Alle Kapitel von เกิดใหม่ครานี้หนี้แค้นที่มีข้าขอทวงคืน: Kapitel 21 – Kapitel 30

15.1บุรุษเนื้อหอมหอหยกฟ้าเป็นร้านชาที่ขึ้นชื่อที่สุดในเมืองหลวงจึงมีผู้คนจำนวนมากมาใช้บริการ กลิ่นชาอบหอมลอยคลุ้งในอากาศ แซมด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของเหล่าคุณหนูจากตระกูลใหญ่ที่ต่างแต่งองค์ทรงเครื่องมาประชันความงามราวกับมาเที่ยวชมงานชมบุปผาที่มุมหนึ่งของห้องโถงชั้นสอง สตรีสองคนกำลังเดินเข้ามาด้วยกิริยาเรียบง่าย ไม่มีเครื่องประดับหรูหรา ไม่มีนางกำนัลตามหลัง แต่เพียงแค่ก้าวแรกที่เดินผ่านประตูเข้าไป ความสง่างามบางอย่างกลับสะกดสายตาทุกคู่ในห้องนั้นหญิงสาวในชุดผ้าไหมสีอ่อน ใบหน้าอ่อนเยาว์ทว่าฉายแววมั่นใจนามว่าเซี่ยหรูเยียน ส่วนอีกคนผิวขาวเนียน ดวงตาเป็นประกายราวดวงดาวในน้ำ นามที่ใช้ยามออกนอกวังคือคุณหนูหง แต่แท้จริงนางก็คือองค์หญิงสาม จ้าวอวี้หง“ที่นี่หรือ ที่เจ้าว่ามีชาดีที่สุดในเมืองหลวง”จ้าวอวี้หงกระซิบพลางกวาดตามองรอบห้องอย่างตื่นเต้น“ไม่เลวเลย บรรยากาศดีจริงๆ เหมาะแก่การแอบมานั่งฟังข่าวลือของชาวบ้าน”“อย่าเพิ่งพูดเสียงดังเลยเจ้าค่ะ คุณหนูหง”หรูเยียนรีบกระซิบเตือนก่อนจะหัวเราะเบาๆ“หากใครรู้ว่าองค์หญิงสามเสด็จออกมานั่งจิบชาข้างนอกวังแบบนี้ได้แตกตื่นกันแน่”“เอาน่า...ไม่มีใครรู้ห

16.1หวนคืนสู่ตระกูลเซี่ยเสียงกงล้อรถม้าค่อยๆ ชะลอลงเมื่อถึงหน้าจวนตระกูลเซี่ย รถม้าสีเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านหยุดสนิทตรงหน้าประตูใหญ่ เงาร่างในชุดผ้าแพรเนื้อลื่นสีขาวดำค่อยๆ ก้าวลงจากรถม้าอย่างสง่างาม แม้จะไม่ได้แต่งกายหรูหรา แต่ความสงบเยือกเย็นในดวงตาและท่วงท่าของนางกลับทำให้บ่าวรับใช้ที่เฝ้าประตูหน้าต้องหันมามองด้วยความประหลาดใจ“คุณหนู...เหตุใดท่านจึงมาที่นี่ขอรับ”เสียงบ่าวชายผู้เฝ้าประตูเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ เขาเป็นคนเก่าแก่ที่อยู่ที่นี่มานานจึงรู้ดีว่าคนตรงหน้าคือบุตรรีอีกคนหนึ่งของแม่ทัพเซี่ย ทว่าปกตินางถูกส่งไปอยู่ที่อารามไม่มีวี่แววจะกลับมาที่จวน การมาปรากฏตัวครานี้จึงทำให้เขาประหลาดใจอย่างยิ่งหรูเยียนพยักหน้าเบาๆ“ข้าจะกลับมาอยู่ที่นี่นับตั้งแต่วันนี้ ฝากไปรายงานเซี่ยฮูหยินด้วยว่าข้า...เซี่ยหรูเยียนขอเข้าพบ”บ่าวคนนั้นรีบโค้งรับคำ แล้ววิ่งแจ้นเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ทันไร เสียงตวาดของสตรีวัยกลางคนก็ดังขึ้นมาจากโถงใหญ่“นางจะมาอยู่ที่นี่อย่างนั้นรึ ใครอนุญาตนางให้ทำเช่นนั้นกัน!” เซี่ยฮูหยินก้าวออกมาจากประตูห้องโถงใหญ่ด้วยสีหน้าเข้มขรึม เสื้อคลุมผ้าแพรสีเข้มเข้มปักลายเส้น

