All Chapters of Game over เกมรักหัวใจแพ้พ่าย: Chapter 11 - Chapter 20

SOFIA TALKพรุ่งนี้ก็ถึงวันแต่งงานของเซนแล้ว งานใหญ่ขนาดนี้ ฉันไม่มีทางพลาดเด็ดขาด ฉันเดินตรวจตรารอบงานที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อย ทีมงานวิ่งกันวุ่นวายเต็มพื้นที่ เสียงสั่งงาน เสียงจัดดอกไม้ เสียงขนของดังระงมไปหมดแต่ปัญหาของงานนี้ ไม่ใช่เรื่องสถานที่ ไม่ใช่เรื่องพิธี และไม่ใช่เรื่องแขกอุปสรรคที่แท้จริง…คือ มาเบลฉันได้ยินข่าวมาว่าไม่กี่วันก่อน เธอบุกไปอาละวาดด่าอันนาถึงมหาวิทยาลัย ถ้าผู้หญิงคนนั้นโผล่มาในวันแต่งงาน บอกเลยว่างานนี้ ‘ไม่สวย’ แน่ แต่ฉันวางแผนเอาไว้แล้วก่อนที่สายเกินไป“คุณโซเฟียคะ คุณแซคมาแล้วค่ะ” ทีมงานคนหนึ่งวิ่งมาบอก“ขอบคุณค่ะ” ฉันพยักหน้า “ช่วยเติมดอกไม้ตรงมุมนี้ให้อีกนิดนะคะ”ฉันเดินไปหาน้องชายตัวแสบที่ยืนรออยู่ “เป็นไง เรื่องที่พี่ให้ช่วย สำเร็จไหม?”แซคยิ้มกวน ๆ ทันที “สำเร็จสิ ระดับผมแล้ว” เขาก้มเสียงลงเล็กน้อย“เพื่อนผมจัดการเรียบร้อยแล้ว สายรายงานบอกว่าเมื่อเช้า…พี่มาเบลบินไปอเมริกาแล้ว”ฉันเผลอกำมือแน่นด้วยความสะใจ “กว่าจะรู้ตัวว่าโดนหลอก ก็กลับมาไม่ทันงานแต่งพี่เซนแน่นอนครับ”แผนได้ผลสมบูรณ์แบบ ฉันให้แซคปล่อยข่าวไปถึงหูมาเบลว่า เซนกับอันนาหนีไป

ผมรีบจับคนตัวเล็กถอดชุดบางของเธอออก เธอส่งเสียงเล็ก ๆ กรีดร้องออกมาพร้อมดิ้นอยู่ในอ่าง “คุณหยุดนะ!!! จะทำบ้าอะไรน่ะ?”“แค่จะอาบน้ำให้เมียเอง” ผมถอดชุดของเธอออกจนเหลือแต่ชุดชั้นในลูกไม้สีดำ ผมแทบไม่เชื่อว่านี่คือรูปร่างของคนท้อง เอวยังคอดบางเหมือนเดิมแต่ดูเหมือนว่าหน้าอกหน้าใจของเธอจะใหญ่ขึ้นมากกวาเดิมอีกเธอรีบยกมือขึ้นมาปิดเนินอกที่ทะลักออกมา ผมกลั้นหัวเราะแทบไม่ไหว “เธอคิดว่ามือแค่นี้จะปิดหมดรึไง? ทำเหมือนของตัวเองเล็กอย่างนั้นแหละ”“ฉันไม่เล่นนะคะ” เธอทำเสียงจริงจังจนทำเอาผมเกือบชะงัก“แล้วใครว่าฉันเล่นล่ะ” ผมมองกระต่ายตัวน้อยที่นั่งขดตัวอยู่ขอบอ่าง ไม่รีรอรีบเข้าไปปลดตะขอเสื้อในของเธอออกก่อนจะพยายามดึงเสื้อในตัวจิ๋วจากตัวของเธอมาไว้ในกำมือ “ฉันเอาจริง”“เอาเสื้อในฉันคืนมานะ!” เธอโวยวายพร้อมยกมือขึ้นมาปิดทั้งสองเต้า ผมแสยะยิ้มและชูเสื้อในตัวจิ๋วขึ้นมา ก่อนจะโยนมันไปไกล ๆ คนตัวเล็กมองตามด้วยสายตาขุ่นเคือง “โทษทีนะ มันหลุดมือน่ะ”“พอใจคุณรึยัง?”“ยัง ยังไม่ถอดข้างล่างเลยนะ” ผมพูดไม่ทันจบรีบเข้าไปดึงกางเกงตัวจิ๋วของเธอออกทันที แต่เธอก็ไม่ยอมง่าย ๆ พยายามใช้เท้าถีบมาที่ตัวของผม

