Semua Bab ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย: Bab 21 - Bab 30

บทที่ 20 ก็แค่หลานคนโต การเล่าเรียนของซินหยานนั้นเป็นไปด้วยดี ท่านอาจารย์จะมาสอนนางเป็นการส่วนตัวสัปดาห์ละสี่ครั้ง และซินหยานจะต้องเริ่มเรียนเพิ่มโดยการเรียนรวมกับพี่ๆคนอื่นอีกสัปดาห์ละสองครั้ง เพราะท่านอาจารย์เป็นคนแนะนำกับท่านปู่ซินหยานจึงไม่สามารถขัดข้องได้ ในบรรดาเด็กๆทุกคนพี่ใหญ่เป็นคนที่นางไม่อยากจะเสวนาด้วยมากที่สุด อย่างเช่นตอนนี้ที่ซินหยานกำลังก้มหน้าก้มตาทำแบบฝึกหัดแต่ก็สัมผัสได้ถึงสายตารังเกียจของเขาที่นั่งอยู่ข้างหน้าสุด “คุณหนูหก ทำได้ดีมาก” ท่านอาจารย์เอ่ยชมบนใบหน้าก็มีรอยยิ้มประดับ ไม่บ่อยนักที่เขาจะเอ่ยชมใคร “ขอบคุณท่านอาจารย์ ข้ายังไม่เก่งถึงขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ” ซินหยานกล่าวถ่อมตัว แบบทดสอบพวกนี้แค่กลับมาอ่านทบทวนสักหน่อยนางก็จำได้แล้วไม่มีอะไรให้ต้องห่วงกังวล “ไม่เห็นต้องถ่อมตัวเลยซินซิน น้องสาวพี่เก่งได้รับคำชมก็ถูกแล้ว” จงอิ้นชะเง้อคอมองกระดาษคำตอบของน้องสาวแล้วก็เอ่ยชมอีกคน น้องสาวของเขาเปลี่ยนไปจากเมื่อสามปีก่อนมากจริงๆ ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นและบางครั้งก็ดูจะมีความเป็นผู

บทที่ 22 อย่าแตะคนสกุลเฉิน เหตุการณ์ผ่านไปด้วยความชุลมุนวุ่นวาย และในตอนนี้ทุกคนก็มารวมตัวกันที่บริเวณห้องรับรอง ภายในห้องมีสมาชิกทั้งหมดเกือบสิบคนประกอบไปด้วยเหล่าคุณหนูที่ก่อเรื่องและผู้ปกครองของเด็กๆ บรรยากาศในห้องไม่สู้ดีนักเพราะคนที่มีอำนาจสูงสุดในห้องกำลังแผ่รังสีที่ทำให้คนอื่นๆหายใจได้ไม่ทั่วท้อง “เอ่อ...คือใต้เท้าเฉิน” ใต้เท้าจูผู้เป็นบิดาของคุณหนูจูเอ่ยขึ้นมาเสียงสั่น ขวับ ! อัครมหาเสนาบดีเฉินไม่ได้ตอบรับคำ เขาหันหน้าไปทางใต้เท้าจูทันควัน สายตาทิ่มแทงจนอีกฝ่ายหุบปากฉับ “เอาล่ะๆ มีเรื่องอะไรก็ค่อยๆพูดกัน” เจ้าของงานเป็นคนออกปากให้เอง เพราะคนที่เฉินรุ่ยเซียวจะพอไว้หน้าอยู่บ้างก็คงมีแค่เขาเท่านั้น “ท่านพ่อ ท่านต้องช่วยข้านะเจ้าคะ พวกนางรังแกข้า” คุณหนูจูที่ยังไม่รู้ว่ากำลังเจอกับอะไรก็ร้องโวยวายขึ้นมา “ท่านปู่ ข้าเจ็บจังเลยเจ้าค่ะ” ซินหยานเอามือขึ้นมาจับใบหน้าฝั่งที่มีเริ่มมีรอยช้ำสีเข้ม “บอกปู่มาว่ามันเกิดอะไรขึ้น” เฉินรุ่ยเซียวก้มหน้าถามหลานสาวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลมากกว

