Todos os capítulos de Marrying the Gay Billionaire: Capítulo 201 - Capítulo 210

Minsan may mga tao sa buhay natin na ipinadala ng Diyos, para iparanas sa atin ang tunay na kaligayahan. Para matutunan natin na hindi kailangang harapin ng mag-isa ang lahat ng pagsubok sa mundo. Na pwede tayong maging mahina at pwede tayong matuto na maging masaya. Na sa kabila ng mga imperfections natin bilang tao pwede tayong magmahal at pwedeng pwede rin tayong mahalin. Pero hindi sa lahat ng pagkakataon ay nagtatagal iyon. Dahil para sa iilan, ay hindi pang habang buhay ang kaligayahan. Sabi nga nila may mga taong pinagtagpo ngunit hindi itinadhana. At meron din namang mga tao na hindi napahalagahan at hindi minahal ng tama, kaya nawala. [PLAYING…. LET HER GO BY PASSENGER] Rowan’s POV “Anong nangyayari? Bakit wala ka sa loob?!” Nilapitan ko si Ramirez nang makita ko siya sa nurse’s station. “Rowan, I'm looking for medications to stop your wife's death. Don't block my way!” Kaagad akong hinila ni Carlo papunta sa gilid, “Can you atleast tell me what's happening?” “Hindi

Rowan’s POV Tatlong araw pa ang lumipas pero hindi pa rin nagigising si Samarah. I decided to stay in the hospital those whole three days at hanggang ngayon ay hindi ko iniiwan ang tabi niya. Natatakot ako na baka kapag nalingat ako baka kapag iniwanan ko siya ay magkatotoo yung naging panaginip ko. I was busy on my laptop checking for all the documents Angel is asking me to sign when I noticed something unusual. Parang may kung sino o kung anong nakatingin sa akin. I tried to shake it off but my surroundings can't getting eerie. “FVCK!!!!!” Nasipa ko ang upuan sa harap ko dahil sa sobrang gulat. Pagtaas ko kasi ng ulo ko ay nakita ko si Samarah na nakaupo na at nakatingin sa akin. Pero nakakapagtaka dahil nakaharap siya sa akin pero parang nakatingin siya sa kawalan. “S-Sam??” Alanganin akong tumayo at unti-unting naglakad papunta sa kanya. Bakit ganon? Bakit parang nakakatakot siya? Hindi siya sumagot. Kinapan niya ang bed sa kasya humiga ulit. Hindi ko tuloy alam kung si

Samarah's POV “Sigurado ka bang iyan na lahat ng mga kailangan mo?” “Oo okay na ito, marami pa namang stock si baby sa bahay eh.” Hindi ko siya pinansin at sunod ko siyang hinila sa isang mamahaling boutique. “Mamili ka ng mga damit niyo. Pati yung biyenan mo bilhan mo ng magandang damit.” Pero imbis na sundin ako ay hinawakan niya ako sa magkabilang balikat saka iniharap sa kanya, “Ano ito Samsam? Ganito ka ba gumanti kay Rowan?” natatawa niyang tanong. “Oo, kulang pa nga ito eh. Kung pwede ko lang tawagin lahat ng batchmates natin at ilibre sila gagawin ko.” Napapahirap kong sabi. Walang wala ito sa lahat ng sakit na pinaranas niya sa akin. Kung totoo sin hindi niya nga mararamdaman ito dahil sa dami ng pera niya, at yun ang lalong nakakainis. “Alam mo, may alam akong mas effective na pang ganti sa kanya eh.” “Ano naman?” Tinasan ko siya ng kilay. Kung makapag-suggest para namang may karanasan na siya sa ganito. “Makipag-close ka sa ibang lalake. Tutulungan

Samarah's POV Sa totoo lang ayokong magalit sa kanya. Nakita ko naman doon sa mga messages na iniiwasan niya si Sandra hangga't kaya niya. Pero dahil sa tagal niyang sumagot ngayon, na parang iniisip niya pa kung ano ang tamang isagot sa akin para hindi ko siya mahuli. Na parang gumagawa pa siya ng kung anong kasinungalingan sa isip niya kaya ganyan siya katagal sumagot, ay nadadagdagan ng nadadagdagan ang galit ko. “Sam, hindi ba talaga natin titigilan si Sandra?” Napanganga na lang talaga ako sa isinagot niya. “Anong sabi mo?!” Tuluyan na tumaas ang boses ko. Tumayo ako saka tinulak ang balikat niya, “Tigilan si Sandra?! Eh siya itong hindi tayo tinatantanan?! Bakit mo ba siya ipinagtatanggol? Bakit mo siya pinagtatakpan? Anong meron sa inyo?!” “Wala!” sigaw niya pabalik, “Walang kahit ano sa amin ni Sandra kaya huwag kang mag-isip ng kung ano-ano. I'm just so done fighting about her.”Mabilis kong pinunasan ang luhang kusang tumulo sa pisngi ko. “At ako, hindi?” Gusto k

Samarah's POV Hindi niya ako tinanggihan pero umiwas siya. Sa harap pa ni Sandra. “Hihihi!” She didn’t even try to hide her giggles, “Hello Rowan, are you hungry? Nag order na kami. I ordered something for you too.” Humawak siya sa braso ni Rowan at napaka lapit nila sa isa’t isa. Nag-iwas na lang ako ng tingin saka tumikhim, “So here are the plans. Nabasa niyo naman nang pareho. Do you have any other suggestions?” As expected, this woman has all the questions and revisions. We stayed for two hours just to settle all her matters. I can’t help but notice Rowan’s tired expression masked with a smile while listening to her. I can’t help but smirk. Imagine living with that kind of a person for the rest of your life? Buti kinakaya niya pa? “We’re finally done!” Nasa harap na kami ng coffee shop at papunta na sa garahe. She grabbed my arms while jumping and giggling. “Yeah, mauuna na ako sa inyo.” Matipid ko siyang nginitian saka inalis ang pagkaka angkla ng mga kamay niya sa akin.