คุณเซนพาฉันกลับมาที่บ้าน หลังจากส่งครอบครัวเขากลับไปบ้านใหญ่เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ในคฤหาสน์หลังโตมีเพียงฉันกับเขา และแม่บ้านกับบอดี้การ์ดอีกไม่กี่คนเท่านั้นทันทีที่กลับมาถึง ฉันก็ขอตัวขึ้นมานอนพัก เพราะร่างกายมันโหวงแปลก ๆ เหมือนจะหมดแรง ส่วนคุณเซนนั่งทำงานอยู่ที่โซฟาปลายเตียงไม่ห่างกันนักตื้ดดดด… ตื้ดดดด…เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ฉันรีบพยุงตัวลุก คว้าโทรศัพท์ก่อนเสียงจะรบกวนคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารอยู่ชื่อบนหน้าจอทำให้ฉันชะงักไปเล็กน้อย “พี่แฮซู”เมื่อวานเขาไม่ได้มางานแต่ง…ฉันกดรับสาย “ว่าไงคะ รุ่นพี่?”[พี่โทรมาถามว่าเราเป็นยังไงบ้าง ทำไมน้ำเสียงดูเหนื่อย ๆ ล่ะ] เสียงทุ้มอ่อนโยนถามกลับมาฉันเผลอกวาดตามองคนที่นั่งทำงานอยู่ไม่ไกล เขาไม่ได้เงยหน้า แต่ฉันรู้ว่าเขาได้ยิน “รู้สึกไม่ค่อยดีนิดหน่อยค่ะ เพิ่งนอนพักไป”[แล้วดีขึ้นไหม?]“ดีขึ้นแล้วค่ะ แต่เมื่อวานทำไมพี่ไม่มางานแต่งอันนาคะ?” ทันทีที่ถามออกไป ฉันก็อยากกัดลิ้นตัวเองปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเสียงจะอ่อนลงชัดเจน [ขอโทษนะที่พี่ไม่ได้ไป…]ฉันยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเองอย่างหงุดหงิด ทั้งที่รู้อยู่แล

ZANE TALKผมก้าวลงจากบันไดช้า ๆ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินอ่อนก้องแผ่วในโถงบ้าน ใครกันที่กล้ามาหาผมตั้งแต่เช้าขนาดนี้? สายตาผมหยุดอยู่ที่ร่างผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งนั่งไขว่ห้างอย่างมั่นใจบนโซฟาตัวยาว ชุดเดรสสีแดงสดตัดกับผิวขาวเนียน ผมยาวสลวยทิ้งตัวลงบนบ่าอย่างตั้งใจจะยั่วสายตา ‘มาเบล’“เซน ลงมาช้าจังเลยนะคะ” เสียงหวานเอ่ยทักพร้อมรอยยิ้มบาง ๆผมชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าเธอจะมาถึงที่นี่ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งฝั่งตรงข้ามแทนที่จะใกล้เกินจำเป็น “ผมเพิ่งตื่น แล้วคุณมาที่นี่ทำไม”เธอเลิกคิ้วเล็กน้อย “เดี๋ยวนี้เบลมาหาคุณไม่ได้แล้วเหรอคะ?”น้ำเสียงประชดนั้นทำให้ผมถอนหายใจเบา ๆ “ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น แต่ที่นี่เป็นเรือนหอที่พ่อแม่ยกให้ผม คนในบ้านก็เป็นคนของท่านทั้งนั้น ถ้าพ่อแม่รู้ว่าผมยังติดต่อกับคุณ เรื่องมันจะยิ่งยุ่งกว่าเดิม”มาเบลเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลดท่าทีลง “ขอโทษนะคะ เบลลืมคิดไป”ผมเอื้อมมือไปแตะหลังมือเธอเพียงแผ่วเบา “คราวหน้าไปเจอกันที่คอนโดผมดีกว่า ปลอดภัยกว่า”“ค่ะ…” เธอรับคำเสียงแผ่ว ก่อนจะเงยหน้ามามองผมอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นมีทั้งความน้อยใจและความโกรธปะปน “เซนรู้ไหม น้องคุณหลอกเ

ดวงตากลมค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพพร่าเลือนค่อย ๆ ชัดขึ้นเป็นเพดานสีขาวสะอาด โคมแชนเดอเลียร์คริสตัลสะท้อนแสงอ่อน ๆ ลงมาเหนือศีรษะ ที่นี่…ห้องของเขา ฉันหันมองไปรอบ ๆ อย่างอ่อนแรง ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของห้องร่างสูงในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำฟุบหลับอยู่บนโต๊ะทำงาน กองเอกสารกระจัดกระจายรอบตัว แว่นสายตายังสวมอยู่เหมือนเจ้าตัวเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้เราทะเลาะกันรุนแรงแทบแตกหัก แต่แค่เห็นเขายังอยู่ตรงนี้ ฉันกลับโล่งอกน่าประหลาด ฉันพยุงตัวลุกจากเตียง เดินช้า ๆ ไปหาเขา ใบหน้าคมคายตอนหลับดูอ่อนลงกว่าตอนตื่นมาก เส้นผมบางส่วนตกลงมาปรกหน้าผาก ฉันยืนมองผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘พ่อของลูก’ อยู่เงียบ ๆมือเรียวค่อย ๆ เอื้อมไปถอดแว่นออกจากใบหน้าของเขาอย่างเบามือ ยังไม่ทันได้สัมผัส มือใหญ่ก็คว้าข้อมือฉันไว้แน่น“จะทำอะไร” ดวงตาคมเปิดขึ้นทันที จ้องฉันตรง ๆฉันสะดุ้งเล็กน้อย รีบหลบสายตา “ก็แค่จะถอดแว่นให้คุณ”“อย่างนั้นเหรอ…” เขานั่งพิงพนักเก้าอี้ สายตายังไม่ละไปจากฉัน“ค่ะ” ฉันตอบสั้น ๆ แล้วตั้งใจจะเดินกลับไปที่เตียงแต่เขาดึงแขนฉันไว้อีกครั้ง “เดี๋ยวก่อน เราต้องคุย