All Chapters of เกิดใหม่ครานี้หนี้แค้นที่มีข้าขอทวงคืน: Chapter 11 - Chapter 20

7เรียกคืนหนี้แค้นครั้งที่หนึ่งลมอ่อนพัดกลิ่นกำยานจากในโถงด้านหน้าอารามลอยอ้อยอิ่งผ่านลานหินขาว เวลานี้ผู้คนเริ่มทยอยออกจากศาลาใหญ่ บ้างสนทนา บ้างพักสายตาชมสวนหินและสระบัวที่บานสะพรั่งกลางแดดอ่อนเซี่ยหรูเยียนก้าวเดินอย่างสงบ ท่วงท่าเรียบง่าย อาภรณ์ผ้าแพรสีขาวไร้ลวดลายหรูหรา แต่กลับทำให้นางดูสง่างามในความเรียบง่ายนั้น ความอ่อนโยนของแววตาคล้ายสายน้ำที่ไหลเย็นจนยากจะหยั่งลึก วงหน้าของนางงามละมุนจนแม้แต่แสงแดดยามบ่ายยังทอดตัวอ่อนโยนเมื่อส่องกระทบวันนี้พิธีทำบุญสิ้นสุดลงโดยมีองค์หญิงสามเป็นผู้แทนของฮองเฮา พระองค์มีพระเมตตาต่อผู้มาร่วมงานไม่น้อย โดยเฉพาะต่อหรูเยียนที่มีโอกาสได้เข้าเฝ้าและถวายชา จนได้รับรอยยิ้มโปรดปรานและคำชื่นชมตอบกลับ ซึ่งภาพนั้นยังติดตาใครหลายคน“พี่หญิง...พี่หญิง!”เสียงเรียกที่แฝงแววดื้อรั้นดังขึ้นจากด้านหลัง หรูเยียนหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับ พลันเห็นร่างหนึ่งเดินเร็วเข้ามาหาเซี่ยเหมยหรง น้องสาวต่างมารดาของนาง หญิงสาวผู้นี้งามในแบบที่ฉูดฉาดกว่าหรูเยียน ใบหน้าขาวจัดแต่งแต้มสีปากแดงสด อาภรณ์ไหมแวววาวจนสะดุดตา เครื่องประดับหยกและทองคำระยิบระยับจนเมื่อเผลอมองแล้วแทบจะลืมตาไ

8.2ผูกวาสนารักทว่าท่าทีขององค์หญิงกลับเก็บกดได้ง่าย เมื่อมีคนเข้ามาสอบถามอาการจำนวนมาก หรูเยียนจึงเลือกยืนอยู่เคียงข้างในตำแหน่งสามารถพูดคุยกันอย่างเป็นการส่วนตัวได้“เป็นอย่างไรบ้างเพคะ รู้สึกหายตกใจแล้วหรือยัง” หรูเยียนเอ่ยถามด้วยความเอาใจใส่องค์หญิงมองนางด้วยแววตาที่ยังคงอ่อนโยน“ข้าไม่เป็นไรแล้ว ขอบใจมากนะหรูเยียน”หรูเยียนยิ้มอย่างเป็นมิตร ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้กว่าเดิม แกล้งกะพริบตาอย่างอ่อนเดียงสาและพูดแบบจงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน“คุณชายคนเมื่อครู่ดูสง่าผ่าเผยเหมาะสมที่จะปกป้ององค์หญิงยิ่งนัก เมื่อครู่หม่อมฉันมองจากท่าทีที่เขาช่วยพระองค์ขึ้นมาจากน้ำแล้วก็ให้ความรู้สึกเหมือนได้เห็นคู่วาสนาที่เหมาะสมกันอย่างไรอย่างนั้นเลยเพคะ”ดวงหน้าขององค์หญิงสามเปลี่ยนเป็นแดงเล็กน้อยอย่างไม่ทันคาดคิด หัวใจนางเต้นเร็วขึ้นกว่าเก่าเพียงแค่ได้จินตนาการภาพชายหนุ่มในท่าทีเข้มแข็งยามประคองตนเองขึ้นมาจากสายน้ำ“คู่วาสนาอย่างนั้นหรือ” องค์หญิงทวนคำ พลางเอียงใบหน้าเล็กน้อย ดวงตาทอดมองไปยังทางออกของอารามที่ชายผู้นั้นได้จากไป เหมือนพยายามบันทึกภาพไว้ในความทรงจำหรูเยียนจึงค่อยๆ พูดต่อ หวังให้ถ้อยนั้นฝ

