Semua Bab เกิดใหม่ครานี้หนี้แค้นที่มีข้าขอทวงคืน: Bab 41 - Bab 50

27.2ท่านพ่อกลับมาแล้วความทรงจำเกี่ยวกับบิดามีเพียงเงาจางๆ ในคืนฤดูหนาวกับอ้อมแขนที่อบอุ่นในวันนั้น ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบหายไป นางลุกขึ้นช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ “เตรียมเสื้อคลุมให้ข้า” “เจ้าค่ะ” อาเหยารีบคว้าเสื้อคลุมสีอ่อนมาคลุมให้นายสาว หรูเยียนขยับปกเสื้อให้เรียบร้อย ตั้งใจจะไปคำนับตามมารยาทของบุตรต่อบิดาที่เพิ่งกลับจากชายแดน ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกจากประตู เสียงฝีเท้าอันทรงพลังก็ดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของทางเดิน ซึ่งทำให้หัวใจของหรูเยียนเต้นรัวอย่างไร้เหตุผล เงาร่างสูงใหญ่ในชุดแม่ทัพสีเข้มปรากฏขึ้นตรงทางเดิน ร่างนั้นก้าวมาด้วยจังหวะมั่นคง เสียงรองเท้าหนังแตะพื้นดังสม่ำเสมอ เขาเดินตรงมาทางเรือนของนางอย่างไม่รีรอ ชั่วขณะนั้นทั้งสองสายตาสบกัน เวลาพลันหยุดนิ่ง เซี่ยเจิ้งหาว แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น ผู้บังคับบัญชาทหารนับ ดวงตาคมที่เคยชินกับการมองศัตรูตอนนี้กลับสั่นไหวอย่างประหลาด หญิงสาวตรงหน้า ใบหน้าเรียวยาว ละม้ายกับใครบางคนที่เขาฝังไว้ในความทรงจำอย่างลึกที่สุด หมิงซวงซวง...สตรีในความทรงจำของ

29แผนวางวาสนา หรูเยียนก้มหน้าลงเล็กน้อย ซ่อนสายตาที่เริ่มมีแววลังเล เมื่อภาพหนึ่งผุดขึ้นในห้วงความทรงจำ ชาติที่แล้วองค์หญิงสามเดินทางไปแต่งงานกับต่างแคว้น เพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรี ระหว่างทางเกิดเหตุร้าย กองคุ้มกันถูกซุ่มโจมตี ก่อนที่จ้าวอวี้หงจะสิ้นใจตายอย่างอนาถ การตายขององค์หญิง จุดชนวนสงครามครั้งใหญ่ ทำให้บิดาของนางต้องออกรบจนบาดเจ็บเรื้อรังจนสูญเสียพลังภายใน เมื่อกลับมาเมืองหลวงสุขภาพจึงไม่แข็งแรงดังเดิม ภาพในอดีตพร่าเลือนแต่ก็ยังคงทำให้เจ็บแปลบอยู่ในอก ความรู้สึกสูญเสีย ความเกลียดชัง และความเศร้าผสมกันเป็นพายุที่เงียบงันในหัวใจ และคนที่ก่อปัญหาให้กับครอบครัวของนางในเวลาต่อมาก็คือหลี่เจี้ยน สามีสารเลวของนางนั่นเอง เขาทำให้นางต้องตายอย่างไร้ศักดิ์ศรีในชาติที่แล้วและยังเป็นคนที่นางตั้งใจไว้แล้วว่า ชาตินี้จะไม่มีวันปล่อยให้ลอยนวล ในหัวสมองของหรูเยียนเริ่มคำนวณทันที ในขณะที่เสียงขององค์หญิงสามยังคงพร่ำพูดถึงความกลัดกลุ้มแต่นางกลับไม่ได้ฟังต่อทั้งหมด เพราะในใจเริ่มหาทางรอดให้ทั้งสองฝ่าย ตอนนี้หลี่เจี้ยนยังไม่มีคู่หมั้นคู่หมาย

