บททั้งหมดของ Marrying the Gay Billionaire: บทที่ 191 - บทที่ 200

Samarah’s POV “Gag* ka talaga eh ‘no? Pinagsasabi mo?!” Tumayo ako saka siya binato ng hawak kong tasa. Hindi iyon tumama sa kanya pero dumiretso ang tasa sa glass door niya kaya diretsong nabasag iyon. “What have you done?!” Hindi siya makapaniwala sa itsura ng bahay niya. Tatawa tawang tumayo si Rowan saka ako inakbayan, “Bro, if you want to live longer, I advice you do not anger my wife.” Tatawa tawa si Rowan pero inis na inis pa rin ako, “Let’s go inside?” Mabuti na lang talaga at in shock pa ang Treb na iyon dahil kung may sinabi pa siya na hindi ko nagustuhan gyegyerahin ko talaga siya. “Walang hiyang lalake ‘yon, palala siya ng palala!” Panay ang himas ni Rowan sa likod ko para pagaanin ang loob ko. “Relax hon, hindi naman ako naniwala sa kanya eh.” “Kahit na! Pinagmukha pa rin niya akong nanlalalake bwisit siya!” Hanggang dumating ang gabi ay sagad sagad ang inis ko sa kanya. Lumipas ang mga araw at bumalik na naman ako sa reyalidad ng pagiging Ina. Mabuti na

Samarah’s POV Lumipas ang isang buong araw na hindi niya pa rin ako kinikibo. Kapag may gusto siyang sabihin ay pinapadaan niya kay Glycel. “B-babe, anong oras ka uuwi? Para mag ready ako ng dinner natin?” Alanganin ako dahil naka kunot na naman ang noo niya habang nakatitig sa mga hinanda kong damit niya. Pakiramdam ko tuloy may mali doon na hindi niya nagustuhan. Nilagpasan niya lang ako saka na siya dumiretso ng banyo. Pasalampak na naman akong napaupo sa kama. Ano bang gagawin ko? Pa’no ko siya susuyuin? Pag-alis niya ay tinawagan ko si Carlo. “Baliw pala siya eh, anong tingin niya sa ‘yo robot na hindi napapagod?” iitadong iritado niyang sabi. “Hindi iyan ang problema natin Carlo. Pa’no ko siya susuyuin? Anong gagawin ko?” Narinig ko sa kabilang linya ang malalim niyang pagbuntong hininga, “Nababaliw ka na Samarah.” “Ano na nga kasi? Tuturuan mo ba ako o hindi?!” Naiirita na rin ako dahil kanina pa kami paikot ikot puro lang siya sermon hindi naman niya sinasagot

Samarah’s POV “Oo, wala namang nangyari dito kahapon.” Yumuko ako sa pagkain ko saka sumubo ng sumubo. Wala na akong pakialam kung punong puno pa ang bibig ko. “Glycel?” “S-Sir?” “Are you sure?” Pinag krus niya na ang mga braso niya at saka siya sumandal sa upuan. “O-opo.” “Liar.” Sabay sabay kaming natahimik. Halos nakakabingi ang katahimukang iyon, “Ramirez called me, he saw you at the hospital yesterday. And I saw the CCTV too.” “R-Rowan…” “I don't need to hear from you.” Inilahad niya ang palad sa mukha ko senyas para tumahimik ako, “I’ve been disappointed in you for a long time. Glycel, what do you say to yourself?” Tahimik lang akong nakayuko at nakinig na lang sa kanila. “Sorry po Sir, natakot lang po akong mawalan ng trabaho.” Gaya ng inaasahan ay nagtaas na naman siya ng boses at nagsabi ng masasakit na salita. Bakit naging ganito na ang araw araw namin? “Rowan…” Lakas loob akong lumapit sa kanya habang gumagayak siya paalis. “What?” Inaay

Rowan's POV “Where the hell is that girl?!” Halos mo sa bunutan ko ang sarili sa sobrang pag-aalala. I've been calling her non-stop but she's not answering her phone. May kung anong kaba rin akong nararamdaman kaya lalo akong hindi mapakali. Pumunta ako sa restaurant kung saan niya sinabi na magde-date kami. Nakabukas pa naman iyon dahil mukhang twenty four hours service naman doon. Pero pagdating ko ay wala na siya. Tinanong ko ang mga staff kung napansin ba nilang umalis siya at isang waiter ang nagsabi na lumabas daw siya na lasing na lasing at mukhang wala sa sarili. Lalo pa akong kinabahan nang sinabi ng isang waitress na inubos daw niya ang isang buong bote ng wine. How can she be this reckless? Paano kung may mangyayaring masama sa kanya? Paano kung maaksidente siya? Hindi naman lang ba inisip na meron siyang asawa at anak na naghihintay sa kanya? Nagpaikot-ikot ako sa mga lugar na pwede niyang puntahan pero hindi ko talaga siya mahanap. Pumunta pa ako sa bahay nila, mag

Rowan’s POV “Rowan pare, I'm very sorry.” “No! What the hell are you talking about?! Where's my wife, Ramirez?!” “Kamusta si Samarah? Anong nangyari?” Lumapit din si Carlo sa amin. “Her body is still very weak and needs monitoring.” Nakahinga ako ng maluwag dahil sa sinabi niya. “Oh thank God.” Lumapit ako kay Ramirez at hinawakan ang magkabilang kamay niya, “Thank you pare, salamat.” Halos mapaluhod ako habang nagpapasalamat sa kanya. “But the baby didn't make it.” “W-What? What baby?” “Buntis si Samarah?!” Tumango si Ramirez, “She is actually two months pregnant. At dahil sa tapang ng drugs or should i say poison na pinainom sa kanya, hindi kinaya ng bata. I'm really really sorry Rowan. Your wife induced a lot of anticoagulant, I did my best to save your child. But it's already beyond saving.” Tuluyang bumagsak ang mga tuhod ko sa sahig, hinang-hina ang buo kong katawan. Pilit akong itinatayo ni Ramirez nang simulan kong iuntog ang ulo ko sa sahig, pero hindi