All Chapters of ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย: Chapter 131 - Chapter 140

บทที่ 131 หลานสาวตัวแสบกับป้าสะใภ้จอมเสแสร้ง ชายชราคิ้วขมวดมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ลูกสะใภ้ของเขามีจุดประสงค์ใดมีหรือที่ชายชราจะไม่รู้ อาศัยจังหวะที่เขายุ่งอยู่กับงานมาวุ่นวายกับหลานสาวของเขาอีกแล้วไม่หลาบจำเสียที “ท่านอัครมหาเสนาบดี ลูกสะใภ้ของท่านนี่น่าเหลือเชื่อจริงๆนะขอรับ คนพี่สอบได้อันดับหนึ่งไม่ไปหาเจ้าตัวแต่มาหาน้องสาวของเขาแทน” โจวหานเฟิงนั้นกล่าวพลางกลั้วหัวเราะในลำคอ การแสดงออกของชายหนุ่มร่างสูงนั้นเหมือนเขาแค่หยอกล้อขำๆ แต่กลับทำให้ชายชราควันแทบออกหู ขนาดคนนอกอย่างแม่ทัพโจวมองแค่ปราดเดียวยังรู้เรื่องเลย ลูกสะใภ้ตัวดีเห็นเขาเป็นตัวอะไรกัน “นั่นสิเจ้าคะท่านปู่ ข้างงไปหมดแล้ว” ซินหยานทำหน้าไร้เดียงสาและเงยหน้ามองท่านปู่ของนางด้วยดวงตาใสซื่อ “ข้าแนะนำให้คุณชายหวังไปปรึกษาเรื่องพวกนี้กับหลานชายคนรองของข้าจะดีกว่า ชายหญิงควรเว้นระยะห่าง อยู่กันแค่สองคนนั้นไม่ควร ข้าไม่อยากให้ใครมาครหาหลานสาวของข้า” ท่านปู่บอกเสียงเข้มใบหน้าเย็นชาคิ้วกระตุก ซินหยานต้องยกมือขึ้นมาปิดปากกลั้นขำ หน้าของคุ

บทที่ 133 รอยยิ้มภายใต้ผ้าคลุม “เกือบจะไม่สำเร็จแล้วนะเพคะ โชคดีที่พระองค์ทรงพระปรีชา” ซินหยานยิ้มทะเล้นเมื่อนึกว่าอีกฝ่ายผ่านอะไรมาบ้าง “ต้องโทษเจ้าเลย คิดอะไรถึงได้มาชวนเชื้อพระวงศ์สร้างสนามแข่งม้า” องค์ชายสามนึกถึงแล้วก็แย้มพระโอษฐ์ ตอนที่นางมาชวนเขาในทีแรก เขาแทบจะจับตัวนางเขย่าแรงๆเพื่อเตือนสติว่านางเป็นสตรีและเขาเป็นเชื้อพระวงศ์ แต่เมื่อได้รู้เป้าหมายที่แท้จริงแล้วก็ต้องยอมตกลงอย่างง่ายดาย “สนามแข่งม้าเป็นที่ที่สร้างความบันเทิงและตื่นตาตื่นใจให้กับเหล่าคนชนชั้นสูงและพวกคนรวยเงินหนา หม่อมฉันก็เลยคิดได้ทันทีว่าสิ่งนี้แหละเหมาะแก่การเป็นที่รวบรวมข่าวสาวของพวกเรา” ซินหยานบอกด้วยความภาคภูมิใจ กว่าจะคิดกิจการนี้ขึ้นมาได้ซินหยานผ่านความคิดมาหลายอย่าง จนได้ข้อสรุปว่าจะสร้างสนามแข่งม้าเพื่อเป็นที่รวบรวมข่าวสาวจากชนชั้นสูง นอกจากหอสุราและโรงละครแล้วจะมีที่ใดจะเหมาะสมไปกว่าสนามแข่งม้าอีก นางก็แค่จ้างคนมากหน่อยไว้รวบรวมข่าวสารจากคนที่เข้ามาชมการแข่งม้า รายได้จากกิจการนี้ไม่ต้องคาดเดาก็รู้ได้ทันทีว่าจะต้องมหา

