เกิดใหม่ครานี้หนี้แค้นที่มีข้าขอทวงคืน

เปิดเรื่องใหม่ที่เขียนในเดือน 11 นี้นะคะ 

ฝากทุกคนเอ็นดูน้องนางเอกด้วยน้า

1.1

อดีตที่ปวดร้าว

สายลมฤดูหนาวพัดผ่านยอดเขาไกลสุดสายตา หิมะขาวโปรยปรายลงมาอย่างเงียบสงัด ดอกเหมยที่ยืนหยัดท่ามกลางพายุถูกย้อมไปด้วยสีขาวเสียส่วนใหญ่

เสียงลมหวีดหวิวเหมือนเสียงคร่ำครวญของผู้ตกทุกข์ได้ยาก ท่ามกลางความเย็นยะเยือกนั้น  ร่างของสตรีนางหนึ่งก็กำลังถูกลากไปประหารอย่างช้าๆ

หรูเยียน…ชื่อที่ครั้งหนึ่งถูกสลักอยู่ในบันทึกของตระกูลด้วยความสง่างามและปัญญาอันลึกซึ้ง แต่ชะตากรรมกลับโหดร้ายเกินจะคาดเดา เนื่องด้วยคืนนี้นางกำลังจะถูกประหาร และหิมะเย็นเยียบที่โปรยปรายราวกับน้ำตาของฟ้าก็กำลังตกลงมาอาบย้อมร่างที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของหญิงสาวที่เกิดจากการถูกลงทัณฑ์และการทรมานให้สารภาพผิดครั้งแล้วครั้งเล่า

นางร่ำไห้จนดวงตาในยามนี้กลายเป็นสีเลือด น้ำตาเองก็มีสีแดงจางๆ หลั่งรินอย่างน่ากลัว

“ข้าไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของข้าจะต้องจบลงเช่นนี้”

เสียงนั้นสั่นพร่าในความมืดมิดเนื่องจากตาของนางนั้นถูกทำให้บอดไปก่อนหน้านี้แล้ว และน้ำตาก็เกือบพรากความเข้มแข็งจากหัวใจไปจนสิ้น

ทว่าลึกๆ หรูเยียนรู้ตัวดีว่าไม่อาจอ่อนแอ แม้ตอนนี้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผลและเลือดที่ไหลไม่หยุด ทั้งหมดนั่นก็ก็ยังไม่อาจหยุดยั้งหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ได้

‘ตายแล้วอย่างไร ข้าจะขอเป็นปีศาจร้ายกลับมาทวงแค้นจากพวกมันทุกคน’ หรูเยียนมีความตั้งมั่นอย่างแรงกล้า ชาตินี้นางโง่งมทำให้ต้องตกตายอย่างน่าอนาถ หากนางสามารถกลายเป็นวิญญาณได้ก็จะไม่ยอมไปเกิดใหม่ แต่จะต้องหาทางกลับมาทวงแค้นพวกมันให้ได้

นางพร่ำสาบานในใจ ก่อนที่ลำคอจะถูกฟันจนบาดกระเด็น!

ดวงตาของนางค่อยๆ ลืมขึ้น ความมืดมิดในความทรงจำเริ่มสลาย รู้สึกถึงอุณหภูมิของห้องที่แตกต่างจากความหนาวเหน็บภายนอก

ใบหน้าที่เปื้อนเลือดในอดีตชาติค่อยๆ จางหาย ความทรงจำทั้งหลายกลับมาอย่างชัดเจน ทุกคำทรยศ ทุกหยาดน้ำตา ทุกรอยยิ้มปลอมเปลือกที่เคยเห็น ทุกเสียงหัวเราะลวงหลอก ทุกความเจ็บปวดยังคงทวีคูณในหัวใจ และไม่มีวันจะลบหายไป

“เหตุใดข้าถึงยังไม่ตายอีก” หญิงสาวเอ่ยพึมพำ ก่อนจะลูบไล้ร่างกายของตนเองที่ปราศจากซึ่งร่องรอยของบาดแผล

