All Chapters of BONDAGE มาเฟียพันธนาการรัก: Chapter 151 - Chapter 160

“ตัวเล็ก เราคงต้องเดินไปที่โดมฝึกกันเองแล้วล่ะ”“อ้าว? ทำไมล่ะคะ”เอียงคอถามกลับ“รถกอล์ฟที่จะมารับเราเสียครับ”โรมิโอตอบกลับด้วยคำโกหก“แต่ถ้าลูกแก้วไม่อยากเดิน จะรออยู่ที่บ้านก็ได้นะครับ พี่เดินไปเองคนเดียวได้”“งั้นไม่เป็นไรค่ะ ฉันเดินได้”เธอครุ่นคิดอยู่แป๊บนึง ไม่ปฏิเสธที่จะเดิน“ห่างจากคฤหาสน์ไกลไหมคะ?”“ไม่ไกลครับ แค่สามกิโล”“!!!??? สะสามกิโล!!!???” สามกิโลนั่นมันก็ไกลอยู่นะ เอาอะไรมาไม่ไกลอะ ปกติเขาเดินออกกำลังกายเป็นสิบกิโลเหรอฮะ เธอจะเดินไหวไหมเนี่ย?!“ยังอยากจะไปอยู่ไหมครับ” ยิ้มที่ยกขึ้นเล็กน้อย และแอบคาดหวังว่าเธอจะไม่เดินไปกับเขา“ไปค่ะ สามกิโลมันก็คงไม่เท่าไหร่หรอกมั้งคะ…”20 นาทีผ่านไป“เฮ้อ ฮึ่บ” เหนื่อยชะมัดเลยนี่เธอเดินมาเกินครึ่งทางยังนะ ไอ้โรงฝึกการต่อสู้ไรนั่นเมื่อไหร่จะถึงนะ แล้วทำไมต้องสร้างห่างไกลบ้านขนาดนี้ เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่เธอไม่ชอบคือการเดิน! เดินใกล้ ๆ ก็ได้อยู่แหละ แต่นี่ สามกิโล… ไม่รู้ตอนนี้เธอเดินได้หนึ่งกิโลหรือยัง…“เฮ้อ แฮะ! จะถึงเมื่อไหร่นะ”เดินมาได้สักพักเม็ดเหงื่อก็เริ่มผุดออกมาตามกรอบใบหน้าเรียวเล็ก รวมถึงแผ่นหลังที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

โรมิโอยืนจ้องมองการกระทำของทั้งสองคนที่ดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งกลับมาเจอกัน แต่เหมือนคนที่สนิทพูดคุยกันอยู่ทุกวัน มันทำให้เขาเริ่มคิดว่าเมื่อก่อนพวกเขาเคยเป็นคนสนิทกันถึงขั้นไหน... และไอ้สายตาที่ไทม์มองลูกแก้วเหมือนมีอะไรนั่นอีก มันกวนใจเขาชะมัด!!!!"สู้ๆนะคะ ฉันจะคอยดูและให้กำลังใจพี่ไทม์เหมือนสมัยเรียนที่ไปยืนติดขอบสนามเลย"เธอพูดและยิ้มหวานให้ไทม์ ไม่รู้เลยว่าตอนนี้มีคนเริ่มงอนแล้ว"พอเห็นว่ามีเรามาดู พี่จะตั้งใจ และไม่ทำให้ผิดหวังนะครับ""ถ้างั้นก็ต้องผ่านทุกบททดสอบเลยนะ สู้! พี่ไทม์ทำได้แน่นอนค่ะ" ยกมือกำแล้วชูขึ้นเหมือนท่าเชียร์อัพเขา การแสดงออกของลูกแก้วทำให้ไทม์หวนคิดถึงวันเก่าๆ ช่วงเวลาที่เขามีความสุขในรั้วโรงเรียนโดยมีเธอที่คอยส่งรอยยิ้มเหมือนแสงสว่างในชีวิต"ลูกแก้วนี่ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ" ยังคงน่ารัก ใจดีและใสซื่อ.. ไทม์เก็บคำพูดท้ายไว้ในใจ ทำไมคนดี ๆ แบบเธอถึงได้มาอยู่ข้างกายคนสารเลวอย่างมันด้วย!"พี่ดีใจนะที่เราได้กลับมาคุยกันอีกครั้ง" ไทม์ยกมือขึ้นจะลูบหัวเธอ หมับ! โรมิโอรีบคว้ามือไปจับที่มือของไทม์แน่นข้างที่ยกมาจะลูบหัวร่างบาง ลูกแก้วตกใจถอยหนีไทม์เล็กน้อย"คิดจะท

