Все главы เกิดใหม่ครานี้หนี้แค้นที่มีข้าขอทวงคืน: Глава 61 - Глава 70

42หารือเรื่องต่างแคว้น ยามรุ่งสางระฆังวังหลวงดังกังวานสามครั้ง ตามด้วยเสียงฆ้องทองประสานกันเป็นจังหวะ ชักนำให้เหล่าขุนนางทยอยกันเข้าสู่ท้องพระโรงทีละคน แสงอาทิตย์อ่อนแรกยามเช้าสาดลอดบานหน้าต่างสูง โปรยลงบนพื้นหินหยกเงางาม สะท้อนเงาลายมังกรที่แกะสลักบนเสาพระที่นั่งอย่างน่าเกรงขาม กลุ่มขุนนางฝ่ายบุ๋นในชุดสีเข้มยืนเรียงรายอยู่ฝั่งหนึ่ง ส่วนฝ่ายบู๊ในชุดเกราะพิธีการยืนตระหง่านอยู่ฝั่งตรงข้าม บรรยากาศเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมเงียบงัน จนแทบได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของกันและกัน เบื้องหน้าท้องพระโรงบริเวณตำแหน่งขุนนางขั้นหนึ่ง มีสี่บุรุษยืนเด่นอยู่แถวหน้า คนทั้งแคว้นต่างเรียกขานพวกเขาว่า ‘สี่เสาหลักแห่งต้าหยาง’ คนแรกคือ ซูเหวินอัน มหาเสนาบดีฝ่ายบุ๋น อัครมหาเสนาบดีกรมมหาดไทย รูปร่างผอมสูง ผมหงอกประปรายใต้หมวกขุนนาง ดวงตาลึกแต่ยังสุกใส เคราขาวสั้นถูกเล็มอย่างเป็นระเบียบ เป็นผู้ทรงภูมิปัญญาและเชี่ยวชาญการเมืองในราชสำนักมายาวนาน คนที่สองคือ ลู่จิ่งเฉิง เสนาบดีว่าการกรมทหาร อดีตแม่ทัพผู้เคยผ่านศึกชายแดน รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง หลังยังเหยียด

43.2อาการป่วยของหรูเยียน หมอเทวดาหวังเซิ่งมองนางอย่างพิจารณา ความคิดหนึ่งแล่นผ่านหัวเขาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่นั้นเหมือนซวงซวงยิ่งนัก แต่ลึกลงไปกลับมีอะไรบางอย่างของเจิ้งหาวปนอยู่ “ลุกขึ้นเถิดเด็กน้อย” เขาเอ่ยเบาๆ หรูเยียนลุกขึ้นตามคำสั่ง เหลือบมองท่านพ่ออย่างขอคำยืนยัน เซี่ยเจิ้งหาวพยักหน้าให้ “ไป ให้ท่านหมอลองตรวจชีพจรเจ้าหน่อย” นางจึงค่อยๆ ยื่นข้อมือข้างหนึ่งออกไปวางบนหมอนเล็กที่อยู่บนโต๊ะตรงหน้าหวังเซิ่ง ปลายนิ้วเหี่ยวย่นของชายชราแตะลงบนชีพจรของนางอย่างอ่อนโยน หรูเยียนรู้สึกถึงลมหายใจของตนเองที่เริ่มสม่ำเสมอขึ้นอย่างน่าประหลาด ท่านหมอเงียบไปครู่ใหญ่ ดวงตาของหวังเซิ่งหรี่ลงเล็กน้อย ชีพจรของหญิงสาวตรงหน้าราบเรียบในส่วนหนึ่ง แต่ลึกลงไปข้างในกลับมีความสั่นไหวไม่เป็นจังหวะ เหมือนมีสิ่งแปลกปลอมคอยตีกันกับลมหายใจของเจ้าของร่าง มันเป็นความรู้สึกที่เขาจำได้ดี… “เป็นอย่างไรบ้าง ท่านหมอ” เสียงแม่ทัพเซี่ยถามหลังจากความเงียบลากยาวไปพักใหญ่ หวังเซิ่งดึงปลายนิ้วออกอย่างช้าๆ ก่อนปรายตามอง

