All Chapters of เกิดใหม่ครานี้หนี้แค้นที่มีข้าขอทวงคืน: Chapter 71 - Chapter 80

51มอบความเมตตา อาเหยาเป็นคนมารายงานข่าวของเซี่ยเหมยหรง นางเดินเข้ามาในห้องทำงานของเจ้านายอย่างระมัดระวัง “คุณหนูเจ้าคะ…” น้ำเสียงของอาเหยาลังเลผิดปกติ หรูเยียนยังไม่เงยหน้าจากสมุดบัญชี แค่ถามเรียบๆ “มีอะไรหรือ อาเหยา” “คือเมื่อสักครู่ลู่ซานที่ไปส่งของที่หน้าจวนสกุลเซี่ยกลับมาแล้วเจ้าค่ะ นางได้ยินคนรับใช้ที่โน่นพูดกันเรื่องคุณหนูรอง” ปลายนิ้วที่กำลั่งค่อยๆ ไล่ดูตัวเลขบนหน้ากระดาษหยุดลง หรูเยียนเงยหน้าขึ้น “เหมยหรงหรือ” นางถาม “เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก” อาเหยากัดริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนเอ่ยออกมา “คุณหนูรองตั้งครรภ์เจ้าค่ะ” “เด็กในท้องลูกของหลี่เจี้ยน” อาเหยาพยักหน้า “เจ้าค่ะ คุณหนูรองถูกท่านแม่ทัพตบหน้าและดุอย่างหนัก แล้วก็เป็นลมสลบไป ต่อมาหมอมาตรวจจึงรู้ว่านางตั้งครรภ์แล้ว” หรูเยียนไม่ได้พูดอะไรทันที นางหลุบตาลง สายตาเลื่อนไปจ้องยังตัวอักษรบนหน้ากระดาษ แต่กลับไม่อาจอ่านได้แม้แต่คำเดียว “อืม...” “ได้ยินมาว่าท่านแม่ทัพกับฮูหยินเอกไปสกุลหลี่ เพื

53ความจริงที่ปวดร้าว           หลายวันต่อมา ขบวนรถม้าของตระกูลหลี่เตรียมออกจากประตูเมืองหลวงมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ เหล่าคนใช้หอบหิ้วหีบห่อขึ้นลงวุ่นวาย           ตรงมุมลานกว้างใกล้ประตูเมืองมีรถม้าสีเรียบอีกหนึ่งคันจอดอยู่ หน้าต่างถูกปิดม่านครึ่งหนึ่ง เห็นเพียงเงาเลือนรางของสตรีผู้หนึ่งด้านใน          เซี่ยเหมยหรงนั่งอยู่บนเบาะในรถม้าคันนั้น มือกุมหน้าท้องเพียงเล็กน้อย ราวกับจะปกป้องสิ่งเล็กๆ ภายในโดยไม่รู้ตัว ในมืออีกข้าง นางกำผ้าเช็ดหน้าจนยับยู่ แต่แทบไม่เช็ดน้ำตาที่ไหลไม่หยุด          เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านนอก ตามด้วยเสียงของชายที่นางเคยโหยหา

57.1วิธีถอนพิษ จวนรับรองคณะทูตจากเป่ยเยี่ยนในเมืองหลวงยามสนธยาเงียบกว่าทุกวัน ธงประจำแคว้นเป่ยเยี่ยนพลิ้วไหวเหนือหลังคากระเบื้องเขียว ท่านอ๋องนั่งอยู่ในห้องโถงด้านในสุดเพียงลำพัง บนโต๊ะเตี้ยตรงหน้ามีม้วนรายงานสามม้วนวางกางอยู่ เนื้อความในจดหมายถูกอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนรอยยับบนกระดาษเริ่มบ่งบอกถึงความหนักหน่วงในใจของผู้ถือครอง มีคำสั่งลับจากท่านหมิงอ๋าวเหยา ให้จัดการทายาทของหมิงซวงซวงโดยด่วน มือสังหารชุดแรกพลาดเป้า น่าจะถูกคนของต้าหยางสกัด เป้าหมายอยู่ในเมืองหลวง ต้าหยางให้การคุ้มกันแน่นหนา... นิ้วมือของท่านอ๋องกดลงบนนามของหมิงอ๋าวเหยา ลุงรองของเขา พี่ชายแท้ๆ ของหมิงซวงซวง แววตาของชายหนุ่มมืดลึกลง “แม้นางตายไปแล้ว เจ้าก็ยังไม่ปล่อยมือจากซวงซวงอีกหรือ แล้วตอนนี้ยังจะลากลูกของนางเข้ามาในวังวนนี้อีก” เสียงฝีเท้าดังขึ้นเบาๆ จากด้านนอก ก่อนที่องครักษ์คนสนิทของเขาจะเอ่ยขึ้น “ท่านอ๋อง แม่ทัพใหญ่เซี่ย และองค์ชายรองมาถึงหน้าจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ฉู่เหยียนหานหลุบตาลง พับจดหมายทั้งหมดเก็บเข้ากล่องไม้เล็กๆ อย่าง

