I Am the CEO's Contracted Secretary (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

The room remained completely silent after Dera's words, as if even the air itself had frozen around them. Nobody dared interrupt her. Nobody dared rush her. The fear on her face was enough to make everyone understand that whatever memory was surfacing now was not something she had forgotten it was something her mind had buried to protect her.Alex immediately moved closer, sitting beside her on the edge of the bed. His arm wrapped around her shoulders while his other hand remained tightly intertwined with hers. He could feel how cold her fingers had become, and that alone made his chest tighten painfully. Every instinct inside him screamed to stop this conversation if it was hurting her, but at the same time, he knew they needed answers."Dera," he said softly, his voice gentler than anyone else had ever heard from him, "you don't have to force yourself."Dera swallowed hard and shook her head."No... I need to remember."Her voice trembled slightly."I thought it was a dream. When

Nanatiling tahimik ang buong silid matapos mabanggit ni Dera ang mga salitang matagal nang nakabaon sa kanyang alaala."The wrong brother died." Parang huminto ang oras sa loob ng kwarto.Walang nagsalita.Walang gumalaw.Maging ang mahina at regular na tunog ng air conditioner ay tila naging mas malakas dahil sa bigat ng katahimikan na bumalot sa lahat.Nakatitig lamang si Alex kay Dera habang dahan-dahang humihigpit ang pagkakahawak niya sa kamay nito. Hindi niya alam kung alin ang mas gusto niyang marinig ang maalala ni Dera ang lahat o ang manatiling nakabaon ang mga alaalang iyon habang-buhay. Dahil habang unti-unting nabubuo ang mga piraso ng katotohanan, mas lalo niyang nararamdaman na may isang bagay na napakalaki at napakadilim na matagal nang nakatago sa likod ng lahat ng nangyari sa kanilang pamilya.Napayuko si Dera habang pilit na pinipigilan ang panginginig ng kanyang katawan.Bigla niyang naalala si Jian.Ang ngiti nito Ang paraan ng pagtawa nito. Ang pagiging maingay

Ang hangin sa loob ng silid ay tila lalong bumigat matapos marinig ng lahat ang sinabi ni Alex."May koneksyon siya kay Jian."Sa loob ng ilang segundo ay walang sinuman ang nakapagsalita.Parang walang gustong maging unang magtanong.Parang lahat ay natatakot sa sagot.Dahil sa puntong ito, bawat bagong impormasyong natutuklasan nila ay mas lalong nagpapagulo sa larawan sa halip na linawin ito.Noong una, akala nila simpleng paghihiganti lamang ito.Pagkatapos ay nalaman nilang may kinalaman ito sa warehouse.Pagkatapos ay nalaman nilang may kinalaman ito sa pagkamatay ni Jian.At ngayon?Ngayon ay may isang taong matagal na nilang kilala ang biglang lumilitaw sa gitna ng lahat ng ito.Tahimik na nakatitig si Dera sa folder habang mabilis na tumitibok ang kanyang puso.Pakiramdam niya ay may malamig na kamay na unti-unting pumipisil sa kanyang dibdib.Hindi niya alam kung bakit.Hindi pa naman niya alam kung ano ang nasa dokumento.Ngunit may masamang kutob siya. Yung klase ng kutob

Mabigat ang atmospera sa loob ng convoy habang binabaybay nila ang mahabang kalsadang papunta sa lumang gusaling nakita sa records.Walang masyadong nagsasalita.Walang nagbibiruan.Walang nagrereklamo.Kahit si Lora na karaniwang hindi nauubusan ng komento tungkol sa lahat ng bagay ay tahimik lamang habang nakasandal sa upuan ng sasakyan at nakatanaw sa bintana.Hindi dahil wala siyang gustong sabihin.Kundi dahil pakiramdam niya ay may mabigat na bagay na unti-unting dumadaganan sa dibdib niya habang palapit sila nang palapit sa destinasyon.May masamang kutob siya. At bihira siyang magtiwala sa kutob. Pero sa pagkakataong ito, hindi niya ito kayang balewalain.Sa kabilang sasakyan naman ay tahimik na magkatabing nakaupo sina Alex at Dera.Magkahawak ang kanilang mga kamay.Walang salita. Ngunit pareho nilang alam ang iniisip ng isa't isa.Takot.Hindi para sa sarili nila. Kundi para sa katotohanang maaaring naghihintay sa kanila.Dahil kung totoo man ang lahat ng pinaghihinalaan ni

Walang sinuman ang nagsalita matapos marinig ang huling sinabi ng lalaking nasa monitor. Nanatili silang nakatayo sa gitna ng silid habang nakatingin sa mga larawan na nakakalat sa iba't ibang screen, at habang mas matagal nilang tinitingnan ang mga iyon ay mas lalo silang nakakaramdam ng pagkalito dahil bawat sagot na nakukuha nila ay tila nagbubukas ng sampung panibagong tanong.Tahimik na nakayuko si Dera habang pilit niyang inaalala ang lahat ng alam niya tungkol kay Jian. Sa loob ng maraming taon ay itinuring niya itong pamilya, isang taong palaging maaasahan, isang taong handang tumulong kahit hindi hinihingi, at isang taong mas pinipiling masaktan kaysa makitang nasasaktan ang mga mahal niya.Ngunit ngayon ay may bahagi ng kuwento na tila hindi niya kailanman nakita.May bahagi ng buhay ni Jian na itinago nito sa lahat.At ang pinakamasakit doon ay hindi niya alam kung bakit."Bakit?" Mahina ang tanong niya habang nakatingin pa rin sa monitor.Hindi siya sigurado kung kanino ni