ดวงตากลมค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างอิดโรย ภาพแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาดตา กลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ลอยแตะปลายจมูก ฉันกวาดสายตามองรอบห้อง ก่อนจะหยุดที่ถุงน้ำเกลือซึ่งหยดลงช้า ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอที่นี่…โรงพยาบาลสินะ“อันนาเป็นยังไงบ้าง ?” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น ฉันหันไปมองเจ้าของเสียงทันที“พี่แฮซู…” ถัดไปด้านหลังเขา คือใบหน้าของคนที่ฉันคุ้นเคยที่สุดอีกคน “แจ็คสัน…”“แกเป็นยังไงบ้างอันนา ?” แจ็คสันถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง“ฉันไม่เป็นอะไร…” เสียงฉันยังแผ่วเบา ก่อนจะรีบถามคำถามที่ค้างอยู่ในใจ “แล้วคุณเซนล่ะ ?”ฉันพยายามพยุงตัวลุกขึ้น แต่แจ็คสันรีบจับไหล่ไว้ “คุณเซนปลอดภัยแล้ว เขาอยู่ห้องข้าง ๆ นี่เอง แกเพิ่งฟื้นนะ พักก่อนเถอะ”หัวใจฉันเหมือนถูกบีบรัด “แต่ฉันอยากไปหาเขา…ฉันเป็นห่วงเขา”“เดี๋ยวพี่พาไปเอง” พี่แฮซูพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน พลางช่วยพยุงฉันลงจากเตียง “ไม่ต้องห่วงนะ แจ็คสัน พี่ดูแลอันนาเอง”“ครับ…”ฉันพยักหน้าขอบคุณเบา ๆ ก่อนจะเดินช้า ๆ ไปยังห้องข้าง ๆ พร้อมถุงน้ำเกลือที่ถูกลากตามจังหวะก้าวทันทีที่ประตูเปิดออก ภาพที่เห็นทำให้หัวใจฉันสะท้าน ร่างสูงนอนนิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวกว่า
Last Updated : 2026-02-15 Read more