เปี๊ยะ! เปี๊ยะ!“โอ๊ย! อึก”เสียงแส้ที่ฟาดลงบนร่างชายหนุ่ม ยังคงดังพร้อมเสียงร้องทรมานของเขา ไทม์กัดฟันอดทนไม่ร้องขอให้หยุด ถึงมันจะเจ็บเจียนตายก็ตามตอนนี้ เขาก็ไม่มีทางทิ้งโอกาสตรงนี้ไปอย่างแน่นอน“อ้ากก!!”เปี๊ยะ! เปี๊ยะ!เมื่อไหร่บททดสอบนี้มันจะจบลงสักที นี่เขายังถูดฟาดไม่ครบสิบห้าครั้งอีกเหรอ แล้วทำไมเธอถึงได้รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนจัง“อึก อุก” รีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเอง ทำไมเธอถึงได้จะอ้วกล่ะ?ดันเต้ เบรย์ตัน ที่กำลังฟาดแส้ไฟฟ้าใส่ไทม์ในรอบสุดท้ายก็หยุดชะงักเมื่อเห็นอาการนายหญิงที่ดูไม่ค่อยดี“นายหญิงเป็นอะไรวะ” ไบรเดนพูดอย่างกังวล“นั่นสิ เหมือนนายหญิงจะอยากอ้วกนะ”“เรามาทำต่อให้เสร็จเถอะจะได้ไปเตรียมบททดสอบต่อไป” ดันเต้เอ่ยบอก ลงแส้ครั้งสุดท้าย ก่อนจะพาไทม์ไปพักที่ห้อง รอทำบททดสอบสุดท้ายในช่วงเย็นไทม์ฝืนเงยหน้าขึ้นมองเธอ ก่อนจะคอพับกลับอย่างเดิม เขาเองก็เริ่มหมดแรงแล้วถ้าได้พักก็คงดี เหมือนกระดูกเขาหักเป็นเสี่ยง ๆ เลยตอนนี้ ขยับก็เจ็บ ว่าแต่เธอคงไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม“ลูกแก้ว! ลูกแก้วเป็นอะไร!” โรมิโอที่อยู่ข้าง ๆ รีบลุกมาด้วยความเป็นห่วง ไม่ได้สนใจการทดสอบนั่นเลย“อ

เพล๊ง เพล๊งแก้วไวน์และแจกันที่ตั้งประดับอยู่บนชั้นหล่นลงแตกหลายสิบใบ เศษมันกระเด็นมาโดนเธอ โชคดีที่ไม่ถูกเศษพวกนั้นบาด...กึก ครืด กึก ครืด เธอค่อย ๆ ใช้เท้าเขี่ยเอาเศษแก้วชิ้นใหญ่พอที่จะมาตัดเชือกได้ เขี่ยให้เข้ามาใกล้ ๆ จะได้หยิบถึง โชคดีที่โรมิโอไม่ได้มัดเชือดให้แขนเธอติดกับชั้นมาก ยังปล่อยให้จับนั่นนี่ได้อยู่นิดหน่อย แต่เธอก็คงต้องใช้ตัวช่วย…เมื่อใช้เท้าเขี่ยเลือกเอาเศษแก้วชิ้นใหญ่มาได้ เธอก็ถอดรองเท้าออกใช้นิ้วคีบเศษแก้วนั้นมาให้เข้าใกล้ตัว เธอจะได้ใช้มือหยิบลูกแก้วค่อย ๆ ใช้เศษแก้วปาดเชือกให้ขาด ค่อนข้างทุลักทุเลเลยก็ว่าได้ เพราะมือที่ถูกมัดแต่เธอก็ใช้ความพยายามขยับถูขึ้นถูลงให้ความคมของแก้วมันตัดเชือกให้ขาด แล้วดูเหมือนจะได้ผลด้วยนะฉึก!“อ๊ะ! เจ็บ” วันนี้ดวงเธอก็คงจะไม่ดีเหมือนเดิม ทำบาดมือตัวเองจนได้ อุตส่าห์ระวังสุดๆแล้วนะ ในระหว่างนั้นที่ลูกแก้วพยายามตัดเชือกหาวิธีพาตัวเองออกจากห้องทำงานของโรมิโอ ทางด้านของไทม์ก็ได้เริ่มทำบททดสอบครั้งสุดท้าย นี่คงเป็นสิ่งท้าทายและอันตรายที่สุดของไทม์เลยก็ว่าได้ การเอาชีวิตรอดจากสัตว์อันตราย...20 นาทีก่อนหน้านี้“ยังคิดว่าตัว

“ลูกแก้ว ออกมาได้ยังไง?”“ฉันมีวิธีก็แล้วกันค่ะ”“หึ เก่งเหลือเกินนะ”โรมิโอยืนมองอย่างไม่พอใจ เขายืนห่างไปไกลจากเธอประมาณสิบถึงสิบห้าเมตร เพราะเขาอยู่ขอบสระด้านบน ส่วนลูกแก้วเธอวิ่งมาจากด้านข้างทางฝั่งซ้ายของสระว่ายน้ำ และตอนนี้เธอกำลังตัดสินใจจะทำในสิ่งที่เขาจะโกรธมากหลังจากนี้ !!!“ตัวเล็ก!” เสียงเข้มตะโกนดังกึกก้อง“จะทำอะไร ตัวเล็ก!” โรมิโอดูการกระทำเธอแล้ว ท่าจะไม่ค่อยดี เขารีบก้าวเท้าจะเดินเข้าไปหาร่างบางที่ยืนอยู่ห่างออกไป“พี่โรมห้ามเข้ามาใกล้” เธอตะโกนสุดเสียง “รวมถึงทุกคนด้วย ห้ามเข้ามาค่ะ! ไม่งั้นลูกแก้วจะแทงตัวเองจริงๆด้วย” แถมยังขู่จะใช้เศษแจกันที่ถือมาแทงตัวเองอีกต่างหาก“หยุด! ถอยออกมา!”มาเฟียหนุ่มต้องออกคำสั่งห้ามลูกน้องอีกครั้งไม่ให้เข้าไปใกล้เธอและเธอก็ไม่มีทีท่าจะปล่อยเศษแก้วในมือด้วย“ตัวเล็กหยุด!”“ไม่ค่ะ!”“ยกเลิกการทรมานก่อนสิคะ”“พี่เคยเตือนแล้วนะ ตอนพี่โมโหมันน่ากลัวแค่ไหนเรื่องนี้ลูกแก้วน่าจะรู้ดี”“ถ้าอยากแทงตัวเองมากนัก”“ก็ลองแทงเลยสิ” น้ำเสียงเย็นยะเยือกที่พูดนิ่งเฉย จนคนที่ยืนอยู่ต้องเสียวสันหลังวาบ สายตาโรมิโอก็นิ่งขึ้นมาก เขาดูต่าง