10พระเสาวนีย์จากฮองเฮาลมยามค่ำพัดกรูเข้ามาในเรือนสกุลเซี่ย เสียงกระดิ่งเงินตรงชายหลังคาดังเป็นจังหวะ แต่กลับไม่สามารถกลบเสียงของหญิงสาวที่กำลังโยนแจกันเคลือบลายทองลงพื้นจนแตกกระจายได้เลย“นังนั่น! นังลูกอนุชั้นต่ำ! กล้าดียังไงถึงได้คำชมจากองค์หญิง ทั้งที่เป็นเพียงคนที่ไม่มีใครต้องการ”เซี่ยเหมยหรงยืนหอบหายใจ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยแรงโทสะ ดวงหน้าอันเคยงามหมดจดแดงก่ำด้วยความขุ่นเคืองจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม รอยแดงจางๆ ที่แก้มซ้ายซึ่งยังไม่ทันหายดีคือรอยฝ่ามือขององค์หญิงสาม จ้าวอวี้หง และมันคือเครื่องหมายของความอัปยศที่นางไม่อาจลืมได้“องค์หญิงตบข้าต่อหน้าผู้คนมากมาย เพราะมัน...เพราะนังหรูเยียนคนนั้นแท้ๆ” เสียงนางสั่นสะท้านปนเจ็บใจนางกัดฟันกรอดจนได้ยินเสียงขบกราม ดวงตาคมเต็มไปด้วยแววชิงชังจนแทบแผดเผาได้ ทั้งที่ตนเป็นบุตรีโดยชอบธรรมของภรรยาเอก แต่กลับถูกคนทั้งอารามมองเหมือนเป็นผู้ร้าย ทั้งหมดเพราะนางคนนั้นเพียงพูดจาเสแสร้งต่อองค์หญิงไม่กี่คำ“คอยดูเถอะ ข้าจะทำให้นางไม่มีวันเงยหน้าขึ้นได้อีก”แต่แล้วเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเดือดดาล มารดาของนาง เซี่ยจวงจวง ผู้เป็นภรรยาเอกของแ

12ความห่วงใยจากสหาย           เสียงเกือกม้ากระทบพื้นหินดังก้องขึ้นในลานของจวนสกุลจ้าว ยามบ่ายคล้อย พระอาทิตย์สาดแสงทาบบนอาภรณ์สีกรมท่าขององค์ชายรองจ้าวอี้หลัน ผู้เพิ่งกลับจากการไปมำธุระที่ต่างเมือง           องค์ชายตวัดกายลงจากหลังม้าอย่างสง่างาม ก่อนจะเดินผ่านเข้าสู่โถงด้านใน ยังไม่ทันให้คนในจวนมารายงานความเรียบร้อยต่างๆ เขาก็เอ่ยถามถึงใครบางคนด้วยน้ำเสียงร้อนรนทันที          “รายงานเรื่องของหรูเยียนมาเดี๋ยวนี้”          คนสนิทที่คอยต้อนรับอยู่ถึงกับสะดุ้ง พลางรายงานอย่างลนลาน           “คุณหนูหรูเยียนยังพักอยู่ที่อารามกวงอันขอรับ นางสบายดี”          คิ้วเข้มของจ้าวอี้หลันขมวดมุนพลางถามด้วยเสียงเฉียบขาด&n

13.2เข้าเฝ้าฮองเฮาหลังออกจากตำหนักหลวง หรูเยียนเดินผ่านอุทยานที่ประดับด้วยพุ่มเหมยสีขาวสะอาด นางก้าวเดินอย่างสงบผ่านลานหิน เสียงกระทบรองเท้าเบาๆ คล้ายจังหวะดนตรีที่เป็นระเบียบเมื่อเดินออกมาจากเขตตำหนักหลวงได้ไม่ไกล เสียงเรียกอ่อนหวานก็ดังขึ้นจากด้านข้าง“คุณหนูเซี่ยเจ้าคะ”หรูเยียนหันไปเห็นหญิงสาวในอาภรณ์สีชมพูอ่อน มีปิ่นหยกเสียบผมไว้อย่างเรียบง่าย ค้อมกายให้หนึ่งครั้งก่อนเอ่ยต่อ“บ่าวเป็นนางกำนัลในตำหนักขององค์หญิงสาม เจ้าค่ะ องค์หญิงทรงมีรับสั่งว่าหากคุณหนูออกจากตำหนักฮองเฮาแล้ว ให้แวะไปพบที่ตำหนักอวิ๋นหลิวด้วยเจ้าค่ะ”“องค์หญิงมีรับสั่งเช่นนั้นหรือ” หรูเยียนถามด้วยเสียงเรียบแต่แฝงความนอบน้อม“องค์หญิงอยากพบกับคุณหนูเซี่ยเป็นการส่วนตัวเจ้าค่ะ”หรูเยียนพยักหน้าช้าๆ “ถ้าเช่นนั้นฝากนำทางทีเถิด”นางกำนัลผายมือเชื้อเชิญ แล้วทั้งคู่ก็เดินลัดผ่านลานดอกเหมยมุ่งสู่ตำหนักอวิ๋นหลิว ตำหนักที่ตั้งอยู่ด้านทิศตะวันออกของวังหลัง รายล้อมด้วยสระบัวและต้นหลิวโอนอ่อนรับลมเมื่อเข้าไปถึงหน้าตำหนัก แสงโคมกระดาษสีอำพันก็ส่องระเรื่ออยู่ทั่วบริเวณ กลิ่นชาอบดอกเหมยลอยอ้อยอิ่ง“เชิญคุณหนูด้านในเจ้าค่ะ”ม