All Chapters of Marrying the Gay Billionaire: Chapter 271 - Chapter 277

Samarah's POV “What?! You can’t do that.” Napatayo si Rowan habang nakalapat ang mga kamay niya sa lamesa, “You’re not dying yet. Why would you do that?” Tumayo na rin si Papa, “Ma, don’t be silly. Hindi naman natin kailangang pag usapan natin ‘yan ng ganito kaaga. You’ll live a very long life.” Kaming mga babae ay tahimik lang, nakikiramdam at sinusubukang intindihin ang mga nangyayari. Pero habang ginagawa ko iyon ay kaagad na naapataas ang kilay ko nang makita ko ang masayang ngiti ni Ate Gab. G*go ba talaga siya? “Huwag kayong OA mag Ama ha? Umupo kayo. Hindi ko naman sinabing mamamatay na ako. Pero gusto ko nang gawin ito dahil hindi naman natin hawak ang buhay natin at matanda na ako.” “Pero Lola–” “Shut up, Rowan!” singit ni Ate Gab. Siya naman ngayon ang tumayo, “Can’t you see? Lola is doing this para sa ating lahat. Matanda na si Lola at kung hindi niya pa aasikasuhin ito ngayon baka mahirapan lang siya kapag pinatagal pa. At saka, hindi pa naman siya mamamatay.

Samarah's POV Mas pinili namin ni Mama Amelia na lumabas na lang ng kwarto at umupo sa upuan sa tapat ng pintuan. Gusto namin silang bigyan ng pribadong oras. Kahit si Mama na nakaupo sa gilid ko ay panay ang iyak. Hindi ko tuloy maiwasang maalala ang mga nangyari nung ako ang nawalan ng ina. Kung nandito pa si Mama, kamusta kaya ang buhay namin? Magiging masaya kaya siya para sa aming mga anak niya? 10:47PM Iyan ang oras na tuluyan na kaming iniwan ni Lola. Gusto kong magluksa pero mas una kong inintindi si Rowan na halos sirain na ang buong kwarto ng hospital. Pagpasok ko ay ipinupukpok niya ang ulo niya sa pader at kahit akong hila sa kanya ni Papa ay hindi siya mapigilan. “Rowan!” Malakas kong sigaw at saka siya tinakbo. Pilit kong isiniksik ang sarili ko sa pagitan niya at ng pader. Hinawakan ko ang magkabilang pisngi niya at iniharap siya sa akin. “Lola!!!” Para siyang bata kung umiyak. Iyong tipo ng iyak na puno ng emosyon at wala nang pakialam sa paligid. Iyong

3rd Person's POV Nanatiling tahimik ang lahat. Nanginginig ang mga labi ni Rowan sa bawat mga salitang sinasambit niya. Habang umaagos naman ang luha ng mga magulang nila. Unti unting nawawasak ang mga puso nila habang pinanonood na mag-away ang dalawang anak. “I became the head of the family because I am the one who can provide. I took all the responsibilities kahit ikasira ko pa iyon. Tapos ngayon kung magsalita ka parang kasalanan ko pa?!” Natigilan si Gab nang makita ang pagtulo ng mga luha ng kapatid niya. Pero hindi iyon sapat para magpatinag siya. “Oh edi ikaw na! Ikaw na magaling, ikaw na ang mabuting anak!” “Sige, ngayon sasabihin ko sa ‘yo ang gusto mong marinig. Gusto mong malaman ang failures ko sa buhay hindi ba? Ngayon makinig ka. Inggit na inggit ako sa inyo ni Chelsea.” Tuluyang nabasag ang boses ni Rowan, “I am successful but I became misserable because I wasn’t able to live my life.” Namayani ang hagulgol ni Amelia, “Anak ko…” “Habang kayo nag-aaral, kailangan

3rd Person’s POV Mabilis na lumipas ang mga panahon sa buhay ng isang tao. maraming bagay sa paligid natin ang nagbabago na madalas ay hindi na natin napapansin. Tulad ng mga bagong establishimentong naipapatayo ng hindi natin namamalayan. Angmga bata na napaka bilis ng paglaki, o minsan kahit pa sa mga sarili natin. Hindi natin napapansin na tumatanda na tayo, nagiging mahina at lumilipas ang kagandahan at kakisigan. Isang makulit na matanda ang inaalalayan ng anak niya sa pagbaba ng sasakyan. Hawak nito ang tungkod niya na mas madalas pang gamitin bilang pamalo kaysa ipang lakad. “Bakit ba kasi napaka kulit mo?! Ayoko ngang inumin ang gamot na iyan! Mamamatay din naman tayong lahat eh, kapangit pangit nga ng lasa niyan pahihirapan niyo pa akong inumin ‘yan!” “Mommy, kapag hindi niyo po ito ininom lalala na naman ang arthritis ninyo. Tignan niypo po si Daddy malakas pa oh, kasi lagi niyang iniinom ang gamot niya.” Nakangising bumaba ng sasakyan ang matandang tinutukoy ng