All Chapters of BONDAGE มาเฟียพันธนาการรัก: Chapter 141 - Chapter 150

หนึ่งสัปดาห์ต่อมาหลังจากที่ทั้งสองคนกลับจากทริปทะเลที่สองแฝดพาลูกแก้วไปวันนั้น ความสัมพันธ์ของโรมิโอกับลูกแก้วก็ดีขึ้นมาก ทั้งสองคนต่างพูดคุยกันอย่างตรงไปมา มีอะไรก็บอกกันตลอดและความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้กันและกันก็มีแต่จะเพิ่มมากขึ้น มันดีเสียจนแอบคิดว่า สิ่งดี ๆ อย่างนี้จะอยู่กับเราไปอีกนานไหม… แต่ว่านั่นเป็นเรื่องของอนาคต ใครคบกันเพื่อหวังที่จะเลิกกันล่ะเราก็แค่มาทำปัจจุบันให้มันดี โดยไม่ทำร้ายความรู้สึกกันจะดีกว่า…คอนโดช่วงเย็น ๆ โรมิโอขับรถมารับลูกแก้วกับน้องชายที่คอนโดของเธอ เพราะว่าในวันพรุ่งนี้ที่คฤหาสน์ธาราจะมีงานเลี้ยงฉลองเล็ก ๆ ที่จัดขึ้นภายใน มีแค่คนในครอบครัวเท่านั้น กับการต้อนรับน้องชายเพียงคนเดียวหรือก็คือหนึ่งเดียวในครอบครัวโรมิโอที่เหลืออยู่… เดินทางมาไกลจากฝรั่งเศส พี่ชายคิดว่าที่น้องมาเพราะเรื่องการเปิดตัวบริษัทใหม่กับคิดถึงตัวเอง แต่เปล่าเลยที่น้องชายเขามาประเทศไทยเหตุผลหลักก็คือมาพบหน้าว่าที่พี่สะใภ้ต่างหากล่ะบนรถสปอร์ตคันหรูระหว่างทางนั่งไปคฤหาสน์ร่างบางก็หาเรื่องชวนคุยไปด้วยไม่ให้บรรยากาศดูเงียบเหงา มีเพลงเปิดสร้างบรรยากาศไปด้วย“น้องชายกับน้องสะใภ้พ

สัปดาห์ต่อมา MOREL GEMS COMPANY 💎 อาทิตย์ถัดมาเป็นงานเฉลิมฉลองการเปิดตัวบริษัทมอเรลจิมส์อย่างเป็นทางการในประเทศไทย และไม่เพียงแค่เปิดตัวบริษัทแต่ยังเป็นการเปิดตัวว่าที่นายหญิงของตระกูลมอเรล โรมิโอต้องการทำให้ทุกอย่างชัดเจนกับความสัมพันธ์ในครั้งนี้ แม้ตอนนี้ยังไร้เงาเจ้าสาวก็เถอะ โรมิโอเป็นประธานและในนามเจ้าของบริษัททำให้เขาต้องมาก่อนเพื่อคอยต้อนรับแขกในงานเลยต้องแยกกับลูกแก้วที่ต้องไปทำงานเอกสารก่อน เสร็จแล้วเธอจะรีบตามมา ก่อนมาที่งานแน่นอนว่าลูกแก้วต้องไปเปลี่ยนใส่ชุดราตรีที่โรมิโอเตรียมไว้ให้ที่คฤหาสน์ จ้างช่างแต่งหน้าไว้ให้อีกด้วย เธอต้องสวยที่สุดในงาน นี่อาจจะเป็นข่าวใหญ่ที่ผู้คนให้ความสนใจมากกว่าการเปิดตัวธุรกิจใหม่เสียอีกนะ โดยเฉพาะกับพวกสาวน้อยสาวใหญ่เหล่าบรรดาแฟนคลับที่ติดตามชื่นชอบมาเฟียหนุ่มมานานหลายปี ความฝันที่สักวันเขาจะชายตามาที่พวกเธอสักครั้ง แต่ฝันคงต้องดับสลาย เพราะเขาได้เลือกว่าที่เจ้าสาวตัวจริงแล้วน่ะสิ!!!... ตึก ตึก ตึก ตึก !!!! “นายน้อยอย่าวิ่งสิครับ” เสียงไบรเดนเอ่ยเรียกบวกกับวิ่งตามเลโก้ที่กำลังไปทางโรมิโอที่ถูกล้อมรอบไปด้วยนักข่าวหลายสำนักที่มาสัมภา

