นึกอยากได้อะไรเป็นพิเศษ นางจึงไม่ได้แวะไปดูที่ร้านใดเลย “จริงสิ...ตั้งแต่ข้ารู้จักท่านมาก ท่านก็ไม่เคยอยู่ในวังเลย ทำเช่นนี้ฝ่าบาทจะไม่กริ้วเอาหรือเจ้าคะ ทั้งที่ฝ่าบาทโปรดปรานท่านยิ่งนัก” “อืมจะว่าไปฝ่าบาทก็อยากให้ข้าไปพักอยู่ในวังเหมือนกัน แต่ข้าก็ปฏิเสธพระองค์เรื่อยมา เพราะไม่ชอบความวุ่นวาย” “คงมีไม่กี่คนที่ปฏิเสธฝ่าบาทแล้ว ยังรักษาหัวอยู่บนบ่าไว้ได้” หรูเยียนกล่าวอย่างชื่นชม แม้ชาติก่อนนางจะไม่ได้สนใจองค์ชายรองมากนัก แต่เรื่องความสามารถของเขานั้นโดดเด่นยิ่ง และเพราะอย่างนั้นเขาจึงเป็นเป้าหมายที่คนชั่วอย่างหลี่เจี้ยนคิดกำจัด พร้อมกับโยนข้อหากบฏไปให้ “ฝ่าบาทเมตตาข้า เพราะข้าทำงานได้ดี แต่ยิ่งอยู่ในสายตามากเท่าไร ข้าก็ยิ่งขยับตัวได้ยากขึ้น เพราะจะมีทั้งพวกที่อยากได้ประโยชน์จากข้า และพวกที่อยากเหยียบข

26.1ทำหน้าที่แม่สื่อ แดดยามสายลอดผ่านยอดไม้ในสวนด้านตะวันออกของจวนสกุลหลี่ ละอองแสงอบอุ่นแตะลงบนบานหน้าต่างไม้แกะ กลิ่นชาหอมลอยกรุ่นออกมาจากห้องโถงเล็กด้านใน นางจางซื่อกำลังนั่งจิบชาอยู่บนตั่งหยก พลางฟังสาวใช้รายงานเรื่องราวต่างๆ ของจวน และการจัดเตรียมงานเลี้ยงที่กำลังจะจัดในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เวลานี้บุตรชายของนางได้รับตำแหน่งใหม่เป็นหัวหน้าหน่วยองครักษ์หลวงจากการสนับสนุนของเสนาบดีกัวต้าฉี ผู้มีศักดิ์เป็นญาติผู้พี่ของนาง กัวจางซื่อนั้นเป็นบุตรสาวจากบ้านรอง แต่ก็มีความสัมพันธ์อันดีกับบ้านใหญ่ไม่น้อย เนื่องจากบ้านใหญ่นั้นมีเพียงบุตรสาว ทำให้ตอนนี้บุตรชายของนางกลายเป็นคนสำคัญที่คนจากบ้านใหญ่ให้ความใส่ใจ รวมถึงผลักดันให้ก้าวหน้าในหน้าที่การงาน จะว่าไปการที่กัวจางซื่อได้มาแต่งงานเข้าตระกูลหลี่ก็เพราะได้รับการผลักดันจากญาติผ้พี่เช่นกัน เพราะลำพังนางที่เป็นเพียงทายาทจากบ้านสายรองให้เลยจะสามารถแต่งงานกับขุนนางระดับแม่ทัพประจำมณฑลได้ ทว่าชีวิตของกัวจางซื่อก็มีความสุขได้ไม่นาน เพราะผ่านไปไม่นาน สามีของนางก็ตายจากไป ทิ้งให้นางต้องดูแ

27.1ท่านพ่อกลับมาแล้ว เสียงกีบม้าดังสะท้อนบนถนนศิลาในยามสายที่แสงอาทิตย์ทอดลงมาพาดผ่านกำแพงเมือง เสียงนั้นดังเป็นจังหวะหนักแน่นและสม่ำเสมอ โดยผู้ที่อยู่หน้าสุดของขบวนม้าครั้งนี้ก็คือแม่ทัพใหญ่เซี่ยเจิ้งหาว ธงประจำกองทัพราชสีห์เพลิงสะบัดลู่ลมอยู่เหนือศีรษะ เขาอยู่ในอาภรณ์แม่ทัพเต็มยศ เสื้อคลุมยาวสีดำเข้มขลิบทอง ปักลายนกกระเรียนหัวแดงโลดเล่นบนทะเลคลื่น รอยแผลบนแก้มข้างซ้ายยังคงบอกเล่าถึงศึกใหญ่ครั้งล่าสุดที่ทำให้เขาต้องอยู่ชายแดนนานนับสิบปี และหลังจากที่สงครามสงบก็ยังต้องไปตรวจตราความเรียบร้อยของชายแดนในทุกสามปี ระหว่างขี่ม้าเข้าเมือง หัวใจของเซี่ยเจิ้งหาวพลันรู้สึกหนักอึ้ง แต่ก็เต้นแรงอย่างประหลาดยามนึกถึงเรื่องราวของบุตรสาวคนโต สิบกว่าปีแล้ว...สิบกว่าปีที่เขามิได้เห็นหน้าบุตรสาวคนโตอย่างเซี่ยหรูเยียนเลย ภาพของเด็กหญิงตัวน้อยในชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาด ผมถักเปียเล็กๆ ที่ชอบวิ่งตามเขารอบลานซ้อมอาวุธ ยังคงฉายชัดอยู่ในความทรงจำ แม้เวลาจะพัดพาไปนานเพียงใดก็มิอาจลืมได้ลง แต่ภาพนั้นก็ตามมาด้วยความรู้สึกแสบร้อนกลางอก เพราะมันทำให้เข