All Chapters of BONDAGE มาเฟียพันธนาการรัก: Chapter 211 - Chapter 220

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง แต่ประเด็นที่ก่อนเริ่มงานก็ยังไม่หายไป“ทำไมคุณเคลร่าถึงไปยืนอยู่ข้างท่านประธาน? แล้วอะไรคือจะหมั้นกัน?!!”“นั่นสิ แล้วผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เหรอที่เคยเปิดตัวด้วยกันไปเมื่อหลายเดือนก่อน”“ก็ไม่แปลกหรอก สุดท้ายเขาก็ต้องคบกับคนระดับเดียวกันอยู่แล้วปะ”“ก็จริงระดับท่านประธานรวยล้นฟ้าถ้าไปเก็บดอกไม้ริมทางมาเป็นนายหญิงก็ดูจะไม่สมควร”“ฮ่าๆ นี่แหละ สมน้ำหน้านาง รู้สึกว่าทำตัวเรื่องมากไม่ให้เปิดแฟลชบ้างแหละ”“เออ สตอมากแก”เสียงนักข่าวพากันซุบซิบนินทาสนุกปาก“นี่! พูดอะไรเกรงใจเจ้าของงานบ้าง ระวังจะถูกเชิญออก!” จู่ๆ ก็มีนักข่าวสาวพูดแทรกขึ้นมากลางวง ‘เม็ดทราย’ นักข่าวสาวหน้าใหม่ไฟแรง“ไม่มีมารยาทนินทาคนอื่นสนุกปากกันมากปะ” เม็ดทรายที่ได้ยินและเห็นลูกแก้วยืนหลบมุมใกล้พวกนั้น ทำหน้าเศร้าเธอก็รู้สึกไม่ไหวกับการกระทำของเพื่อนร่วมสายอาชีพที่ทำให้นักข่าวดูแย่!“แล้วพวกฉันพูดมันจะทำไม? เธอไปเป็นเดือดเป็นร้อนอะไรกับเขา?”“ตัวเองเป็นนักข่าวหน้าใหม่ ยังกล้ามาต่อว่ารุ่นพี่” “หน้าเก่าหน้าใหม่เกี่ยวอะไร ฉันพูดเรื่องมารยาท หลงประเด็นไปปะ??” เม็ดทรายยืนเท้าเอวอย่างไม่ย

เคลร่าเดินกระทืบเท้าปึงปังหงุดหงิดออกมาจากงาน นั่นก็เพราะโรมิโอไม่สนใจเธอเลยไง! ขนาดเธอคอยเดินตามตัวติดอยู่ข้างกาย เขาก็คอยแต่มองหานังนั่น! จะไปสนใจมันทำไมนักหนา ไม่รู้ว่าใครหลอกใคร ต่อหน้ามันก็ทำเป็นไม่สนใจเย็นชา แต่พอไม่มีมันก็กลับมาเย็นชาใส่เธอ ทั้งที่ลูกแก้วนั้นสมควรจะถูกโรมิโอเกลียดมากด้วยซ้ำ“หงุดหงิดจริง”“หรือบางทีคนที่ควรหายไปที่สุดคือมัน”“โอ๊ย! ทำไมถึงได้เป็นคนที่กวนใจฉันได้ขนาดนี้นะ!”เคลร่ายืนกัดเล็บแล้วคิดถึงสายตาห่วงหาอาทรของโรมิโอที่มีให้ลูกแก้ว“คนที่ควรจะสนใจคือฉันต่างหากล่ะ!”“ฉันเป็นคู่หมั้นพี่นะ!”กว่าเธอจะทำให้ตัวเองมายืนตรงนี้ได้มันยากขนาดไหนรู้ไหม ต้องเสียอะไรไปบ้าง! พลางคิดไปถึงแผนการของตัวเอง คนที่สร้างข่าวแฉลูกแก้วก็คือเธอเอง!รวมไปถึงเหตุผลที่ทำไมโรมิโอถึงได้ยอมมาเป็นคู่หมั้นเธอ เพราะสิ่งที่มาเฟียหนุ่มต้องการคือตามหาตัวไทม์ คนที่ฆ่าน้องชายเขา โรมิโอต้องการให้พ่อของเธอช่วยตามหาคนที่ฆ่าโอลิเวอร์ แล้วที่เขายอมแบกหน้ามาขอร้องเพราะพ่อของเคลร่ามีเส้นสายรู้จักกับนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ในไทย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีวันหาตัวไทม์เจอหรอก! ก็ในเมื่อคนที่พาไทม์

