All Chapters of BONDAGE มาเฟียพันธนาการรัก: Chapter 171 - Chapter 180

วางสายจากเพื่อนก็ทักไปบอกคาร์ลเตอร์กับเคอร์วินด้วยคิดว่าเขาน่าจะว่างและใช่เขาว่างจริงๆ เธอก็นัดแนะเวลาเรียบร้อย เชิญแขกเรียบร้อยก็มาลงมือทำเค้กต่อ ก่อนอื่นล้างมืออย่างแรก เธอเคยทำขนมมาเยอะ แต่เค้กครั้งแรก… จะเละไหมนะ “ไม่หรอก เราทำได้!” ผ่านไปสามสิบนาทีเค้กที่ตั้งใจจะทำรอบแรกไม่สำเร็จ แค่ตีแป้งนวดแป้งก็ยังไม่สำเร็จ ตอนแรกเธอจะทำเค้กที่ใส่สตรอว์เบอร์รีไว้ข้างในด้านนอกเป็นวิปครีม ตกแต่งเหมือนร้านดังๆ แต่มันคงจะยากไปเธอเลยเปลี่ยนเป็นทำเค้กช็อกโกแลตธรรมดาแทน ธรรมดาแต่พิเศษใส่ใจนะ ก็เริ่มเตรียมแป้ง เตรียมครีม ละลายช็อกโกแลต ดูเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาเยอะ ตอนนี้ก็กำลังอบขนมปัง เมื่อกี้เธอก็เดินไปบอกแม่ครัวให้เตรียมอาหารไว้ต้อนรับแขกมีทั้งแบบไทยและอเมริกา แล้วเธอยังโทรไปสั่งอาหารญี่ปุ่นมาด้วย ก็ว่าจะจัดงานเล็ก ๆ ฟีลอบอุ่น แต่พอเริ่มทำมันก็บานปลายอะ แต่ปีหนึ่งมีหนึ่งครั้งก็สักหน่อย และพิเศษกว่านั้น คือเป็นปีแรกที่เธอได้ฉลองวันเกิดกับเขาเลยนะ… “โทรไปหาพี่โรมดีกว่า ว่ากลับมาตอนไหน” ถอดถุงมือกดเบอร์โทรไปหาแฟนหนุ่มที่ไปทำงาน “พี่โรมทำอะไรคะ” เสียงหวานทำเสียงอ้อนลากยาว -“

ตามคาดว่าคนที่มาได้ในวันนี้มี เอริค ฟานนาร์ มาร์ติน อีธาน นอกนั้นไม่ว่างอยู่ต่างประเทศกัน แต่พวกเขาที่ไม่ได้มาก็ไม่ลืมจะฝากของขวัญมาให้กับโรมิโอ แต่คนอื่นที่มาด้วยก็มีนะ คนที่มาพร้อมกับเพื่อนของโรมิโอ… อีธานมากับดาราที่กำลังเป็นกระแสอยู่ในช่วงนี้ ซอลหรือ เซล่านักแสดงสาวดาวรุ่งกับบทร้ายที่ทำทุกคนทั้งรักทั้งเกลียดได้ เพราะเธอเล่นถึงบทที่ได้รับ และมากกว่านั้นคือ ลูกแก้วกับซอลเป็นเพื่อนกัน เพื่อนสมัยตอนเรียนม.ต้น แต่ห่างหายแยกย้ายกันไปเรียนคนละที่ แต่วันนี้ได้เจอกันก็ดีจะได้สนิทกันเหมือนเดิม ส่วนมาร์ตินก็มากับลิน น้องสาวเอริค ความสัมพันธ์ที่อธิบายไม่ได้แม้จะผ่านไปหลายปีแล้วก็ตาม…ก็ยังไม่ข้อสรุปว่าพวกเขาจะเป็นอะไรกัน แต่ที่แน่นอนคง เป็นได้แค่เพื่อน… (มาร์ตินเด็กสุดในแก๊งอายุไล่เลี่ยกับเอลิน่า) แต่ฟานนาร์กลับมาเพียงคนเดียว ขาดสาวน้อยที่ไม่ว่าจะไปไหนก็จะมีเธอคนนั้นอยู่ด้วย… อารัน สาวน้อยในการปกครองดูแลของฟานนาร์ แก๊งเพื่อนโรมิโอ รวมถึงคาร์ลเตอร์เคอร์วิน และสาวๆ พากันนั่งมารอที่ห้องนักเล่น และเด็กน้อยหนึ่งเดียวในนั้นก็คือเลโก้ นั่งเล่นของเล่นถัดออกไป เพราะผู้ใหญ่ก็ชวนกันคุ

