ฉันเป็นนักเรียนทุนคนหนึ่ง ฐานะไม่ได้ร่ำรวยอะไร แค่พอมีกินมีใช้ก็ถือว่าดีแล้ว การได้เข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำของเกาหลีจึงเหมือนโอกาสครั้งใหญ่ในชีวิต หลังเลิกเรียนทุกวัน ฉันจะมาทำงานพิเศษที่ร้านกาแฟ เพื่อแบ่งเบาภาระของพ่อ เย็นวันนี้ก็ไม่ต่างจากทุกวันแสงอาทิตย์สีส้มอ่อนค่อย ๆ ละลายหายไปหลังตึกสูง สะท้อนผ่านกระจกใสของร้านกาแฟ ฉันนั่งเหม่อมองมันอย่างไร้จุดหมาย ความเหนื่อยล้าจากทั้งการเรียนและการทำงานทับซ้อนกันจนสมองลอยเคว้ง“อันนา”“คะ?” เสียงเรียกนั้นทำให้ฉันสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นมองทันที ก่อนจะถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นว่าไม่ใช่เจ้าของร้าน “เฮ้อ…พี่แฮซูนี่เอง”“ก็พี่น่ะสิ” รุ่นพี่ยิ้มบาง “มัวแต่ใจลอย เดี๋ยวก็โดนเจ้าของร้านดุหรอก”พี่แฮซูเป็นลูกค้าประจำ แถมยังเป็นรุ่นพี่ที่ฉันเคารพอีกคนหนึ่ง “พี่เอาเหมือนเดิมนะ”“คาปูชิโน ใส่นมเยอะ ๆ ใช่ไหมคะ?”“ใช่แล้วครับ”ฉันหันไปสั่งบาริสต้า ก่อนจะคิดเงินและยื่นแก้วกาแฟให้เขา “คาปูชิโน 5,000 วอนค่ะ”ชายหนุ่มหยิบเงินออกมาจ่ายพอดี พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน “ขอบคุณนะคะ”เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถาม “คืนนี้ไม่ได้ไปงานเลี้ยงกับรุ่นพี่เหรอ?”จริงด้ว
최신 업데이트 : 2026-02-06