“พอแล้ว ทั้งสองคนหยุดเถอะ” ลูกแก้วลุกไม่ไหวได้แต่เอ่ยเสียงร้องห้าม เธอนั่งกุมท้องน้อย“กูจะเอาเธอไปจากมึง” เคอร์วินพูดต่อ“มึงอยากตายมากใช่ไหม! กูไม่ให้ เธอเป็นของกู!”“ของมึงอะไร ถามเธอก่อนไหมวะ!”“เฮ้ย ๆ พอแล้วพวกมึง” อีธานกับฟานนาร์เข้ามาห้าม แต่ก็ถูกพวกเขาสะบัดตัวออกอย่างแรงครูซเข้าไปประคองลูกแก้วให้ยืนขึ้นผั๊วะ! เคอร์วินลุกขึ้นมาผลักโรมิโอแล้วต่อยคืนผั๊วะ! โรมิโอหันมาปล่อยหมัดสวนคืนบ้างแล้วก็เถียงกันไปมาว่าใครจะได้เธอไป“กรี๊ดดด!“โอ้ เสียงสุดยอดเลยครับ” ครูซที่อยู่ใกล้ก็ได้ยินเสียงกรี๊ดเธอไปเต็มๆ “พอ!” “พอ! บอกให้พอ! ฉันไม่ใช่สิ่งของ ไม่ใช่ของใครทั้งนั้น” ร่างบางทุบลงที่หน้าอกตัวเองลูกแก้วกรีดร้องออกมาสุดเสียง จากที่พวกเขากำลังนัวหมัดใส่กันต่างพากันหยุด เพื่อนก็รีบเข้าไปห้ามแยกพวกเขาออก“ทำไมถึงได้ชอบทำเหมือนฉันเป็นสิ่งของ!”“เคยพูดแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าทำเหมือนฉันเป็นสิ่งของ!” พวกเขาเป็นบ้าอะไร คิดจะทำอะไรกับเธอก็ได้เหรอ อยากจูบก็จูบ อยากจะยก จะหยิบ จะบังคับอะไรก็ทำ เธอก็คนนะ มีความรู้สึก“ฉันคือฉัน หยุดสักทีเถอะ”คือทน จนไม่รู้สึกอยากจะทนอะไรอีกต่อไปแล้ว

“เฮ้ย! มึงจะบ้าเหรอวะ!” โรมิโอกำคอเสื้อเบนจามินที่อยู่ด้านข้าง เพื่อนรีบจับสองคนแยกออกจากกัน“หรือมึงจะเล่นละครให้ตัวเองเข้าใจผิดลูกแก้วต่อไป แล้วจับคนร้ายไม่ได้สักคน ให้เมียมึงทุกข์ใจเห็นมึงไปหมั้นกับผู้หญิงอื่น!” เบนจามินตะคอกเสียงใส่ดังลั่นห้องบรรยากาศในห้องทำงานเงียบสงบลงอีกครั้ง“ก็พูดแผนมึงมา แต่ถ้ามันอันตรายจนลูกแก้วได้รับบาดเจ็บกูยิงมึงแน่” โรมิโอตะโกนกลับ แต่ไม่ได้จะยิงเพื่อนจริงหรอก? ถ้าเธอไม่ได้รับอันตรายนะ!“เออ! เดี๋ยวกูให้ยิง” เบนจามินก็ไม่ได้กลัวหรอก แต่แผนนี้ก็เสี่ยงพอสมควร อาจจะสำเร็จหรือไม่ก็ต้องลุ้นเอา“แล้วแผนของมึงคืออะไร” ออสการ์ถามเสียงเรียบจุดบุหรี่มาสูบ“หวังว่าจะมีแผนสำรองด้วย” เดม่อนพูดเสริมยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม“พรุ่งนี้ พวกเรามาเล่นละครตบตากันสักเล็กน้อยไหม” เบนจามินเอ่ยพร้อมยกยิ้ม ในหัวเขาคิดแผนได้อย่างรวดเร็ว“แผนอะไร” ฟานนาร์จ้องไปทางเบนจามิน“หึ แต่เราต้องมีตัวช่วยนะ”“ตัวช่วยอะไร?” โรมิโอถามเพื่อน“ไอ้เคอร์วิน” เบนจามินเอ่ยบอกยิ้มมุมปาก โรมิโอทำหน้างง เคอร์วินเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ แต่เมื่อได้ฟังแผนการทั้งหมดที่เบนจามินบอกก็พอจะเข้าใจแต่

ร่างบางเดินออกมาไกลพอสมควรแต่แปลกที่เธอไม่รู้สึกถึงความเหนื่อยนั้นเลย ฝนยังคงตกลงมาเรื่อยๆ มีเพียงแสงจากเสาไฟคอยนำทางให้เธอได้เดิน“คงถึงเวลาที่ฉันจะต้องพอแล้วแหละ”อย่างน้อยก็น่าจะได้บอกลากันดี ๆ สมองวนคิดถึงคำพูดเขาที่บอกว่าจะพอใจถ้าเธอหายไป แต่ก็คิดถึงเรื่องราวดี ๆ ที่เขาทำให้ เธอรักเขามากกว่าจะเกลียด ทำไมล่ะ? ทีเขายังเกลียดเธอได้ แล้วทำไมเธอไม่เคยเกลียดเขาเลย…หมับ! พรึบ!“กรี๊ดดด” เสียงกรีดร้องหายไปเมื่อถูกปิดด้วยเทปขนาดใหญ่ระหว่างนั้นเองที่ลูกแก้วกำลังคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ร่างบางต้องสะดุ้งตกใจเมื่อถูกมือมีมือปริศนามาดึงเธอยัดใส่เข้ามาในรถพร้อมปิดปากปิดตากับมัดแขนของเธอไว้กับอะไรสักอย่าง ร่างบางไม่ทันได้เห็นว่าเป็นใคร แต่ก็รู้สึกได้ว่าไม่ใช่โจร มันดูเป็นการจงใจทำ แล้วใครกัน…ความเงียบที่แสนน่ากลัวกำลังคืบคลานเข้ามาในจิตใจ เธอเอาแต่ภาวนาขอให้มีคนมาช่วย แต่จะเป็นใครล่ะ จะมีคนรู้หรือเปล่าว่าเธอถูกจับตัวมาฟึ่บ ผ้าปิดตาในตอนแรกถูกแกะออก เธอกะพริบตาปรับรูม่านตาให้มองเห็นได้ชัดเจน ปรากฏว่าบุคคลที่ฉีดยิ้มอยู่คือ ‘ไทม์’“ไงครับ คนดีของพี่”“อื้อ!”“ไม่เจอกันนานเลย คิดถึ