45วิธีควบคุมพิษ หลายวันหลังจากวันที่ความจริงบางส่วนถูกเปิดเผย หรูเยียนค่อยๆ ทำใจรับเรื่องมารดาได้ทีละน้อย แม้ทุกครั้งที่นึกถึงยังรู้สึกตึงแน่นในอก แต่ก็ไม่ใช่ความปวดร้าวเหมือนวันแรกที่รู้แล้วร้องไห้จนแทบไม่มีแรงอีกต่อไป นางเริ่มกลับไปจัดการงานหอประมูลอวิ๋นจินตามเดิม กลับไปเป็นคุณหนูใหญ่ที่พูดจาคมชัด รู้จักกดดันคู่ค้าจนยอมยกของดีออกมา รู้จักผ่อนหนักผ่อนเบาต่อคนงานและลูกจ้างอย่างที่ทุกคนเคยชิน แต่ในส่วนลึกของหัวใจนั้น หรูเยียนรู้ดีว่าตัวเอง ไม่เหมือนเดิมแล้ว ก่อนหน้านี้ คำว่า ‘แม่’ สำหรับนางเป็นเพียงภาพเลือนราง ตอนนี้กลับกลายเป็นภาพของสตรีคนหนึ่งที่หนีตายจากต่างแคว้น ถูกไล่ล่า ถูกฆ่าต่อหน้าเด็กเล็กคนหนึ่ง และส่วนนั้นของความทรงจำกำลังค่อยๆ ปะติดปะต่อในหัวของนางทีละน้อย กระทั่งเช้าวันหนึ่ง อาเหยาวิ่งมาบอกว่าท่านแม่ทัพให้ไปพบที่เรือนหนังสือ หรูเยียนวางสมุดบัญชีในมือ หันไปสบตาอาเหยา “ท่านพ่อว่าอย่างไรบ้าง” “ท่านแม่ทัพแค่บอกว่าคุณหนูว่างเมื่อไรก็ให้ไปหาเจ้าค่ะ” อาเหยาตอบ “แต่สายตาท่านแม่ทัพดูจริงจังไม่น้อย ข้าก็เลยรีบมาร

47เชื่อใจอย่างโง่งม ช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ชีวิตของเซี่ยหรูเยียนเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อย ยิ่งฝึกเดินลมปราณตามตำราที่ท่านพ่อมอบให้ นางก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงพลังภายในที่เคลื่อนไหวชัดเจนขึ้นในร่าง ก้อนอุ่นใต้สะดือที่ครั้งหนึ่งเคยเลือนรางราวกับภาพฝัน ตอนนี้กลับกลายเป็นศูนย์กลางของความอบอุ่นที่ไหลเวียนทั่วท้อง และแผ่ออกตามเส้นลมปราณอย่างเป็นระเบียบ เช้าตรู่วันหนึ่ง หลังฝึกลมปราณเสร็จ หรูเยียนลืมตาช้าๆ ลมหายใจนิ่งราบเรียบ ความเจ็บแปลบที่เคยซ่อนอยู่ตามท้ายทอยหายไป อาการเวียนหัวไม่มี ความรู้สึกร้อนหนาวในอกที่เกิดจากพิษในบางครางเงียบสงัดจนเหมือนยุบหาย นางวางมือบนตัก ค่อยๆ ระบายลมหายใจยาว “ดูเหมือนข้าจะทำได้” ในกระจกทองเหลืองที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้อง ใบหน้าของนางที่สะท้อนอยู่ดูสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใต้ตาที่เคยหม่นกลับเรียบเนียน ใบหน้ามีเลือดฝาดสุขภาพดี ยิ่งไปกว่านั้นความทรงจำของมารดาที่เคยพร่ามัวก็เริ่มกลับมาเป็นภาพที่คมชัดขึ้นเรื่อยๆ ภาพเด็กหญิงตัวน้อยที่นั่งขัดสมาธิอยู่กลางลานหญ้ามารดานั่งข้างกัน มืออุ่นของนางลูบแผ่นหลังให้ตรง เสี

49ไร้อำนาจในมือ           ท้องพระโรงด้านในของวังหลวงวันนี้เงียบกว่าปกติม่านลูกปัดหยกถูกเลิกขึ้นอย่างเป็นระเบียบ แสงเช้าส่องลอดเข้ามาทาบบนพื้นหินอ่อนสีขาวเป็นลายเงาซ้อนทับกัน แต่กลับไม่อาจคลี่คลายความอึดอัดที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่กลางอากาศได้เลย          ขันทีอาวุโสยืนคอยอยู่ข้างบันไดมังกร พอเห็นเงาร่างในชุดขุนนางใหญ่สีดำปักลายเมฆทองเดินเข้ามา ก็รีบเอ่ยเสียงสูงประกาศ          “มหาเสนาบดีกัวต้าฉี เข้าเฝ้า!” เสียงประกาศก้องไปทั่วท้องพระโรง          กัวต้าฉี เดินมาหยุดกลางลานด้านล่าง จากนั้นค่อยคุกเข่าลงอย่างเรียบร้อย ก้มศีรษะจรดแทบพื้น