All Chapters of Game over เกมรักหัวใจแพ้พ่าย: Chapter 21 - Chapter 30

ZANE TALKเสียงสั่นของโทรศัพท์ดังขึ้นกลางโต๊ะประชุม หน้าจอขึ้นชื่อบอดี้การ์ดที่ดูแลอันนา คิ้วผมขมวดทันทียัยนั่นทำอะไรอีก…“หยุดก่อน” ผมเอ่ยเสียงเรียบแต่เด็ดขาด ทุกคนในห้องเงียบกริบ พนักงานที่กำลังพรีเซนต์ชะงักค้างอยู่หน้าจอ ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ “มีอะไร”เสียงปลายสายสั่นผิดปกติ [พวกเราหาคุณอันนาไม่เจอครับ]“หมายความว่ายังไงไม่เจอ” เสียงผมเริ่มต่ำลงอย่างอันตราย “ฉันบอกให้พวกแกดูแลเธอไม่ให้คลาดสายตาไม่ใช่เหรอ”[ขอโทษครับนายน้อย… คือว่า]ลางสังหรณ์บางอย่างแล่นวาบขึ้นมาตามสันหลัง “เกิดอะไรขึ้นกับอันนา” ความเงียบปลายสายยิ่งทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ“กูถามว่าเกิดอะไรขึ้น!” เสียงผมคำรามจนคนทั้งห้องประชุมสะดุ้ง[พวกเราหาเธอทั้งห้างไม่เจอ โทรก็ไม่ติดครับ แล้วมีคนบอกว่ามีผู้หญิงถูกรถชนหน้าห้าง… พอถามลักษณะดูเหมือนจะเป็นคุณอันนา]โลกทั้งใบหยุดหมุน คำว่า รถชน ก้องอยู่ในหัวผมอันนากับลูกกำลังเป็นอันตราย ผมลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ มือกำแน่นจนเส้นเลือดปูด“ตอนนี้เธออยู่ไหน” เสียงผมแหบพร่าโดยไม่รู้ตัว[ถูกส่งไปโรงพยาบาล M แล้วครับ]ผมทุบโต๊ะเสียงดังสนั่น ปัง!เอกสารบนโต๊ะสะเทือนเล

หน้าจอโน๊ตบุ๊คของผมขึ้นแจ้งเตือนข้อความจากลูกน้องคนสนิท มือเรียวเลื่อนบนแป้นเพื่อกดเปิดอีเมล์ สายตาจ้องมองไปที่ข้อความบนหน้าจอ‘วิดีโอจากกล้องวงจรปิดหน้าห้างครับนาย ลองเปิดดูมามือผมเลื่อนไปกดเปิดไฟล์ทันที ภาพจากกล้องวงจรปิดฉายขึ้นบนหน้าจออันนาเธอเดินออกมาจากห้าง สองมือหอบถุงของเต็มไปหมดท่าทางรีบร้อน แต่ก็ยังระวังตัว ผมเผลอยิ้มบาง ๆ อย่างเศร้า เธอคงออกไปซื้อของให้ลูก ภาพเลื่อนไปถึงหน้าถนน สัญญาณไฟกำลังจะเปลี่ยน เธอมองซ้ายมองขวาอย่างลังเล ก่อนตัดสินใจวิ่งข้าม และแล้วรถคันหนึ่งพุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว ผมกดหยุดภาพในเสี้ยววินาทีนั้น ร่างเล็กกำลังจะถูกรถชน แต่สิ่งที่เธอทำไม่ใช่ยกมือป้องกันตัว เธอยกแขนทั้งสองขึ้นมากอดป้องหน้าท้องของตัวเอง เธอพยายามปกป้องลูกทั้งที่ตัวเองกำลังจะโดนชนเต็มแรง“อันนา…” น้ำตาไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว มันไม่ใช่ปาฏิหาริย์ มันคือความรักของแม่ ถึงเด็กในท้องจะไม่ได้เกิดจากความรักของเรา แต่เธอไม่เคยปฏิเสธเขาเลยสักครั้ง เธอเลือกปกป้องลูกแม้ต้องเอาชีวิตเข้าแลก แต่ผมกลับคิดจะแยกลูกออกจากเธอผมมันโคตรเลว…หมัดผมทุบลงบนโต๊ะดังปัง โกรธตัวเอง โกรธในความเห็นแก่ตัว โกรธในความโง่ขอ

รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้านของมาเบลอย่างรวดเร็ว เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมกับหัวใจของผมที่เหมือนถูกบีบรัด ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าคนที่สั่งให้ทำร้ายอันนา คือผู้หญิงที่ผมรักมาหลายปี มาเบลไม่ใช่คนแบบนั้น แต่วันนี้ เธอเกือบจะกลายเป็นฆาตกรฆ่าเมียกับลูกของผม ผมต้องรู้ให้ได้ ว่าอะไรทำให้เธอเปลี่ยนไปขนาดนี้“อ้าว เซนจะมาก็ไม่บอกเบลก่อนล่ะคะ” เสียงหวานเอ่ยทัก ร่างบางเดินลงบันไดมาอย่างสง่างามราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ได้ข่าวว่ายัยเด็กนั่นโดนรถชน เป็นยังไงบ้างคะ?”คำว่า ยัยเด็กนั่น ทำให้เลือดในกายผมเดือดพล่าน “คุณก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”“รู้อะไรคะ?” เธอทำหน้าสงสัย ดวงตาใสซื่อราวกับไม่รู้เรื่อง “ผมถามว่าคุณทำได้ยังไง?” ผมก้าวเข้าไปประชิดตัว มือของผมบีบต้นแขนเธอแน่น ความโกรธสั่นสะเทือนถึงปลายนิ้ว“คุณสั่งให้คนของพ่อคุณไปทำร้ายอันนากับลูกของผมเกือบตาย คุณทำได้ยังไง!”“เบล…เบลไม่รู้เรื่อง” น้ำตาเธอเอ่อคลอ แต่สายตากลับหลบเลี่ยง “เซน เบลเจ็บนะ”“คุณเจ็บแค่นี้…” เสียงผมสั่น “แต่อันนาเจ็บจนเกือบแท้ง! ลูกผมเกือบไม่มีโอกาสลืมตาดูโลกเพราะคุณ!”เธอชะงัก “เกือบแท้งเหรอ?”“ใช่ แต่ลูกยังอยู่” ผมกัดฟัน

ณ โรงพยาบาลแสงไฟสีขาวสว่างจ้าเหนือศีรษะ กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ลอยคลุ้งในอากาศ ฉันนอนอยู่บนเตียงในห้องคลอด รายล้อมด้วยคุณหมอและพยาบาล เสียงเครื่องมือดังแผ่ว ๆ เป็นจังหวะเดียวกับหัวใจฉันที่เต้นแรงแทบทะลุอกเรียวขาทั้งสองถูกจัดเตรียมไว้สำหรับการคลอด ความเจ็บบีบรัดจากท้องล่างแล่นขึ้นมาเป็นระลอก “เดี๋ยวหมอนับเสร็จ คุณแม่เบ่งเลยนะครับ”“ค่ะ…” เสียงฉันเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน“หนึ่ง…สอง…สาม…เบ่งครับ”“อื้ออออออ!” ฉันออกแรงสุดกำลัง ร่างทั้งร่างเกร็งจนสั่น มือกำผ้าปูแน่น ความเจ็บแล่นผ่านทุกเส้นประสาทราวกับจะฉีกฉันออกเป็นสองส่วน“อีกครั้งนะครับ หนึ่ง…สอง…สาม”“อื้ออออออ!” น้ำตาไหลพรากโดยไม่รู้ตัว แรงเริ่มร่อยหรอ แต่ลูกยังไม่ออกมา“อีกครั้งนะครับ”ฉันส่ายหน้าเบา ๆ หายใจหอบถี่จนแทบขาดใจ“ฉัน…ไม่ไหวแล้วค่ะ…” เสียงสั่นเครือ “คุณเซนอยู่ไหน…”ความกลัวคืบคลานเข้ามาในใจ กลัวว่าจะผ่านมันไปไม่ได้ กลัวว่าจะไม่ได้เห็นหน้าลูก“คุณพ่อมาแล้วค่ะ คุณแม่ใจเย็น ๆ นะคะ”ฉันรีบหันไปมองทันที คุณเซนยืนอยู่ข้างเตียง สีหน้าเคร่งเครียดกว่าที่เคยเห็น มือใหญ่เอื้อมมาจับมือฉันแน่น ทั้งที่มือฉันเต็มไปด้วยเหงื่อ“

ANNA TALKฉันรีบวิ่งตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปสุดแรง แต่เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมา เสียงเรียกของฉันเหมือนลอยหายไปกับอากาศ เหตุการณ์เมื่อครู่มันเป็นแค่ความเข้าใจผิด ฉันกับพี่แฮซูเป็นเพียงพี่น้องกันเท่านั้น เขาแค่ปลอบฉัน หลังจากที่ฉันได้รับสายจากคุณเซน เขายังบอกให้ฉันกลับไปหาสามี กลับไปหาลูกของเรา แต่คุณเซนดันเข้ามาเห็นตอนที่เรากอดกันพอดี“คุณเซน! ฟังฉันก่อนสิคะ!” ฉันตะโกนสุดเสียง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก แต่เขาเดินห่างออกไปทุกทีทุกที“คุณเซ…”มือหยาบกระชากฉันจากด้านหลัง ผ้าผืนหนึ่งถูกปิดทับจมูกและปากของฉันทันที กลิ่นฉุนรุนแรงแทรกเข้ามาในลมหายใจ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน โลกทั้งใบหมุนคว้าง “คุณ…เซน…ช่วย…” เสียงของฉันเบาหวิว ก่อนทุกอย่างจะมืดสนิทZANE TALKเสียงเรียกของอันนาขาดหายไปกลางคัน ผมหยุดฝีเท้า หันกลับไป แต่ไม่มีแม้เงาของเธอ ช่างเถอะ… ในเมื่อผมมันก็ไม่สำคัญสำหรับเธออีกต่อไปแล้ว ผมกลับขึ้นรถ ขับออกไปทั้งที่ความขุ่นมัวยังอัดแน่นในอก แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นไอ้แฮซูเดินวนไปมาหน้าคอนโด สีหน้าร้อนรนผิดปกติเดี๋ยว… แล้วอันนาล่ะ?สัญชาตญาณบางอย่างกระตุกแรงจนผมเหยียบเบรกกะทันหัน กระจ