All Chapters of BONDAGE มาเฟียพันธนาการรัก: Chapter 221 - Chapter 230

ปึงปัง ตุบตับ!โรมิโอกับเพื่อนเมื่อรู้แผนชั่วของเคลร่ากับไทม์ที่จะมาจับตัวเธอ และเพราะมีบอดี้การ์ดคอยตามลูกแก้วอยู่ห่าง ๆ ในตอนที่ไล่เธอออกมา ถึงได้เห็นเหตุการณ์อาจจะคาดกันไปตอนที่ขับรถ แต่โชคดีที่สร้อยคอเส้นนั้นที่มาเฟียให้ร่างบางไว้มีจีพีเอสติดซ่อนไว้ เขาถึงได้ตามหาเธอเจอ!บอดี้การ์ดโรมิโอจัดการลูกน้องกระจอกของไทม์ได้ไม่ถึงห้านาที โรมิโอรีบวิ่งเข้ามา พรึบแกร๊ก โรมิโอและเพื่อนพร้อมใจกันชักปืนออกมาจ่อไปทางไทม์“ลูกแก้ว…”ภาพตรงหน้าโรมิโอในตอนนี้คือไทม์เอาปืนจี้หัวเธอโอบกอดลูกแก้วไว้แน่น ร่างบางที่หัวยุ่งเหยิง เสื้อคลุมถูกถอดออก ใบหน้าที่แดงก่ำเป็นรอยนิ้วมือ ไม่ต้องบรรยายอะไรก็รู้ว่าเธอถูกทำร้าย และกลิ่นนี้มัน..“เฮ้ยกูว่ากูได้กลิ่นน้ำมัน” มาร์ตินกระซิบบอกเพื่อน กลิ่นน้ำมันเบนซิน!“ไอ้เหี้ยไทม์!”“พี่โรม ฮือ”“โห้ เหลือเชื่อว่ะ! พลังแห่งรักเหรอวะถึงได้หาเจอ!”“มึงเป็นเหี้ยไรวะ! ทำแบบนี้ทำไม! กูไปทำอะไรให้มึงวะ!” โรมิโอจะเดินเข้าไป แต่เพื่อนก็ห้ามไว้“ถามคำเดียวกับเมียมึงเลยนะ”“กูจะบอกให้ก็ได้ เออ กูมาแก้แค้นมึง อยากเห็นมึงทรมานแบบที่กูเคยรู้สึก” แล้วไทม์เล่าว่าที่ทำไปเพ

HG Hospital 🏥 โรงพยาบาลเอกชนที่ใกล้ที่สุดและเครื่องมือทางการแพทย์ที่ครบครันทันสมัย เขามั่นใจเหลือเกินว่าโรงพยาบาลแห่งนี้จะสามารถรักษาเธอได้เธอจะต้องไม่เป็นอะไร…เพื่อนสนิทบางส่วนขับรถตามโรมิโอมาอย่างเร็ว มีเพียงฟานนาร์กับสองแฝด ออสการ์ เดม่อน ที่อยู่จัดการเรื่องศพไทม์กับลูกน้องของมัน เพราะเรื่องนี้พวกเขาแจ้งตำรวจ ต้องรอสรุปคดีและบันทึกประจำวัน แต่ยังไงเรื่องนี้พวกเขาก็ไม่ผิด ที่ทำไปคือการป้องกันตัวเองเท่านั้น และพวกมันก็มีความผิดฐานลักพาตัว!ห้องผ่าตัด โรมิโอยืนเกาะติดหน้าห้องผ่าตัด เวลาผ่านไปสี่ห้าชั่วโมงที่ลูกแก้วอยู่ในนั้น“มึงมานั่งเถอะ” อีธานเดินไปเรียกโรมิโอให้มานั่งรอที่เก้าอี้“ไม่ กูจะยืนตรงนี้”“มานั่งเถอะไอ้โรม จะยืนให้ตัวเองขาแข็งตายไง?” เอริคพูดต่อ กอดอกนั่งหน้านิ่ง“มึงจะยืนหรือนั่ง มึงก็มองไม่เห็นเขาผ่าตัดอยู่ดีปะ สู้มึงมานั่งพักรอน้องไม่ดีกว่าเหรอ”เบนจามินพูดขึ้นอย่างเป็นห่วง ถึงจะรู้การยืนแค่ไม่กี่ชั่วโมงไม่มีผลต่อโรมิโอหรอก“มึงไม่ต้องพูด ถ้าเธอเป็นอะไร กูจะยิงมึงคนแรกไอ้สัตว์เบน!” หันกลับมาตะโกนใส่เพื่อนด้วยน้ำเสียงโกรธ แล้วก็กลับไปมองที่ห้องผ่าตัดด้ว