54ข้อเสนอจากเป่ยเยี่ยน งานเลี้ยงต้อนรับราชทูตจากเป่ยเยี่ยนเพิ่งผ่านพ้นไปไม่นาน แสงโคมไฟที่ประดับอยู่ทั่วท้องพระโรงยังคงส่องสว่าง ม่านไหมสีแดงที่ไหวตามแรงลมยามค่ำคืนส่งเสียง กรุ๊งกริ๊งเบาๆ เหล่าขุนนางต่างทยอยถอยออกจากพระราชวังหลวง ทิ้งไว้เพียงความสงบอันอึดอัด และกลิ่นชาหอมที่ผสมกับควันกำยานเจือจาง ฮ่องเต้ยังประทับอยู่หลังโต๊ะทรงงาน มิได้ลุกตามธรรมเนียมหลังงานเลี้ยงยาวนาน พระเนตรทอดลงยังหนังสือที่เพิ่งถูกนำมาถวายเมื่อครู่ หนังสือจากฝ่ายเป่ยเยี่ยน ‘เพื่อความมั่นคงของสองแคว้น เป่ยเยี่ยนขอผูกสัมพันธ์ด้วยการสมรส ระหว่างบุตรสาวแม่ทัพเซี่ยกับท่านอ๋องแห่งเป่ยเยี่ยน’ “ทูลฝ่าบาท แม่ทัพใหญ่เซี่ยขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” “ให้เขาเข้ามา” พระสุรเสียงเรียบ แต่แฝงความเคร่งเครียด ประตูเปิดออกพร้อมร่างสูงสง่างามของแม่ทัพเซี่ยเจิ้งหาว “คารวะฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” “ลุกขึ้นเถิด เจิ้งหาว วันนี้ข้าเรียกเจ้ามา ไม่ใช่ในฐานะแม่ทัพ แต่เป็นในฐานะบิดาของสตรีผู้หนึ่ง” แม่ทัพเซี่ยชะงักทันทีที่ได้ยิน สายตาเขาแม้สงบ แต่ความกังว

58ศัตรูในเงามืด ค่ำคืนในเมืองหลวงวันนี้อบอวลด้วยไอเย็น จันทร์ครึ่งดวงลอยอยู่กลางฟ้า ทอแสงสลัวราวกับถูกหมอก ปกคลุมไว้ ท้องถนนเริ่มเงียบลง ร้านรวงทยอยปิดประตูทีละแห่ง จนเหลือเพียงแสงโคมจากหอประมูลอวิ๋นจินที่ยังไม่ดับสนิท ภายในหอประมูล หรูเยียนเพิ่งตรวจบัญชีประจำวันเสร็จ สาวใช้อาเหยาพยายามรั้งไว้ให้พักก่อน แต่หรูเยียนเพียงยิ้มอ่อน “ข้าไม่เป็นอะไร...กลับช้าอีกนิดก็ไม่เป็นไร” แม้นางจะพูดเช่นนั้น แต่อาการปวดลึกๆ ภายในเส้นลมปราณยังคงเต้นตุบๆ อยู่เป็นระยะ คล้ายร่างกายเตือนว่าพิษกู่กำลังขยับตัวอีกครั้ง นางสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนเดินออกจากประตูใหญ่ของหอประมูลตามลำพัง เนื่องจากนางสั่งให้อาเหยาพักที่นี่ เพราะในช่วงใกล้รุ่งสางจะมีพ่อค้านัดหมายมาส่งสินค้าสำคัญ นางไม่อยากให้อาเหยาต้องไปๆ มาๆ จึงเดินกลับจวนคนเดียว คืนนี้องค์ชายรองไม่ได้บอกว่าจะมา แต่ตั้งแต่เขารู้เรื่องพิษกู่ก็แทบไม่ปล่อยให้นางพาตนเองอยู่ลำพังเลยสักคืนเดียว ทว่าวันนี้เขาไม่แวะมา เหมือนลางสังหรณ์บางอย่างบอกนางว่าบางทีเขาอาจจะอยู่ใกล้ๆ โดยที่ไม่ได้ให้นางรู้ตัว ทันทีที่ก้าวมาถึงตรอกด้าน