Alle Kapitel von เกิดใหม่ครานี้หนี้แค้นที่มีข้าขอทวงคืน: Kapitel 51 – Kapitel 59

34ความลับที่ไม่ควรถูกเปิด ยามบ่ายของวันนั้น ภายในห้องทำงานแม่ทัพใหญ่เซี่ยเจิ้งหาว กลิ่นหมึกจากพู่กันที่ยังไม่ทันแห้งดีลอยคลุ้ง แผ่นรายงานจากชายแดนวางกองเต็มโต๊ะ แต่ชายผู้เป็นแม่ทัพใหญ่กลับอ่านไม่เข้าสมองจับความไม่ติดแม้แต่น้อย เขานั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะใหญ่ ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยเงาความคิด หนึ่งมือกำพู่กัน อีกมือคลึงกระดูกไหปลาร้าด้วยความเคร่งเครียด เสียงฝีเท้ากระชั้นของผู้ใดผู้หนึ่งดังขึ้นอย่างรวดเร็วไม่นานร่างสูงกำยำในชุดพ่อบ้านสีหม่นก็ก้าวเข้ามา “นายท่าน! นายท่านขอรับ…พวกเรามีปัญหาใหญ่แล้ว” เซี่ยเจิ้งหาวสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหรี่ตาลง “เกิดเรื่องอันใด พ่อบ้านหง” พ่อบ้านหงหมิงหลง ชายผู้ติดตามท่านแม่ทัพมาตั้งแต่สมัยยังเป็นเพียงนายทหารธรรมดา เขาเป็นคนสนิทของอดีตภรรยารองหมิงซวงซวงด้วย ยิ่งทำให้ข่าวที่เขานำมามีน้ำหนักยิ่งนัก หงหมิงหลงเช็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผากด้วยความร้อนรน “อา…อาเหยา สาวใช้ของคุณหนูใหญ่ นางมาขอกุญแจบ้านของนายหญิงหมิงซวงซวงไป!” พู่กันในมือแม่ทัพหลุดร่วงลงบนโต๊ะทันที เสียง

36.1มือที่ไม่อยากปล่อย           ม่านโปร่งสีอ่อนที่กั้นเตียงนอนเบาไหวไปตามลมอุ่นจากหน้าต่าง เสียงฝีเท้าแผ่วเบายามเหยียบลงบนพื้นไม้ดังใกล้เข้ามาทีละน้อย กลิ่นยาสมุนไพรจางๆ คลอไปกับกลิ่นกำยานหอมในถ้วยเล็กที่วางไว้มุมห้อง          หรูเยียนเอนกายอยู่บนเตียง ผมดำถูกรวบหลวมๆ พาดลงบนหมอนไม้หุ้มผ้าขาว ใบหน้าซีดลงนิดหน่อยแต่ยังคงเรียบสงบตามแบบฉบับของนาง           ดวงตาเพิ่งหลับไปไม่นานหลังดื่มยา แต่พอได้ยินเสียงอาเหยาส่งเสียงเบาๆ ที่หน้าห้อง ความเคยชินก็ปลุกสติให้ค่อยๆ ลืมตาขึ้น          “คุณหนู…องค์ชายรองเสด็จเข้ามาเจ้าค่ะ”   

37ข่าวจากเมืองหลวง ลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านสวนไผ่ของเรือนสกุลชู่ บ้านเดิมของเซี่ยฮูหยินหรือชู่อวิ๋นหลาน เสียงใบไผ่เสียดสีกันดังซู่ซ่า กลบเสียงบ่นกระฟัดกระเฟียดของหญิงสาวผู้หนึ่งที่กำลังเดินกระเผลกไปมาในห้องรับรอง แม้การบาดเจ็บยังไม่หายดี เซี่ยเหมยหรงก็ยังกัดฟันเดินด้วยไม้เท้าพยุงอย่างขุ่นเคือง ใบหน้างามที่เคยได้รับคำชมจากชายหนุ่มมากมายตอนนี้บิดเบี้ยวด้วยโทสะจนหมดความนวลเนียน “ท่านแม่! ข้าไม่เข้าใจเลยจริงๆ” เซี่ยเหมยหรงทุบไม้เท้าลงกับพื้นอย่างโมโห “เหตุใดเราต้องหนีจากเมืองหลวงมาอยู่บ้านเดิมของท่านแม่ด้วย ปล่อยให้นังหรูเยียนลอยหน้าลอยตาอยู่ในจวนในฐานะคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย” นางกัดฟันแน่นอย่างเจ็บแค้น “มันเป็นแค่ลูกอนุ…แต่ตอนนี้กลับได้ดูแลกิจการหอประมูล ผู้คนร่ำลือถึงมันทั้งเมือง เหล่าพ่อค้าใหญ่น้อยต่างค้อมหัวให้นาง ไม่พอ…” นางหยุดหายใจครู่หนึ่ง น้ำเสียงสั่นด้วยความโกรธ “องค์ชายรองก็ยังไปมาหาสู่นางบ่อยๆ อีก” เซี่ยฮูหยินนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายด้านข้าง พัดไม้ไผ่ในมือนางขยับช้าลงเรื่อยๆ ใบหน้าของนางนวลเนียนแม้อายุจะล่วงเลยวัยสาวไปแล้ว แต