“ลูกปลอดภัยครับ ลูกของเราไม่เป็นอะไรเลย คุณหมอบอกว่าลูกแข็งแรงมาก แล้วตอนนี้อายุครรภ์ก็ประมาณสิบสัปดาห์แล้วนะครับ” โรมิโอพูดอย่างตื่นเต้น และดีใจที่เธอฟื้น พร้อมกับบอกข้อมูลเกี่ยวกับลูกในท้องกลับกันลูกแก้วนิ่งเงียบ เพราะสมองลูกแก้วกลับหยุดนิ่งที่คำว่า ‘ลูกของเรา’“เขาไม่ใช่ลูกคุณ ไม่ใช่คำว่าเรา แต่เป็นลูกของฉัน แค่ลูกของฉันคนเดียว!” เสียงแหบแห้งเอ่ยออกมาติดจะตะโกน คราวนี้เธอไม่สบสายตาเขา ดึงมือตัวเองออกมาจากมือโรมิโอ หันหน้าหนีไปอีกทางมาเฟียหนุ่มนิ่งอึ้งไปในทันทีกับคำพูดและการกระทำของร่างบาง แต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีต่อว่าหรืออาการไม่พอใจอะไร หนำซ้ำยังคิดว่าน้อยไปด้วยซ้ำที่ถูกเธอเมินใส่ เขาควรจะโดนมากกว่านี้ โรมิโอหันไปรินน้ำมาให้เธอดื่ม ลูกแก้วไม่ปฏิเสธจะรับน้ำมาดื่ม ถ้ามีแค่เธอคนเดียว คงจะปัดแก้วน้ำทิ้ง แต่เพราะตอนนี้มีอีกหนึ่งชีวิตที่ต้องการน้ำเหมือนกัน นั่นคือลูกในท้อง“รู้สึกยังไงบ้างครับ เดี๋ยวพี่เรียกให้หมอมาตรวจตัวเล็ก..”“ฉันอยากเจอน้อง เอาน้องชายฉันคืนมา” เธอยังคงพูดโดยไม่มองหน้าโรมิโอ“ได้ครับ พี่ให้ไอ้เบรย์ตันไปจัดการเรื่องลาออกจากโรงเรียนประจำให้เลโก้แล้ว เดี๋ยวพร

ลูกแก้ววางแผนคิดหนีตั้งแต่วันแรกหลังจากเธอฟื้นขึ้นมา ถึงโรมิโอจะเปลี่ยนกลับไปเป็นคนเดิมเหมือนครั้งแรกที่เราเจอกัน พยายามแก้ไขดูแลเธอ แต่เธอไม่ได้รู้สึกมีความสุขเลยคงเพราะตอนนี้ลูกแก้วเหนื่อยจะอยู่ตรงนี้แล้ว งั้นสู้ให้เธอไปอยู่คนเดียวโดยไม่มีเขาคงจะสบายใจมากกว่าล่ะมั้ง…โดยการหนีในครุ้งนี้ได้รับการช่วยเหลือจากคาร์ลเตอร์กับเคอร์วิน เธอส่งข้อความไปขอให้พาขับรถไปส่งที่บขส. บริษัทขนส่งจำกัด หรือจะเรียกว่าบริษัทรถทัวร์ขนาดใหญ่ในกรุงเทพ เพราะลูกแก้วจะกลับบ้านเธอแล้ว เธอไม่ได้มีอะไรติดตัวเลยนอกจากโทรศัพท์กับกระเป๋าสะพายข้างที่โรมิโอเตรียมมาให้ในตอนที่เธอนอนอยู่โรงพยาบาล“กลับบ้านกันนะ” ลูกแก้วหันมาพูดกับน้องชายที่เอาแต่งอแง นั่งอยู่ในรถของคาร์ลเตอร์ โดยสองแฝดนั่งอยู่ด้านหน้า สองพี่น้องนั่งอยู่เบาะหลัง“ไม่เอา ผมอยากอยู่กับพี่โรม ไม่กลับจะไปหาพี่โรม” เลโก้สะอื้นดิ้นไปมาอย่างเด็กเล็กร้องหาพ่อ เมื่อรู้ว่าจะได้กลับบ้านและฟังจากพี่สาวพูดแล้วเขาอาจจะไม่ได้เจอโรมิโออีก หวังว่าเขาจะเห็นกระดาษที่เลโก้เขียนไว้นะ“ทำไมถึงอยากอยู่กับเขา เขาเป็นคนอื่น ไม่ได้ได้รักเราจริง” ลูกแก้วยังใช้น้ำเสียงที่ปกต

พรึบ!สิ้นเสียงยังไม่ทันพูดจบคำที่ลูกแก้วเอ่ยว่าเลิกรากันกับโรมิโอ บานประตูกระจกของบ้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ปรากฏภาพร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสีขายาวสีดำ ใบหน้าหล่อของหนุ่มลูกครึ่งที่คุ้นเคย“ไม่ใช่ครับ! ไม่ได้เลิกกัน น้องหนีผมมาครับแม่!”โรมิโอเอ่ยเสียงหนักแน่นปนน้อยใจที่เธอหนีเขากลับมาบ้าน คำพูดที่เหมือนกับกำลังฟ้องแม่ของเธอ“มาได้ยังไง..” ดวงตาเบิกโตตกใจ คิ้วขมวดเข้าหากันยังไม่ทันถึงวันด้วยซ้ำ เขาก็ตามเธอเจอแล้ว รู้ได้ยังไงว่าเธอกลับมาบ้าน เดาออกขนาดนั้นเลยเหรอ? หรือว่าสองแฝดเอาไปบอก..“เย้! ว่าแล้วว่าพี่โรมจะต้องมา พี่โรมเห็นกระดาษของผมใช่ไหมฮะ” เลโก้กระโดดไปกอดโรมิโอดีใจที่ได้เจอ“ใช่ครับ เลโก้เก่งมาก เดี๋ยวพี่จะให้รางวัลนะครับ”สิ่งนั้นคลายความสงสัยของลูกแก้ว กระจ่างแจ้งแล้วว่าน้องชายเธอต่างหากที่เป็นคนบอกเขา“เลโก้มาหาแม่ลูก ให้พี่เขาคุยกัน” คนเป็นแม่กวักมือเรียกลูกชาย เลโก้ทำตามคำสั่งแม่เดินไปอย่างไว“ทำไมถึงได้หนีมา” โรมิโอขมวดคิ้วถาม น้ำเสียงปกติ ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ ร่างบางใช้มือดันเขาไม่ให้เข้ามาใกล้เธอจนเกินไป“แล้วจะตามมาทำไมล่ะ กลับไปเลย” เธอพูดเส