ตึก ตึก ตึก ดันเต้วิ่งหน้าตาตื่นตระหนกเข้ามาห้องโถงกว้างด้านหน้างาน วิ่งตรงเข้าไปที่โรมิโอกับโอลิเวอร์ยืนอยู่“เฮือก! นายท่านครับ ฮึก” เสียงหอบหายใจเหนื่อยเพราะวิ่งลงมาจากชั้นห้า“มีเรื่องอะไรดันเต้ ทำไมต้องวิ่งหน้าตั้งมาอย่างกับใครตายงั้นแหละ” โอลิเวอร์กระดกไวน์ขึ้นจิม คิ้วขมวดสงสัย อะไรที่ทำให้บอดี้การ์ดตื่นตระหนกตกใจได้"เกิดเรื่องแล้วครับ""เรื่องอะไร" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามลูกน้องคนสนิท“นายท่านกับคุณชายลองดูเองดีกว่าครับ” อยากที่จะอธิบายด้วยตัวเอง แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้คือคนที่ทำเรื่องนี้ จบไม่สวยแน่นอน“อะไรของมึง..” โรมิโอส่ายหัวก่อนจะมองไปที่หน้าจอไอแพดดันเต้ยื่นหน้าจอไอแพดที่เปิดค้างอยู่หน้าแอปพลิเคชันสีฟ้า หรือที่รู้จักกันดีในนามของทวิตเตอร์ เขาหันหน้าจอนั้นให้กับเจ้านายทั้งสองคนได้ดูสิ่งที่กำลังติดเทรนอับดับหนึ่งในประเทศไทยตอนนี้เพล๊ง! “ไอ้โรม!!!”โอลิเวอร์ร้องตกใจเมื่อเห็นสิ่งที่พี่ชายทำ แก้วไวน์ในมือของโรมิโอถูกมาเฟียหนุ่มบีบจนแตกเป็นเศษเล็กเศษน้อยคามือ เมื่อมาเฟียหนุ่มได้เห็นภาพหญิงคนรักในชุดวาบหวิวกับข้อมูลส่วนตัว มูลข่าวที่ไม่เป็นความจริง ที่โมโหมากคือพวกมันต

1 เดือนถัดมาร่างบางรู้สึกสับสนทางความคิด เธอมาทำอะไรทีนี่ ตอนนี้ลูกแก้วกำลังนั่งรอพบคนที่ไม่ได้คุยกันมาหลายปี ติดต่อกลับมาอีกครั้ง โดยที่ไม่รู้เลยว่าการที่เธอมาเจอคนคนนี้จะเป็นจุดเปลี่ยนชีวิตเธอหลังจากนี้…“เมื่อไหร่จะมานะ”ลูกแก้วกำลังนั่งมองนาฬิกาข้อมือดูเวลา เธอกำลังรอผู้ชาย...หมายถึงรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าน่ะ ที่จู่ ๆ ก็ติดต่อเธอมาทั้งที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานห้า-หกปีได้ ตั้งแต่ที่เขาลาออกจากโรงเรียน เขาส่งข้อความมาทางอินสตาแกรมนัดให้เธอมาเจอที่คาเฟ่ “ฉันมาทำอะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย”รุ่นพี่คนนี้เขาเป็นคนที่เธอเคยแอบชอบสมัยเรียนมัธยม เธออยู่ประมาณม.2 พี่เขาอยู่ม.5 เรียกว่าคลั่งรักเลยจะถูก ทุกครั้งที่พี่เขาแข่งบาสเธอก็จะคอยซื้อน้ำซื้อขนมไปให้ ในวันเกิดเขาเธอก็ซื้อตุ๊กตาไปให้ หรือวันสำคัญต่าง ๆ เธอก็จะคิดถึงเขาแล้วเอาของไปให้ ได้คุยกันผ่านแชททุกคืน ความสัมพันธ์ทุกอย่างมันกำลังไปได้ดี แต่แล้วเขาก็มาลาออกจากโรงเรียน ไม่บอกอะไรเธอสักคำ ทักไปก็ไม่ตอบ ไม่มีใครได้ข่าวหรือแม้แต่เพื่อนสนิทพี่เขาก็ไม่มีใครรู้ว่าเพราะอะไรเขาถึงหายไป เธอเลยเลือกไม่ถามแล้วหยุดตามเขาทุกอย่างช่องทาง พร้อมตัดใจ…

โรมิโอโอบกอดเธอจากข้างหลัง ลูกแก้วดิ้นเล็กน้อย เขากระชับอ้อมแขนที่กอดรัดร่างบางแน่นขึ้น สีหน้าเธอดูเป็นกังวลมาก อะไรที่เธอจะขอจากเขา คงไม่ใช่เรื่องคนที่บ้านหรอกนะ เพราะตอนนี้เขาแอบดูแลส่งเงินให้คนที่บ้านของเธอโดยไม่ได้บอก..ร่างบางค่อย ๆ พลิกตัวเองหันกลับมา ใบหน้าเรียบติดกับอกแกร่ง กลืนน้ำลายลงคอรวบรวมความกล้าก่อนจะพูดประโยคนั้นออกมา“ฉันขอรับคนรู้จักมาเป็นบอดี้การ์ดได้ไหมคะ!” สิ่งที่หนักอกหนักใจได้พูดออกมาทีเดียวก็รู้สึกโล่งขึ้นมาก“คนรู้จัก? ใคร พี่รู้จักไหม” คิ้วเลิกสูงถามร่างบาง“พี่โรมไม่รู้จักหรอกค่ะ เขาเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าสมัยมัธยม”“ตัวเล็กขอบอดี้การ์ดพี่ไม่ขัดหรอกนะ แต่บอกพี่มาได้ไหมครับ ว่าทำไมต้องเป็นคนนี้” โรมิโอย้ายมือมาวางลงบนไหล่ ผละร่างบางออกห่างเล็กน้อย ก้มหน้ามองเธอ“ฉันแค่อยากช่วยเขาค่ะ ตอนนี้เขากำลังลำบาก เขามาขอให้ฉันช่วยหางานให้…”“พี่ไทม์ต้องการงานทำ เขาพอมีฝีมือการต่อสู้อยู่บ้างก็เลยอยากให้พี่โรมช่วยรับเขามาเป็นบอดี้การ์ดให้ฉันได้ไหมคะ” เธอไม่รู้หรอกว่าไทม์เก่งมากแค่ไหน ก็แค่พูดตามที่เขาบอกมาอีกที แต่ถ้าสมัยเรียนไทม์เองก็ค่อนข้างจะเป็นคนที่รุ่นน้อ