บทที่ 135 เรื่องที่ทำให้แก้มแดง ในวันที่ท้องฟ้าหม่นแสงหยาดฝนปรอยบางเบาร่วงหล่นกระทบกับใบไม้เกิดเสียงเปาะแปะแผ่วเบา ละอองฝนกระเซ็นโดนผ้าม่านของหน้าต่างที่ถูกเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ซินหยานตัดสินใจเดินไปเปิดผ้าม่านออกเพื่อให้ลมเข้ามา กระแสลมพัดเย็นสบายทำให้บรรยากาศยิ่งน่านอนเข้าไปใหญ่ ในวันที่ไม่มีเรียนและไม่ต้องออกไปดูร้านต่างๆเช่นนี้นางก็อยากจะเอนกายพักผ่อนทั้งวัน แต่น่าเสียดายที่ทุกอย่างไม่ได้เป็นไปอย่างที่ใจคิด เพียงแค่ร่างบางเอนหลังลงบนเตียงไม้ของนางได้ไม่นานซือเจียก็ปรี่เข้ามาพร้อมกับสีหน้าแตกตื่น “คุณหนูๆ มีเรื่องแล้วเจ้าค่ะ” ซือเจียบอกพร้อมกับหอบหายใจเอาอากาศเข้าไปเร็วๆ หยาดฝนเกาะพราวบนใบหน้าเสื้อผ้าเปียกชื้นตั้งแต่บนจนถึงล่าง สภาพสาวใช้คนสนิททำให้ซินหยานอดที่จะมองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าไม่ได้ เปียกชุ่มไปทั้งตัวขนาดนี้ไปเล่นน้ำฝนมาหรือไงกัน “มีเรื่องอะไรซือเจีย ทำไมต้องรีบร้อนขนาดนี้” ซินหยานถามด้วยน้ำเสียงปกติไม่ได้ดูร้อนรนตามซือเจียไปด้วย ซือเจียกลืนน้ำลายอึกใหญ่และผ่อนลมหายใจ

บทที่ 137 ชื่อเสียงจอมปลอม เดิมทีซินหยานก็คิดว่าจะปล่อยให้เรื่องของท่านลุงสื่อผู้นั้นจบไปไม่ตามไปเอาความอันใดอีก แต่แล้วก็ต้องเปลี่ยนใจเมื่อท่านป้าสะใภ้คนดีมาขอร้องกับท่านแม่ของซินหยานให้ยกซือเจียให้ท่านลุงสื่อ เพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำฝั่งนั้นกลายเป็นคนพิการ “ซินเอ๋อร์ แม่ไม่ได้อยากทำให้ลูกลำบากใจแต่ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปชื่อเสียงของลูกคงจะรักษาไว้ไม่ได้แล้ว” เพ่ยเจินบอกกับลูกด้วยความเป็นห่วง คนเป็นมารดาอยากจะปกป้องชื่อเสียงของบุตรสาวจึงได้มาเจรจากับลูกให้นางยอมยกสาวใช้คนสนิทให้อีกฝ่ายไปเพื่อเป็นการไถ่โทษและปิดปาก “ก็เลยจะให้ข้าเอาชีวิตของซือเจียไปแลกกับชื่อเสียงจอมปลอมเช่นนั้นหรือเจ้าคะ” ซินหยานเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ต่อให้วันนั้นเขาเมาแต่แม้กระทั่งต่อหน้านางเขายังแสดงกิริยาหยาบช้าขนาดนั้น แล้วเวลาที่ไม่มีคนอื่นอยู่เขาจะเป็นขนาดไหน ถ้ายอมยกซือเจียให้ไปแล้วนั่นก็เป็นการส่งนางไปลงนรกด้วยมือของเฉินซินหยานเอง “แม่...” เพ่ยเจินคิดไว้อยู่แล้วว่าบุตรสา

บทที่ 139 เสียงร้องโหยหวน เสียงกรีดร้องโหยหวนยังคงดังขึ้นเป็นระยะ ผู้คนนับสิบต่างเข้ามาห้ามเขาแต่ใต้เท้าสือก็ไม่ฟัง เขากลายเป็นคนพิการที่เสียสติไปแล้ว สำหรับซินหยานแล้วจุดจบเช่นนี้เหมาะสมกับเขาที่สุด ถ้าเทียบกับที่เขาบังคับให้สตรีมากมายต้องทนทุกข์ทรมานเพราะความมักมากของเขา เด็กสาวตั้งมากมายถูกเขาใช้เงินซื้อตัวจากบิดามารดาและย่ำยีจิตใจของพวกนาง คนประเภทนี้ไม่ควรมีชีวิตที่ดีมีความสุข ตึก ! ตึก ! ตึก ! เสียงร้องของเขาหยุดลงและถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆที่เดินไปทั่วอย่างไม่มีจุดหมาย พร้อมกันกับเสียงโวยวาย “เฉินซินหยาน ! เจ้าอยู่ไหนออกมาเดี๋ยวนี้” เสียงตะโกนดังก้องไปทั่ว เจ้าของชื่อไม่เพียงแต่จะไม่กลัวแล้วนางยังหัวเราะอย่างชอบใจอีก วันนี้นางเตรียมผู้คุ้มกันเอาไว้แล้ว อย่าว่าแต่จะมาทำร้ายนางได้เลยแม้แต่ปลายนิ้วยังไม่มีโอกาสได้สัมผัส “ไปกัน เขาเรียกเราแล้ว” ซินหยานบอกเสียงตื่นเต้น ซือเจียถอนหายใจยาวเหยียด คุณหนูของนางดูจะสนุกเกินไปแล้ว แต่ซือเจียก็มองออกเรื่องนี้สาเหตุไม่ใช่แค่เพราะ