Semua Bab ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย: Bab 41 - Bab 50

บทที่ 41 ข่าวดีของคุณหนูหก “เหมือง ! ” อัครมหาเสนาบดีแทบจะหมดสติให้ได้เสียตอนนี้เลย เขาก็พอจะรู้ว่าหลานสาวคนนี้มักคิดการใหญ่เสมอ แต่นี่นางแค่แปดขวบแต่ใจกล้าขอของที่ใหญ่ขนาดนี้ “ใช่เจ้าค่ะ เหมืองหมานฉาย” เสียงหวานบอกด้วยใบหน้าที่ประดับรอยยิ้มหวานเอาไว้ไม่จาง “เจ้ารู้จักเหมืองนั่นด้วยหรือ” เฉินรุ่ยเซียวมีท่าทีสงบลงแต่กลับฉงนใจกับสิ่งที่ได้ยินมากกว่า การที่หลานสาวของเขาขอเหมืองแห่งนี้จะว่าเป็นเรื่องเล็กก็ใช่จะว่าใหญ่ก็ใช่ หากเป็นเหมืองอื่นๆที่สามารถทำเงินได้เขาคงจะยกให้นางไม่ได้ “เจ้าค่ะ คืนก่อนข้าฝันถึงเหมือนหมานฉาย ข้างในนั้นมีอัญมณีเต็มไปหมดเลย ข้าก็เลยอยากได้เจ้าค่ะแต่ถ้าท่านปู่ไม่เต็มใจข้าก็จะไม่รบเร้า” นางพึ่งโกหกคำโตออกไปเสียแล้ว ความฝันที่ไหนกันเหมืองหมานฉายคือเหมืองที่อยู่ในครอบครองของสกุลเฉินมาหลายรุ่นแต่เพราะเคยทำการขุดลงไปแล้วไม่เจอแร่ธาตุสักชนิดจึงล้มเลิกไป แต่ว่าในอนาคตท่านปู่ของนางจะสั่งให้คนขุดมันอีกครั้งและจะเจอสิ่งที่มีค่ามหาศาลอยู่ในนั้น ซึ่งมันก็คือแร่เหล็ก

บทที่ 43 โจรลักพาตัว บริเวณหน้าประตูจวนสกุลเจียงมีกลุ่มคนนับสิบกำลังยืนรวมกันอยู่ บรรยากาศช่างดูคึกคักเป็นพิเศษ วันนี้เป็นวันที่หลานสาวคนเล็กสกุลเฉินจะเดินทางไปยังเหมืองหมานฉายที่นางพึ่งได้รับมอบจากท่านปู่ของนาง “ดูแลหลานสาวข้าให้ดี” ท่านปู่สั่งกับท่านพ่อน้ำเสียงเย็นชา แววตาดุดันเป็นการบ่งบอกว่าถ้าหากนางมีแม้แต่รอยขีดข่วนท่านปู่คงจะไม่เอาท่านพ่อไว้เป็นแน่ “ท่านพ่อมิต้องเป็นห่วงขอรับข้าจะไม่ให้แมลงสักตัวได้เข้าใกล้นางอย่างแน่นอน” ท่านพ่อเองก็รีบรับปากเพื่อให้ท่านปู่วางใจ เฉินซงลั่วอดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่บุตรสาวขอให้เขาช่วยเหลืออะไรสักอย่าง ตั้งแต่กลับมาที่เหมืองหลวงซินหยานก็ขีดเส้นความสัมพันธ์ไว้จนคนเป็นพ่ออย่างเขารู้สึกห่างเหิน ความหวาดกลัวที่เคยคิดว่าลูกสาวจะรังเกียจบิดาอย่างเขานั้นดูจะกลายเป็นความจริงมากขึ้นทุกวัน ไม่ว่าเรื่องใดคนแรกที่ซินหยานนางเลือกที่จะวิ่งเข้าไปหาไม่ใช่ผู้เป็นพ่อแม่แต่กลับเป็นท่านปู่ของนางแทบทุกครั้งไป เฉินซงลั่วได้แต่นึกโทษตัวเองที่ไม่สามารถปกป้องบุตรสาวได้เมื่อส

