Semua Bab พันธะสัมพันธ์ร้าย: Bab 31 - Bab 40

“เซอร์ไพรส์ค่ะคาเรน ดีใจหรือเปล่าคะที่แพนกลับมา” เธอฉีกยิ้มแป้นเอียงคอมองหน้าคาเรนด้วยท่าทางน่ารัก เช่นเดียวกับคาเรนที่ฉีกยิ้มกว้างก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามากอด เสียงโห่แซวดังขึ้นมาเป็นระยะ ทุกคนต่างตบมือให้กับภาพของชายหญิงที่ยืนกอดกันกลมแสดงความรักต่อกันอย่างเปิดเผย “กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกเรนเลย” มือหนาเกลี่ยปอยผมคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน “บอกจะเรียกว่าเซอร์ไพรส์เหรอคะ” “ร้ายนักนะ” คาเรนใช้นิ้วเกลี่ยจมูกหญิงสาวคนนั้นอย่างหยอกเย้า “แล้วรู้ได้ยังไงว่าเรนอยู่ที่นี่” “แทนไทบอกน่ะค่ะ” “ปิดเงียบเลยนะไอ้แทน” “เซอร์ไพรส์มึงไง ชอบของขวัญที่กูมอบให้รึเปล่า” คาเรนไม่ตอบเขาหันไปฉีกยิ้มให้ผู้หญิงข้าง ๆ แทน การกระทำของเขากับผู้หญิงคนนั้นอยู่ในสายตาของพริกจินดาทั้งหมด หญิงสาวขบกัดริมฝีปากสั่นระริกของตัวเองไว้แน่นรับรู้ถึงรสชาติสนิมที่ฝาดคอ “ถ่านไฟเก่ามันร้อนแรงจริง ๆ เว้ยเห้ย“ เพื่อนคาเรนเอ่ยแซวกลั้วหัวเราะ ”นักรบก็พูดไป“ เธอคนนั้นยิ้มเอียงอาย ”เรนเขาคงตัดใจจากเราไปนานแล้วมั้ง“ ”ไม่เคยตัด“ หึ พริกจินดาเค้นหัวเราะหยันออกมาเบา ๆ ตอนนี้เธอได้กลายเป็นคนถูกลืมโด

ชายหนุ่มทั้งทุบประตูทั้งตะโกนเรียกหญิงสาวอย่างบ้าคลั่งอยู่อย่างนั้นผ่านไปหลายนาทีก็ไม่มีวี่แววว่าคนในห้องจะเปิดประตูให้เขา ชายหนุ่มมั่นใจว่าพริกจินดาอยู่ในห้องเพราะตอนที่จะขึ้นมาที่ห้องของเธอ คาเรนได้เดินไปดูรถของหญิงสาวก่อนแล้วและพบว่ารถของเธอจอดอยู่ ดีที่เวลานี้คนที่พักอยู่ชั้นเดียวกับหญิงสาวต่างพากันออกไปทำงานบ้างก็ออกไปเรียนหนังสือไม่อย่างนั้นคาเรนคงโดนคนในคอนโดไล่ตะเพิดแน่ที่มาเอะอะส่งเสียงดังรบกวนคนอื่นอยู่แบบนี้ คาเรนแนบหน้าลงกับประตูห้องหญิงสาวอย่างคนหมดอาลัยตายยาก ฝ่ามือหนาแดงเทือกจนรู้สึกแสบร้อนเนื่องจากกระหน่ำทุบประตูห้องเป็นเวลานาน คาเรนเปลี่ยนจากใช้มือทุบประตูเป็นค่อย ๆ ลูบมันอย่างแผ่วเบา “พริก เธอออกมาคุยกันฉันหน่อยได้ไหม” เหมือนคาเรนเพิ่งได้สติว่าโวยวายไปก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา หนำซ้ำอาจจะทำให้หญิงสาวโมโหเขามากขึ้น จากน้ำเสียงเกรี้ยวกราดแปรเปลี่ยนเป็นโทนเสียงนุ่มนวลระคนหมดแรง “ฉันขอโทษ ฉันไม่มีข้อแก้ตัวอะไรทั้งนั้น ฉันยอมรับว่าฉันผิดที่ทำแบบนั้น ฉันขอโทษที่ลืมเธอ ฉันขอโทษนะพริก เรนขอโทษนะครับ” เอ่ยขอร้องออดอ้อนหวังให้เสียงของเขาลอดผ่านบานประตูส่งผ่านถึง

