جميع فصول : الفصل -الفصل 170

3rd Person’s POV Matapos ang mahabang araw ni Rowan, sa wakas ay nagkaroon din siya ng panahon para makapag apply ng skin care bago matulog. Alas onse na ng gabi, mahimbing na ang tulog ni Samarah habang mataman naman niyang tinitignan ang sarili sa salamin. “Ang dami ko nang blemishes dahil sa stress at puyat, this isn’t good.” Napabuntong hininga na lang siya. Masama man ang loob niya dahil sa mga imperfections na nakikita sa balat niya ay masaya pa rin siyang ma-stress at mapuyat para sa asawa at anak niya. At ang totoo niyan, takot din talaga siya kay Samarah. Busy sa paglalagay ng mud mask sa mukha si Rowan habang si Samarah naman ay nagising dahil sa biglang paghilab ng tiyan niya. “Aaaahhh…” mahina niyang ungkos, hindi ito narinig ng asawa niya. Sinubukan niyang pakiramdaman ang sarili pero palala lang ng palala ang sakit at palakas ng palakas ang mga pag hilab nito, “R-Rowan…. Rowaaan!” “Sam?” Nabitawan ni Rowan ang bote ng mud mask saka lumapit sa asawa niya. Pero

Samarah’s POV “Ang anak ko, may anak na rin.” Mahigpit, sabik at emosyonal. Ganyan ang pakiramdam ng yakap ni Papa. “Papa…” Parang wala kong ibang masabi kung hindi iyon lang. Ang tagal ko kasing hindi nakita ang Papa ko. Yung Papa ko na mahal na mahal kami at hindi iyong lulong sa bisyo at makasarili. “Nandito na si Papa anak, nandio na si Papa. Hindi na ako aalis.” Hindi ko na alam kung gaano kami katagal sa ganong posisyon pero iyak lang ako ng iyak sa mga balikat ni Papa. Umabot ako ng dalawang araw pa sa hospital dahil ayaw akong idischarge ni Rowan. Oo, feeling Doctor ang asawa ko! Akalain mo ba namang ginawa na naming Hotel yung Hospital. Kung hindi pa siya inaway ni Doc Ramirez hindi niya talaga ako iuuwi! “Teka, bakit dito ang daan natin? Hindi naman dito ang papunta sa bahay ah?” tanong ko dahil lumiko siya sa ibang ruta. “Baka naman mas mabili ang daan dito anak?” tanong ni Mama na kasama ko dito sa backseat para alalayan ako. “Opo Ma, mas mabilis nga po ri

Samarah’s POV “Sam I can’t I just can’t!” “Rowan ‘wag kang maarte tae lang ‘yan hindi ka mamamatay dyan!” Nanggagalaiti kong sigaw sa kanya. “Ang asim, saka hanggang sa hita niya meron. Anak why are you so dugyot?” Maarte niyang sabi na para bang sobrang disappointed niya sa anak niya. “Hoy Rowan kapag ‘yan hindi mo hinugasan sinasabi ko sa ‘yo may kalalagyan ka sa akin!” Itinutok ko sa kanya ang hawak kong kutsilyo. Doon pa lang siya humawak ng wipes at sinimulang linisan ang anak niya. “Eeew! Eeeeww! Eeeew! Eeeeeeeeewwwww!!!!” “Kalaki laki mong tao napaka arte mo!” Hindi ko alam kung mabubwisit o matatawa ako sa kanya. Yung itsura niya parang kawawang kawawa na maiiyak na eh. Tiniis ko talaga siya kahit mukha siyang na-trauma pagkatapos. Atleast naka survive siya ‘di ba? Naging pahirapan pa ang pagkain namin dahil ayaw magpa lapag ni Ferlyn. Kapag uupo ang may karga sa kanya ay umiiyak siya. Kaya naman pinauna na akong kumain ni Rowan at siya muna ang kumarga. Pagka

Samarah’s POV “Good morning anak, kamusta ang baby ko na ‘yan? My cute little Princess?” Panay ang ngiti ni Ferlyn habang kinakausap siya ng magaling niyang Ama. Abala ako sa pag-aasikaso ng almusal sa kusina habang pinakikinggan ko silang mag ama sa sala. ‘I thought we were in your room?’ ‘I thought we were in your room?’ ‘I thought we were in your room?’ Hanggang ngayon ay parang nag-eecho ang mga salitang iyon sa utak ko. Paulit ulit, nakakarindi. Nang dumating siya kahapon ay bumati lang siya sa mga magulang niya saka nagpahinga sa kwarto. Natulog siya at mag-aalas dies na nung magising. Akala ko kahit papano ay mag-uusap kami tungkol sa nangyari sa tapat ng gate namin. Akala ko magpapaliwanag man lang siya. Sinubukan kong buksan ang usapan tungkol ron pero hindi niya ako pinagbigyan at pinilit lang ako na magpahinga na. Siya ang nagbantay kay baby at gaya ng dati, pinagpahinga niya ako. Pero hindi ko iyon nagawa. Hindi ko magawang makatulog ng may bigat na dinadala sa dibdi

Samarah’s POV “Rowan anong nangyari sa ‘yo?” Nilapitan ko siya saka tinignan ang katawan niya. “It’s nothing.” Lumapit sa akin si Mama Joy at saka bumulong, “Hinanger siya ni balae.” Itinuro niya ang isang latay ni Rowan sa likod na mukhang hulma nga ng hanger, “Tignan mo oh.” “Hala! Ma sabi niyo masinsinang usapan bakit naman po puro latay ang asawa ko?” “Hahaha ate never nagkaroon ng masinsinang usapan s avocabulary ni Mama,” si Chelsea ang sumagot, “May video ako ni Kuya sisend ko sa ‘yo Mamaya!” Tawanan sila ng tawanan. Napailing na lang ako saka hinila si Rowan papasok ng kwarto. Pinaupo ko siya sa may vanity mirror sa gilid ng kwarto saka ko ginamot ang mga sugat niya. “Ano ba ‘to bakit hindi ka pumapag? Ang dami oh. Tsk!” “Kapag pumalag ako baka belt na ang kunin niya.” Hindi ko alam kung matatawa o maaawa ako sa kanya. Kalaki laki niyang tao ni hindi nga umabot sa balikat niya ang Mama niya pero wala siyang kalaban laban. “Kahit na, umiwas ka man lang sana.” “I d