บทที่ 24 ทดสอบฝีมือ ถึงกำหนดวันที่ซินหยานนัดกับแม่นางเหอเอาไว้ว่าจะไปรับเสื้อผ้าที่นำไปซ่อม นางและซือเจียอยู่บนรถม้าโดยมีคนคุ้มกันชุดเดิมล้อมหน้าล้อมหลัง “คุณหนูจะให้ค่าตอบแทนแม่นางเหอเยอะขนาดนี้เลยหรือเจ้าคะ” ซือเจียมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เงินที่คุณหนูของซือเจียจะให้แม่นางเหอนั้นมากเกินไป นางรู้ว่าคุณหนูมีเงินเยอะพอควรแต่ก็ไม่เห็นจะต้องฟุ่มเฟือยเช่นนี้เลย “เจ้าไม่เชื่อใจข้าหรือ” ซินหยานอมยิ้มมุมปาก เฉินซินหยานรู้ดีว่านางกำลังทำอะไรอยู่ ถึงยี่สิบตำลึงจะดูเยอะมากก็จริงมันสามารถทำให้แม่นางเหอเลี้ยงดูครอบครัวไปได้หลายเดือน แต่ถ้าแลกกับรายได้ในอนาคตเงินพวกนี้ไม่นับว่ามากอะไร ล้วนเป็นการลงทุน “ข้าย่อมเชื่อคุณหนูอยู่แล้ว เพียงแต่...” ซือเจียหยุดคำพูดเอาไว้ “ข้ายังเหลือเงินอีกเกือบสองพันตำลึงเจ้าว่าแค่ยี่สิบตำลึงนับเป็นอะไรกัน หากเจ้ามีเรื่องเดือดร้อนข้าก็พร้อมจะยื่นมือช่วย แม่นางเหอจะเป็นคนสำคัญของเราในอนาคต” ซินหยานบอกเท่าที่นางจะพูดได้ “ก็ได้เจ้าค่ะ” ซือเจียบอกเสียงหงอย เมื่อมาถึงจุดหม

บทที่ 26 หมดเนื้อหมดตัว ช่วงสายของวันถัดมาก็มีบัณฑิตผู้หนึ่งมาขอเข้าพบคุณหนูหกเฉินที่หน้าประตูจวน หากเป็นปกติเขาคงโดนไล่กลับไปแล้ว แต่เพราะซือเจียได้แจ้งไว้ก่อนเขาจึงได้รับการต้อนรับอย่างดี “ใต้เท้าเชิญทางนี้เลยเจ้าค่ะ” ซือเจียที่ได้รับข่าวก็ออกมาต้อนรับอย่างดี “ขอรับๆ” หมิงเฉาเดินตามซือเจียไปที่ศาลาในสวนของจวน บรรยากาศร่มเย็นภายใต้ต้นไม้ใหญ่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายได้เป็นอย่างดี หมิงเฉาลอบมองคนที่เขาต้องมาพบที่กำลังนั่งรออยู่ที่ศาลา เขาได้ยินมาจากแม่นางซือเจียว่าเป็นมีคุณหนูผู้หนึ่งที่สนใจกิจการของเขา โดยปกติพวกสตรีชนชั้นสูงจะไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับการค้าเช่นนี้ มันทำให้เขาประหลาดใจและอยากรู้ว่านางเป็นใคร “นั่น” หมิงเฉาที่พึ่งเห็นได้ชัดเจนว่าคนที่รอเขาอยู่เป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งก็เริ่มวิตก “ชู่ววว” ซือเจียส่งเสียงให้เขาเงียบปากและควบคุมการแสดงออกเอาไว้ “แต่นางเป็นแค่เด็ก” เขาแอบกระซิบกับซือเจีย นี่ไม่ใช่ว่าเขาโดนคุณหนูคนนั้นหลอกล้อเล่นด้วยหรอกหรือ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งจะทำการค

บทที่ 28 ยังมีคนที่รักและเป็นห่วง “ซินซินเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเมื่อพูดกับหลานสาวที่น้ำตานองหน้า เฉินรุ่ยเซียวส่งสายตาให้ลูกสะใภ้ของเขาถอยออกไป ตัวเขาเองก็คุกเข่าและลูบหน้าลูบหัวหลานสาวด้วยความเป็นห่วง “ทำไมท่านมาช้าขนาดนี้” ซินหยานพยุงตัวลุกขึ้นนั่งและสวมกอดท่านปู่ของนางเอาไว้แน่น เด็กน้อยที่เคยมีท่าทีแข็งกร้าวกลับอ่อนแอลงเมื่ออยู่ต่อหน้าท่านปู่ของนางภายในชั่วพริบตา ท่าทีแข็งกร้าวก่อนหน้าก็แค่เด็กน้อยคนหนึ่งที่ต้องการจะปกปิดความรู้สึกเพื่อปกป้องตัวเองเท่านั้น “ไปเถอะปู่จะพาเจ้ากลับห้อง” นายท่านผู้เฒ่าเฉินสอดแขนโอบอุ้มหลานสาวของเขาไว้แนบอก เฉินซินหยานถูกนำตัวมาที่ห้องนอนของนางได้สักพัก ท่านปู่ให้หมอมาตรวจและตัวเขาเองก็ต้องรีบออกไปเพราะมีธุระด่วน ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นหลังจากที่เฉินรุ่ยเซียวออกไปได้ไม่นาน ซินหยานจะลุกขึ้นไปเปิดประตูให้พวกเขาแต่แล้วก็ต้องชะงักขาเพราะความปวดร้าวที่หัวเข่า “ใคร” ซินหยานส่งเสียงถามแทนที่จะลุกไปดู “พวกพี่เอง” เส