“พี่พร้อม“ เสียงหวานตะโกนเรียกใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากรัศมีสายตาก่อนจะรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มกว้าง ”คิดถึงที่สุดเลยค่ะ“ กระโดดกอดคนตัวโตเต็มแรงอย่างแนบแน่นหอมสากย้ำ ๆ ด้วยความคิดถึง ”โอ้ย อะไรเนี่ยพอแล้ว“ ชายหนุ่มยกมือดันศีรษะหญิงสาวให้ถอยห่างออกไปเมื่อเธอรัวหอมแก้มเขาจนเปียกชื้นไปด้วยน้ำลาย พร้อมกลั้วหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดูพริกจินดา “น้ำลายเต็มหน้าพี่หมดแล้ว” “อะไรก็คนมันคิดถึงนี่ ไม่ได้เจอกันเป็นปี” หญิงสาวหน้ามุ่ยช้อนสายตาออดอ้อนขึ้นมองสายตาของคนตรงหน้าตาปริบ “หึ เด็กน้อย” พร้อมเค้นหัวเราะใช้มือโยกศีรษะพริกจินดาไปมาอย่างหยอกเย้า ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน เธอคนนี้ก็ไม่เคยโตขึ้นเลยสินะ ยังคงเป็นเด็กน้อยที่ขี้อ้อนและออเซาะของเขาอยู่ตลอด “พี่คิดถึงหนูไหม” พริกจินดาถามเสียงเล็กเสียงน้อยออดอ้อนคนตัวโตสุดฤทธิ์อย่างที่ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน ไม่ว่าจะเป็นปฐวีหรือแม้แต่คาเรน หญิงสาวก็ไม่เคยใช้โทนเสียงน่ารักแบบนี้ใส่เลยสักครั้ง ”คิดถึงสิ มีน้องสาวคนเดียวไม่ให้คิดถึงน้องสาวแล้วจะให้ไปคิดถึงหมาที่ไหน“ ”หนูไม่ใช่หมาสักหน่อย“ ”แต่เวลาหนูโกรธหนูก็คล้ายห

ตุบ พริกจินดาสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกโพลงกว้างระคนหวาดกลัวเมื่อชายหนุ่มง้างหมัดขึ้นต่อยผนังอย่างแรงเกือบจะโดนหน้าเธออยู่รอมร่อ “คะ คาเรน” หญิงสาวละล่ำละลักเรียกชื่อชายหนุ่มเสียงสั่นการกระทำอาจหาญของชายหนุ่มทำให้เธอตกใจกลัวจนตัวสั่น ดวงตาคมกริบของคาเรนแดงก่ำจ้องเขม็งพร้อมฆ่าเธอให้ตายอยู่ทุกเมื่อ ยิ้มเยาะพอใจกับการกระทำของตัวเองเมื่อทำให้เธอหวาดกลัวได้สำเร็จ พลั่ก ออกแรงผลักจนเธอเบ้หน้าด้วยความเจ็บออกมา พริกจินดาก้มหน้างุดหลบสายตาของเขาที่ไล่มองสำรวจตัวเธอด้วยแววตาดูถูกดูแคลนกันอย่างเปิดเผย เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังผะแผ่วออกมาจากริมฝีปากหยัก ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของเขาอีก คาเรนยืนมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากตรงนี้กระนั้นไม่วายเขายังหันมาพูดประโยคทิ้งทวนให้เธอได้เจ็บใจเล่น ๆ ด้วยสีหน้าและแววตาไม่สะทกสะท้าน “ฉันไม่น่าไปยุ่งเกี่ยวกับคนใจง่ายอย่างเธอเลย” เขาเดินออกไปจากตรงนี้นานแล้วแต่พริกจินดายังยืนอยู่ที่เดิม ยืนอยู่ในท่วงท่าเดิมพร้อมกับความรู้สึกที่ค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่เหวลึก หญิงสาวขบเม้มริมฝีปากอย่างแรงจนเลือดซึมก้มหน้างุดมองปลายเท้าของ

“เฮีย เจ๊เขาไปไหนแล้วเหรอทำไมพักนี้เจ๊เขาไม่มาหาเฮียที่อู่เลย” คาเรนเงยหน้าจากรถขึ้นมาจ้องเขม็งลูกน้องที่จู่ ๆ ก็เดินเข้ามาถามหาหญิงสาว “นั่นดิเฮีย ผมก็ว่าจะถามเฮียอยู่เหมือนกัน เจ๊ไปไหนทำไมไม่มาหาเลยอะเลิกกันแล้วเหรอ” “พวกมึงจะถามอะไรนักหนา” คาเรนชักสีหน้าใส่อย่างหงุดหงิด วันนี้เขาเข้ามาเคลียร์งานที่อู่ช่วยเหล่าลูกน้องหลังจากที่หายหน้าหายตาไปนานหลายวัน ทำงานอยู่ดี ๆ เขากลับต้องมาหงุดหงิดในสิ่งที่ลูกน้องถามออกมา จะถามอะไรกันนักกันหนา เขาไปที่ไหนก็เจอแต่คำถามเดิม ๆ ซ้ำ ๆ ว่าพริกจินดาหายไปไหน ทำไมพักนี้ไม่เจอเธอเลย แม่ง น่าหงุดหงิดเป็นบ้าถ้าย้อนเวลากลับไปได้น่ะนะเขาจะไม่พาเธอไปรู้จักกับใครเลย ”เอ้าพวกผมก็อยากรู้สิเฮีย คิดถึงเจ๊ด้วย“ ”มึงจะไปคิดถึงเขาทำไม เดี๋ยวผัวใหม่เขาก็มากระทืบหน้ามึงหรอก“ ยิ่งคิดถึงใบหน้าไอ้เฮงซวยนั่นอารมณ์ของคาเรนก็ยิ่งคุกรุ่นออกมา เขาโยนประแจให้ลูกน้องด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเดินออกมาสูบหรี่อยู่อีกที่หนึ่ง คาเรนพิงหลังไปกับผนังล้วงมือหยิบบุหรี่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาจุดสูบแล้วพ่นควันออกมาหนัก ๆ อย่างต้องการระบายความอัดอั้นที่สุ่มอยู่ในอก ผ่านมา