นางมองไปรอบตัว ทุกอย่างยังดูไม่เหมือนภาพสุดท้ายก่อนตายที่จำได้ ตอนนั้นนางตาบอดเห็นเพียงแสงรางๆ เท่านั้น อีกทั้งยังมีรอยแผลทั่วตัว อีกทั้งยังถูกลากตัวไปยังลานประหารท่ามกลางความหนาวเหน็บ ทว่ายามนี้นางกลับอยู่ในห้องที่อุ่นนัก

“ข้าย้อนกลับมาหรือ” หรูเยียนเอ่ยเสียงแผ่วเบา มือข้างหนึ่งแตะหน้าอก รู้สึกถึงจังหวะชีพจรของตนเองที่ยังเต้นราวกับต้องการท้าทายฟ้าดิน

หรูเยียนให้เวลาตนเองตั้งสติสักพัก จึงเข้าใจได้ว่านางได้ย้อนเวลากลับมาในช่วงก่อนที่ชีวิตของตนจะถึงจุดสิ้นสุด ยามนี้นางยังคงมีเกียรติและเลือดเนื้อ และแน่นอนว่ามันน่าจะสามารถแก้ไขเรื่องราวต่างๆ ไม่ให้เดินไปตามเส้นทางเดิมๆ ได้

“คราวนี้จะต้องไม่มีใครทำร้ายข้าได้อีก ข้าจะใช้ทุกหยาดเหงื่อ ทุกหยาดน้ำตาล้างแค้นทุกคนที่ทรยศข้า และทุกผู้ที่คิดทำลายตระกูลของข้า”

ห้องส่วนตัวของนางยามนี้อบอวลด้วยกลิ่นน้ำมันหอมและดอกเหมยที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่า เสียงนาฬิกาทรายขับเคลื่อนเวลาช้าๆ แสงเทียนอ่อนๆ ส่องสะท้อนเงาผนังไม้เก่า ความเจ็บปวดทั้งร่างกายและหัวใจในชาติก่อนทำให้ร่างกายนางสั่นเทา แต่ความเฉียบคมในดวงตาและลมหายใจอันเยือกเย็นกลับแข็งแรงกว่าที่เคย

หรูเยียนล้มตัวลงบนที่นอน เสียงหายใจสม่ำเสมอสะท้อนความตั้งใจที่แน่วแน่ แม้ว่าเรื่องราวในอดีตชาติยังคงติดตรึงในหัวใจ

ทว่านางก็รู้ดีว่าการล้างแค้นย่อมต้องใช้ปัญญาและความรอบคอบเป็นที่ตั้ง ทุกอย่างจึงต้องค่อยเป็นค่อยไป เพื่อมิให้เดินหมากผิดไปแม้แต่ก้าวเดียว

ดวงตาเย็นเยียบจ้องไปที่หน้าต่าง หิมะภายนอกยังคงโปรยปราย ดั่งเป็นสัญลักษณ์ของอดีตที่หลอมรวมเข้ากับปัจจุบัน

หรูเยียนยิ้มบางๆ ใบหน้าที่เรียบเฉยซ่อนความเจ็บปวดและความแค้นราวกับน้ำแข็งเยือกเย็น แต่เมื่อสัมผัสลึกๆ จะพบความร้อนแรงและแรงผลักดันที่ไม่อาจมองเห็น

“ครั้งนี้ข้าจะไม่พลาด ข้าจะใช้ทุกอย่างที่ข้ามีเปลี่ยนชะตาชีวิตของตนเอง”

หรูเยียนลุกขึ้น ยืนตรงหน้ากระจก ขนนกสีดำที่ประดับผมสั่นไหวตามสายลม ภาพเงาตัวเองสะท้อนในกระจกราวกับนักรบผู้ถือดาบแห่งความแค้น

ความงดงามที่สง่างามและความเยือกเย็นนั้นหลอมรวมเข้ากับหัวใจที่เคยบอบช้ำ กลายเป็นดวงตาที่มองทะลุทุกเรื่องราวลวงหลอก

แม้ว่าอดีตชาติจะสิ้นสุดในคืนที่หิมะพร่างพราวและความตาย แต่เมื่อนางได้ฟื้นคืนอีกครา ความเจ็บปวดในอดีตก็กลายเป็นดาบสองคมที่คมกริบ รอวันที่จะฟาดฟันผู้ที่เคยทรยศเพื่อชดใช้กรรม