39.1พ่อค้าต่างแคว้น ยามค่ำคืนหอประมูลอวิ๋นจินสว่างไสวไปทั่วทั้งอาคาร โคมแดงโคมเหลืองแขวนเรียงรายตามระเบียง ชั้นสอง แสงไฟสะท้อนพื้นหินขัดจนแลดูอบอุ่นหรูหรา เสียงพูดคุยของบรรดาพ่อค้า ขุนนาง และคุณชายคุณหนูจากตระกูลใหญ่คลอเคล้าไปกับเสียงไม้เคาะเคียงข้างเวทีประมูล วันนี้เป็นคืนพิเศษของเดือน หอประมูลอวิ๋นจินจัดงานใหญ่ รวมของล้ำค่าหายาก ทั้งภาพวาดฝีมือจิตรกรเอก หยกสลักโบราณ ยันยาสมุนไพรชื่อดังจากแดนเหนือจึงดึงดูดผู้คนจากทั้งในและนอกแคว้นมารวมตัวกัน บนเวทีประมูล หรูเยียนในชุดผ้าไหมสีไข่มุกปักลายเมฆบางๆ คาดเอวด้วยสายแพรเรียบหรู ไม่จัดจ้านแต่ สง่างาม นางไม่ได้ขึ้นไปเป็นผู้เคาะไม้เอง ทว่าคอยยืนอยู่ด้านข้างบนระเบียงชั้นสอง มองดูทุกอย่างด้วยสายตาเงียบขรึม เหรินกวง ผู้ทำหน้าที่ดูแลการประมูลยืนบนเวทีกล่าวอย่างฉะฉาน “รายการต่อไปเป็นผลงานภาพวาดจากสำนักหรวนเฟิง ภาพ ‘เมฆเหนือภูผา’ ใช้หมึกแท้จากเขาหัวซาน ผืนนี้มีเพียงหนึ่งเดียว เปิดราคาที่สองร้อยตำลึง!” เสียงผู้คนฮือฮาทันที ประมูลแข่งกันอย่างดุเดือด หรูเยียนยืนมองตัวเลขท

40หาคู่ครอง ยามบ่ายแดดอ่อนลอดผ่านช่องหน้าต่างลงมากระทบโต๊ะเขียนพู่กัน ภายในห้องหนังสือเงียบสงบ มีเพียงเสียงปลายพู่กันของแม่ทัพใหญ่เซี่ยเจิ้งหาวลากอย่างนุ่มนวลบนกระดาษกระดาษ หยดหมึกดำขลับค่อยๆ ซึมเป็นเส้นสายรูปภูเขาตัดกับเมฆขาว เห็นได้ชัดว่าจิตใจของเขาสงบไม่ต่างจากภาพวาดตรงหน้า แต่ความสงบนี้กำลังถูกคนผู้หนึ่งทำลายลงอย่างช้าๆ “ท่านพี่เจ้าคะ” เสียงหวานที่จงใจให้แผ่วเบาราวเกรงใจดังขึ้นจากด้านหลังประตู เซี่ยเจิ้งหาวไม่ตอบ ปลายพู่กันยังคงลากเส้นต่อราวกับไม่ได้ยิน ฮูหยินเดินเข้ามาอย่างนุ่มนวล แสร้งยิ้มบางๆ ขณะยืนอยู่ด้านหลังสามีที่ไม่ยอมหันมามองนางด้วยซ้ำ “ช่วงนี้ข้าคิดอยู่หลายเรื่องโดยเฉพาะเรื่องของบุตรสาวท่าน หรูเยียนนางโตเป็นสาวเต็มตัวแล้ว ครบอายุควรออกเรือน หากเรามัวรอไปอีก จะถูกผู้คนตำหนิเอาได้ว่าบ้านเราดูแลลูกสาวไม่ดี” ปลายพู่กันของแม่ทัพเซี่ยเริ่มช้าลงเล็กน้อย แต่เขายังไม่ยอมหยุดมือราวกับจงใจทำเป็นไม่สนใจคำพูดของนาง ผู้เป็นภรรยาเม้มปาก พูดอ้อมๆ ไม่คืบหน้า จึงเดินเข้ามาใกล้อีกสองก้าวจนแทบจะยืนข้างหลังสาม