เสียงพูดคุยดังเจี๊ยวจ๊าวของสองสาวสะใภ้ตระกูลมอเรลและเด็กๆ ที่กำลังชวนกันหาสถานที่ไปเที่ยวในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้อย่างออกรสออกชาติ วางแผนกันเสร็จสรรพ ส่วนทางหนุ่มๆ ก็ตั้งใจฟัง ไม่ขัดข้อง “ไปสวนสัตว์ไหมพี่ว่า มีที่ใกล้ ๆ พวกเราอยู่ด้วยนะ” เปิดรูปสวนสัตว์เปิดเขาเขียว “แต่สวนน้ำก็น่าสนใจนะ” “แต่ถ้าเด็กวัยเรียนรู้พาไปสวนสัตว์ก่อนไหม โอลิเวียร์ยังเด็กด้วยอาจจะเล่นไม่สนุกนะ แล้วลิเลียร์ก็ท้องโตมากๆ แล้วด้วยน่าจะเล่นกับลูกลำบากนะ” ลูกแก้วพูดด้วยความห่วงใย ยื่นมือไปลูบท้องลิเลียร์ที่อีกไม่ถึงหนึ่งเดือนก็จะคลอดแล้ว “ก็จริงค่ะ แล้วยัยหนูลิเวียร์ก็มีกลัวๆ น้ำด้วยเหมือนกัน” แต่ที่แม่อย่างลิเลียร์อยากให้ไปสวนน้ำตอนแรกก็เพราะอยากให้ลูกเอาชนะความกลัว แต่คิดอีกมุมคือถ้าเราจะชนะความกลัวได้เราควรใช้ความกล้าหาญในตัวเองไม่ใช่จากการโดนชี้นำหรือบังคับ “ไปสวนสัตว์ ไปสวนสัตว์” เสียงเด็ก ๆ พูดขึ้นระหว่างกำลังนั่งเล่นอยู่ด้วยกัน “ผมก็อยากไปดูสิงโต ดูช้าง ตัวโตๆ” เลโก้หยิบตุ๊กตาช้างกับสิงโตขึ้นมาโชว์ “หนูก็อยากไปดูแปนกวิน(แพนกวิน)” โอลิเวียร์ลูกสาวลิเลียร์กับโอลิเวอร์ชูแขนดีใจที่จะได้ไปเที่

วันแสนสนุกเริ่มแล้ว วันหยุดสุดสัปดาห์ที่ใครหลายคนรอคอย ทริปเที่ยวครอบครัวครั้งแรกของสองพี่น้องที่ไม่ได้เที่ยวด้วยกันนานมาก และก็เกือบจะไม่ได้เที่ยวแล้ว แต่โชคดีที่การประชุมของโรมิโอเลื่อนออกไปเป็นตอนเย็นแทน ช่วงเช้ากับบ่ายโรมิโอเลยมีเวลาว่าง พอจะไปเที่ยวสวนสัตว์กับลูกแก้ว น้องชาย น้องสะใภ้และหลานๆ ได้ วันนี้พิเศษตรงที่โรมิโอจะขับรถไปเอง โดยไม่มีบอดี้การ์ดคอยติดตามให้เอิกเกริก เหมือนอย่างที่เคย เช้านี้ลูกแก้วก็เลยลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว เตรียมอาหารใส่กล่องให้แต่ละคนได้ไปทานตอนนั่งรถ และยังทำคุกกี้ไว้ให้อีกด้วย คราวก่อนที่ทำคุกกี้ในงานวันเกิดโรมิโอ ลิเลียร์กับโอลิเวอร์ยังไม่ได้ลองชิม ถือโอกาสนี้ทำให้พวกเขาได้ลองกินกันกับเด็ก ๆ ด้วย “พี่ลูกแก้ว ไม่เห็นจำเป็นต้องตื่นมาทำขนมแต่เช้าเลย เราซื้อเอาก็ได้” ลิเลิยร์ที่ยังอยู่ในชุดนอนยืนกอดอกมองลูกแก้วที่ตั้งใจทำอาหารและขนม “ก็พี่อยากทำไว้ให้พวกเราได้มีของทานเล่นกันนี่นา หรือลิเลียร์ไม่อยากทานขนมฝีมือพี่สาวคนนี้แล้วเหรอ” “โอ๊ะ ใครว่าไม่อยากคะ อยากกินที่สุดเลยต่างหาก โอเคๆ ฉันจะปล่อยให้พี่ลูกแก้วได้ทำขนมอร่อยๆ ต่อไม่กวนแล้วค่ะ”

สถานการณ์ในรถยนต์ตอนนี้คับขันมาก โอลิเวอร์ที่พยายามดึงสติไม่ให้ตัวเองหลับแล้วฝืนขับต่อเพราะตรงนี้ยังจอดไม่ได้… ถ้าฝืนอีกนิดก็จะพ้นเส้นทางที่ใกล้ผู้คน ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็จะได้มีคนช่วยเหลือ… เพราะตอนนี้บอดี้การ์ดก็ไม่มีใครติดตามมาด้วย ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ ทริปครอบครัวที่อยากเดินทางกันเอง บางทีนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเขาอยากทำอะไรเอง ตระกูลมาเฟีย..ไม่มีคำว่าปลอดภัยเลยสักครั้ง “ผมยังไหว ยังขับได้” “จอดเข้าข้างทางเถอะโอลิเวอร์ พี่ว่าถ้าง่วงเราพักก่อนได้” ลูกแก้วพยายามบอกให้โอลิเวอร์จอดรถ “นั่นสิ ลิเลียร์ก็รู้สึกว่าง่วงมากเลย ไม่ไหวเลย ทำไมง่วงแบบนี้นะ” ลิเลียร์พยายามฝืนให้ลืมตาแต่ไม่ไหวแล้ว มันมากกว่าง่วงคือการที่เราจะหลับไปเลย… “บางทีอาจเพราะ..” พรึบ ลิเลียร์สลบคอพับไปคนแรกยังไม่ทันพูดจบประโยคเลยด้วย “ลิเลียร์!” โอลิเวอร์ตะโกนสุดเสียงเรียกภรรยา “ที่รัก ที่รักตื่นสิ !!” “น้องลิเลียร์!” ลูกแก้วเอื้อมมือไปปลุก “เดี๋ยว มันไม่ปกติแล้ว คุกกี้ คุกกี้นั่น”โอลิเวอร์เริ่มเดาสถานการณ์ออกแล้ว เพราะอาการนี้เกิดหลังจากกินคุกกี้ “คุกกี้ทำไมเหรอ? ไม่ไหวก็จอดก่อนเถอะโอลิเ