17.1หนี้ชีวิตหลังกลับมาพำนักที่จวนสกุลเซี่ยได้ไม่กี่วัน หรูเยียนค่อยๆ ปรับตัวกับชีวิตที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกแยกในเวลาเดียวกันเรือนที่นางอยู่เป็นเรือนเล็กด้านตะวันออก ด้านหน้ามีต้นเหมยบานสะพรั่ง เรือนนี้ป้าหลิวเล่าว่ามารดาของนางเคยอาศัยอยู่ในตอนที่ติดตามท่านแม่ทัพกลับมาจากชายแดน ก่อนจะถูกส่งไปอยู่ที่บ้านอีกหลังหนึ่งในภายหลัง แต่ต้นเหมยบางต้นก็โรยราตามกาลเวลา ตัวเรือนบางจุกก็เก่าจนมีรอยแตก แสดงให้เห็นถึงความไม่ใส่ใจของเซี่ยฮูหยินที่มีต่อบุตรสาวอีกคนของท่านแม่ทัพชีวิตของนางในตอนนี้เรียกได้ว่าเรียบง่ายจนเกือบว่างเปล่าแม้เซี่ยฮูหยินจะไม่เต็มใจ แต่เพราะชื่อของนางยังติดอยู่ในทะเบียนของตระกูลเซี่ย นางจึงไม่อาจปัดความรับผิดชอบได้ทั้งหมด จึงให้เงินรายเดือนกับหรูเยียนจำนวนหนึ่ง ถึงไม่มากนักแต่พอให้หรูเยียนไม่ต้องลำบากถึงขั้นอดอยากหรูเยียนไม่บ่น ไม่เรียกร้องอะไรเพิ่ม เพียงรับไว้เงียบๆ แล้วจัดการชีวิตของตนอย่างที่ควรจะเป็นแต่สิ่งที่ยากกว่าการใช้ชีวิตด้วยเงินน้อยนิด คือการใช้ชีวิตโดยไม่มีคนของตัวเองทุกครั้งที่นางลุกไปตักน้ำเอง หรือกวาดห้องเอง เงาของมารดาที่ทำงานทุกอย่างในบ้านก็จะลอยขึ้นมาในคว

18.1ไม่ยอมให้รังแกเมื่อหรูเยียนกลับมาอยู่จวนสกุลเซี่ยได้ครบหนึ่งเดือนชีวิตของนางก็ค่อยๆ เข้าที่เข้าทาง แม้จะยังคงต้องอดทนต่อสายตาดูแคลนจากคนในเรือนใหญ่ แต่ก็ไม่ทุกข์ร้อนเท่าแต่ก่อน เพราะตอนนี้นางมี ‘อาเหยา’ เด็กสาวที่นางช่วยซื้อตัวจากตลาดคนนั้นอยู่ข้างกาย และเฝ้าอ่านตำราด้วยกันในยามว่างทุกวันหรูเยียนต้องเข้าไปในวัง เพื่อเรียนร่วมกับองค์หญิงสามที่สำนักศึกษาของฝ่ายใน อาเหยาเองก็ตามไปด้วย แม้จะไม่ได้สิทธิ์เข้าเรียน แต่ในทุกครั้งที่รออยู่นอกห้องเด็กสาวก็มักนั่งฟังอย่างตั้งใจ บางคราวยังท่องตามเสียงอาจารย์ที่ลอดประตูออกมาด้วยความจำที่เป็นเลิศ ไม่นานอาเหยาก็สามารถอ่านอักษรได้หลายร้อยคำ หรูเยียนจึงมักแอบยิ้มทุกครั้งที่เห็นว่าอีกฝ่ายพยายามจะหาความรู้ใส่ตัว และเมื่อมีโอกาสนางก็มักจะหาเวลาสอนให้อาเหยาอ่านและเขียนอักษรอยู่เสมอ“ทำดีแล้ว อาเหยา เจ้าต้องเรียนให้มากไว้ วันหน้าจะได้ไม่ต้องอยู่ใต้ใครอีก”“เจ้าค่ะคุณหนู ข้าจะจำทุกคำที่ท่านสอนไว้เลยเจ้าค่ะ” ประโยคเรียบง่ายเช่นนั้นกลับทำให้หัวใจของหรูเยียนอุ่นวาบ เพราะในชาติที่แล้ว นางไม่ทันได้ช่วยอาเหยาเช่นนี้ เพราะเด็กคนนั้นได้ตายจากไปเสียก่อนทว่

19องค์หญิงสามออกหน้าภายในตำหนักเฉิงอันอบอวลด้วยกลิ่นหอมของกำยานกลั่นพิเศษ กลิ่นดอกบัวหลวงลอยละมุนปะปนกับกลิ่นชาอวี้หลงชงที่เพิ่งชงใหม่ๆฮองเฮาประทับอยู่บนตั่งโปรดให้ขันทีประจำตำหนักถวายชา ในขณะที่องค์หญิงสามเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบสงบ แต่แฝงแววขุ่นเคืองในแววตา“ถวายพระพรเสด็จแม่เพคะ”เสียงหวานใสขององค์หญิงสามดังขึ้นพร้อมกับการคำนับงดงามตามแบบฉบับสตรีในวัง ฮองเฮายิ้มอ่อน แต่เพียงครู่เดียวก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าของธิดา“หงเอ๋อร์ เจ้ามีเรื่องไม่สบายใจหรืออย่างไร แม่เห็นสีหน้าหม่นหมองนัก”องค์หญิงสามยังคงคุกเข่าอยู่ตรงหน้า แววตาสั่นระริกไปด้วยความไม่พอใจ“หม่อมฉันมีเรื่องอยากทูลเพคะ แต่เป็นเรื่องของหรูเยียน”“หรูเยียน” ฮองเฮาทวนชื่อเบาๆ ก่อนจะวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ หญิงสูงศักดิ์ที่มักสงบนิ่งตลอดเวลาเริ่มสนใจ“นางทำสิ่งใดหรือ ลุกขึ้นมานั่งกับแม่ก่อนแล้วค่อยพูดเถอะ”องค์หญิงสามลุกขึ้นมาแล้วเดินมานั่งข้างพระมารดาก่อนจะเล่าเรื่องราวต่างๆ ออกมา“วันนี้ที่สำนักศึกษาเพคะ...ตอนเรียนตำราเยี่ยนอี้จิงอยู่ จู่ๆ ผ้าที่นางใช้ปิดหน้าก็หลุดออกมา”ฮองเฮาเอียงศีรษะเล็กน้อย สีหน้าไม่เข้าใจในตอนแ