31.1หัวใจที่ปวดร้าว           นับตั้งแต่ที่เซี่ยเจิ้งหาวกลับมาจากชายแดน เขาก็เริ่มที่จะให้ความสำคัญกับบุตรสาวมากขึ้น แม้ว่าภรรยาของเขาจะไม่เห็นด้วยที่เขามอบร้านค้าของตระกูลหลายร้านให้เซี่ยหรูเยียนดูแล แต่ท่านแม่ทัพก็มิได้สนใจ          ตอนนี้เขาคิดแค่เพียงว่าต้องการที่จะชดเชยให้แก่นาง และรู้ด้วยว่าตอนนี้ตนเองก็ชราลงมากแล้ว อาจไม่สามารถอยู่ปกป้องนางตลอดไปได้ จึงอยากให้หญิงสาวเริ่มเรียนรู้ในการทำการค้า เพื่อที่ภายหน้าจะได้สามารถดูแลตนเองได้          ยามบ่ายในตลาดด้านทิศใต้ของเมืองหลวงคึกคักเป็นพิเศษ แผงลอยเรียงราย มีตะโกนขายของจากพ่อค้าแม่ค้าดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง        &nbs

31.3หัวใจที่ปวดร้าว “เมื่อครู่ตอนที่องค์ชายรองโน้มหน้าเข้าไปใกล้ท่าน ข้ายืนข้างนอกแท้ๆ ยังรู้สึกหน้าแดงแทนเลยเจ้าค่ะ” อาเหยาพึมพำเบาๆ           หรูเยียนหยิบพู่กันขึ้นมาใหม่อีกครั้ง          “ล้อเลียนเจ้านายมีโทษรู้หรือไม่”          “ก็คุณหนูยิ้มเองนี่เจ้าคะ” อาเหยาพูดพลางหัวเราะคิก ก่อนจะรีบหลบเมื่อหรูเยียนทำทีจะปาสมุดบัญชีใส่หัว          เมื่อเสียงหัวเราะของอาเหยาห่างออกไป หรูเยียนก็ปล่อยใจให้กลับเข้าสู่ความนิ่งอีกครั้ง แต่ปลายนิ้วที่จับด้ามพู่กันก็ยังชื้นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น          “นึกว่าเมื่อครู่นี้จะถูกจูบเสียแล้ว” พอบ่นกับตนเองแล้วก็เผลอยิ้มเขิ

32.2ผีเสื้อน้อยของมารดาทว่ามีช่องระบายอากาศเล็กๆ อยู่ด้านหนึ่งของลังไม้ แสงสลัวเล็ดลอดเข้ามาเป็นเส้นบางๆ เด็กน้อยเลื่อนตัวไปแนบตาใกล้ช่องนั้น แล้วมองออกไป เห็นมารดาของตนหันหลังให้ลังไม้ จากนั้นเสียงฝีเท้าหนักๆ ด้านนอกก็วิ่งเข้ามาใกล้ และประตูก็ถูกซัดจนพังจากลมแรงที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ใด “หมิงซวงซวง!” เสียงหยาบกระด้างดังขึ้น “เจ้าหนีเก่งนักนะ!” หมิงซวงซวงหันไปเผชิญหน้ากับเงาดำสองสามเงาที่กรูกันเข้ามาในกระท่อม ท่าทีของนางไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความแข็งกร้าวบางอย่างที่เด็กน้อยไม่เคยเห็นมาก่อน “อย่าเข้ามา” นางยกมีดสั้นขึ้น “ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน” ชายคนหนึ่งหัวเราะ “เจ้าคิดว่าจะหยุดข้าได้หรือ ซวงซวง คิดว่าพวกเราจะปล่อยเจ้าไปง่ายๆ หรือไง” “ถ้าอยากตายก็เข้ามาเลย!” “ฆ่านาง อย่าให้...” คำพูดยังไม่ทันจบ หมิงซวงซวงก็พุ่งเข้าใส่ก่อนอย่างไม่ลังเล จู่ๆ เชือกที่รัดข้อมือของนางอยู่ก็คลี่ออกกลายเป็นแส้ แม้ทำจากผ้าแต่ก็ไม่รู้ว่าเหตุใดมันจึงเฉือนแขนชายคนหน้าเลือดสาด ชายผู้นั้นร้องลั่น ทว่าคนอื่นๆ ก็กรูกันเข้ามา พยายามล็อก