บทที่ 45 ข่าวใหญ่ ปลายวสันตฤดูเป็นช่วงเวลาที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นเป็นพิเศษ อากาศที่ไม่ร้อนและไม่หนาวจนเกินไป ลมพัดเบาๆใบไม้หวิวตามแรง ภายในโถงศึกษามีหลานๆของสกุลเฉินนั่งประจำที่ “เอาล่ะ วันนี้ก็พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน” ท่านอาจารย์กล่าวหลังจากจบบทเรียนในวันนี้ เด็กๆรอให้ท่านอาจารย์เดินออกไปก่อนถึงจะลุกจากที่ของตัวเอง พี่รองพี่สามและพี่ห้าเดินปรี่เข้ามาหาซินหยานที่กำลังเก็บของใส่กล่องสัมภาระของตัวเอง “น้องหก เจ้าลำบากใจเรื่องใดจงบอกพี่มา” พี่รองถามด้วยสีหน้ากังวล “หืม เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ” ซินหยานยังงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า พี่ๆสามคนยืนล้อมด้านหน้านางเอาไว้ แล้วไหนจะคำถามแปลกๆนั่นอีก “คุณชายรองเจียงนั่นทำให้เจ้าลำบากใจใช่หรือไม่” พี่สามป้องปากและกระซิบข้างหูนาง “เปล่านี่เจ้าคะ ทำไมพวกท่านถึงถามแบบนั้น” “พวกพี่เห็นว่าช่วงนี้เขามาหาเจ้าบ่อยๆ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” พี่สามพูดสิ่งที่สงสัยขึ้นมาอย่างตรงประเด็น “นั่นสิ ถ้าหากเขาสร้างความเดือดร้อนให้เจ้าจงบอกพี่มาพี่จะจัดการให้เ

บทที่ 47 คนเขลาที่ไม่รู้ตัว ข่าวการขุดพบแร่เหล็กแพร่ออกไปเป็นวงกว้างในเวลาอันรวดเร็ว สกุลเฉินได้รับการติดต่อจากกองทัพทหารในเวลาต่อมาและยังอยู่ในขั้นตอนเจรจากันอยู่ แร่เหล็กเป็นสิ่งสำคัญต่อสงครามจึงไม่สามารถขายให้คนทั่วไปได้หากไม่ได้รับอนุญาต เจียงเฉินหนานใช้เวลาเดินเรื่องอยู่สักพักกว่าจะได้สิทธิการซื้อขายมาอย่างถูกต้อง คงต้องขอบคุณที่เหมืองนี้เป็นของสกุลเฉินเรื่องราวถึงได้จบง่ายขนาดนี้ “มองหน้าข้าทำไมกันนักหนา” ท่านปู่ถามเสียงเย็นชวนขนลุก ครอบครัวสกุลเฉินนั่งกินข้าวกันเป็นปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือสายตาที่ลูกๆมองผู้เป็นใหญ่ที่นั่งอยู่ด้านหน้าสุดของพวกเขา สายตาอยากรู้อยากเห็นที่เก็บได้ไม่มิดทำให้ท่านปู่มีโทสะขึ้นมา “ท่านพ่อกินเนื้อหมูนี่สิเจ้าคะข้าให้คนครัวตุ๋นจนเปื่อยเลยเจ้าค่ะ” ป้าสะใภ้ที่เห็นท่าไม่ดีก็ทำท่าจะคีบเนื้อหมูสามชั้นตุ๋นให้ท่านปู่ ตำแหน่งการนั่งวันนี้ดูแปลกตาไป อยู่ดีๆท่านป้าสะใภ้ก็มาแย่งที่นั่งของท่านป้ารองข้างๆท่านปู่เสียอย่างนั้น คิดว่าคนอื่นเขาดูไม่ออกหรือไงกันว่าคิดอะไรกันอยู่ถึงได้ทำแบบนี้

บทที่ 49 อย่าทำแบบนี้อีก “มีอะไรหรือ” เฉินรุ่ยเซียวที่เห็นหลานสาวสีหน้าไม่ดีก็นึกเป็นห่วง ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันดี เขาจัดงานให้นางอย่างยิ่งใหญ่แต่ดูเหมือนหลานสาวของเขาจะมีเรื่องอื่นที่กังวลมากกว่า “ไม่มีอะไรเจ้าคะ ข้าแค่ตื่นเต้นที่มีคนมาเยอะ” ซินหยานพยายามปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็นปกติ แต่มือที่จับตะเกียบดันสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าใดซินหยานก็ยิ่งใจเต้นแรงจนกลัวว่ามันจะกระเด็นออกมา นางเองก็จำไม่ได้ว่าเหตุการณ์มันเกิดขึ้นตอนไหนกันแน่เพราะมันเป็นช่วงที่ทุกอย่างชุลมุนวุ่นวายไปหมด ของหวานจานพิเศษถูกทยอยนำมาตั้งบนโต๊ะของทุกคน ในนี้มีผลไม้หายากที่ท่านปู่สั่งให้คนนำเข้ามาจากเมืองอื่น เสียงของตกดังแว่วจากที่นั่งฝั่งข้างท่านปู่ดังขึ้น มันไม่ได้หากไม่สังเกตก็ไม่มีใครรู้แต่ซินหยานที่สังเกตทุกคนอยู่ได้ยิน มีคนทำจอกสุราตกพื้น บ่าวหลายคนเดินเข้าไปตรงนั้นพร้อมกันเพราะต้องรีบจัดการให้เร็วที่สุด เมื่อเก็บกวาดและนำจอกสุราอันใหม่มาวางแล้วทุกคนก็เดินออกไปอีกครั้ง ใบหน้าของใครบางคนในกลุ่มนั้นทำให้ซินหยาน