Semua Bab ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย: Bab 51 - Bab 60

บทที่ 51 ตามหาแหล่งข่าว เรื่องสุขภาพของท่านปู่คอยกวนใจซินหยานอยู่เสมอ เมื่อได้ตระหนักถึงมันหนึ่งครั้งแล้วนางก็ไม่อาจลบมันออกไปจากความคิดได้ เฉินซินหยานครุ่นคิดอยู่หลายวันว่าจะหาหนทางแก้ไขเรื่องนี้อย่างไร และสุดท้ายก็นึกขึ้นมาได้ บุคคลสำคัญอีกคนที่นางเคยได้ยินชื่อมาก่อนเขาคือหมอหลวงที่เป็นสุดยอดฝีมือ แต่หากจะเทียบช่วงเวลาแล้วตอนนี้เขาคงจะยังเป็นแค่ชาวบ้านยากจนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ด้วยความที่รู้ชื่อแต่ไม่รู้ภูมิหลังของเขาซินหยานจึงไม่สามารถตามหาเขาได้ แต่นางรู้ว่าใครจะตามหาเขาเจอ เพื่อนเพียงคนเดียวที่เฉินซินหยานคนนี้ไว้ใจคือซูเจิน ซูเจินเป็นลูกของตระกูลที่เคยร่ำรวยแต่ต้องพบจุดเปลี่ยนเพราะมีบิดาที่เป็นผีพนัน เขานำของมีค่าแทบจะทุกอย่างที่มีไปขายและนำเงินที่ได้ไปละลายในบ่อนจนหมด และที่แย่ไปกว่านั้นคือเขามีหนี้สินมากมายจากการแพ้พนัน บุตรสาวเพียงคนเดียวอย่างซูเจินต้องปลอมเป็นบุรุษเพื่อป้องกันตัวเองไม่ให้คนจากบ่อนมาจับนางไปขายล้างหนี้ เด็กสาววัยสิบห้าต้องแบกรับภาระมากมายที่ถูกโยนมาใส่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่การที่บิดาขอ

บทที่ 53 ถ้าคิดว่าแย่งได้ก็ลองดู ภายในห้องรับรองของสกุลเฉินซินหยานมองไปรอบด้านด้วยความสงสัย อยู่ดีๆท่านปู่ก็ให้คนไปตามนางมาที่นี่แทนที่จะเป็นห้องทำงานของเขา และที่แปลกไปกว่านั้นคือท่านป้าสะใภ้และพี่ใหญ่ก็อยู่ที่นี่ด้วยเช่นกัน “นั่งก่อนซินซิน” ท่านปู่บอกกับนางด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง บรรยากาศที่ให้ความรู้สึกอึดอัดทำให้ซินหยานหายใจแทบไม่ออก เพราะไม่รู้ว่าคือเรื่องอะไรดังนั้นจึงคิดไปมากมายหลายอย่าง “เอาล่ะ ในเมื่อมากันพร้อมแล้วเจ้าก็เริ่มพูดมาเลย” ท่านปู่บอกกับท่านป้าสะใภ้ในน้ำเสียงแฝงความกดดันเอาไว้ ท่านป้าสะใภ้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นและสบตากับท่านปู่อย่างไม่เกรงกลัว นี่คงจะไม่ใช่เรื่องเล็กๆอย่างแน่นอน ซินหยานลอบสบตากับพี่ใหญ่แต่เขากลับเบือนหน้าหนีเสียอย่างนั้น หลายปีที่ผ่านมาความสัมพันธ์ระหว่างซินหยานและพี่ใหญ่ไม่ได้ดีขึ้นหรือแย่ลง ไม่ได้ทะเลาะกันบ่อยเพราะดูเหมือนพี่ใหญ่พยายามจะหลีกเลี่ยงนางตลอด “อย่างที่ข้าบอกท่านพ่อไปก่อนหน้า ข้าให้คนไปสืบเรื่องเหมืองมาแล้วเจ้าค่ะและข้าก็ได้พบความจร

บทที่ 55 ไม่ได้ตั้งใจ ตลอดหลายวันที่ผ่านมาซินหยานใช้ชีวิตไปตามปกติเหมือนที่เคยเป็น และวันนี้ก็ถึงวันที่ซินหยานนัดกับจือจื้อไว้ว่าจะต้องไปร่วมงานชมดอกโบตั๋นที่จวนสกุลหลี่ สองพี่น้องใส่ชุดคู่กัน ตอนก่อนขึ้นรถม้าซือเจียก็ชมไม่หยุดปากว่างามนักงามหนาจนซินหยานรู้สึกเหมือนจะลอยได้ นางกำชับกับแม่นางเหอว่าให้ทำเป็นชุดคู่กันแต่ต้องไม่เหมือนกันไปเสียทุกอย่าง ลายผ้าที่ซินหยานสั่งให้หมิงเฉาทำเป็นลายพิเศษที่ทำขึ้นมาเพื่อเตรียมเปิดตัวร้านผ้าในอีกไม่นาน “น้องหกพี่ไม่เคยเห็นผ้าลายแบบนี้มาก่อนเลยเจ้าได้มันมาจากที่ใด หรือว่าท่านปู่เป็นคนให้” เฉินจือจื้อมองลายผ้าของอาภรณ์ที่นางสวมใส่อยู่ “ท่านปู่ไม่ได้ลำเอียงถึงขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ ถ้าหากได้ผ้าที่พิเศษแบบนี้มาท่านปู่ไม่มีทางให้ข้าคนเดียวอยู่แล้ว” ซินหยานไม่ได้ตั้งใจจะต่อว่าคำพูดของพี่สาว นางแค่อยากจะชี้แจงให้ชัดเจนก่อนที่คนอื่นๆจะมาได้ยินเข้า แค่นี้คนก็ว่าท่านปู่ลำเอียงมากแล้ว ถึงนางจะไม่สนใจสายตาคนภายนอกแต่ซินหยานก็ไม่อยากให้ใครมาว่าท่านปู่ของนาง “พี่ไม่ได้หมายความว่าแบบน

บทที่ 57 ยัดเยียดข้อกล่าวหา “คุกเข่า ! ” ประโยคคุ้นหูทำให้ซินหยานทรุดตัวลงคุกเข่าอย่างง่ายดาย ตอนนี้ซินหยานเหนื่อยล้าเกินกว่าจะมาต่อล้อต่อเถียงหรือแสดงความดื้อดึงอีกแล้ว ขอแค่เรื่องนี้จบลงโดยเร็วที่สุดก็พอ การกระทำของนางยอมทำตามคำสั่งแต่สายตาของซินหยานกลับไม่มีความยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย ราวกับนางพร้อมไม่สนใจอะไรอีกแล้ว นางไม่สนว่าจะโดนดุด่าหรือโดนโบย ซินหยานไม่คิดจะทำเรื่องเปล่าประโยชน์อย่างการแก้ตัวอีกต่อไป พูดไปก็เหมือนพูดกับกำแพงแล้วจะอ้าปากให้เมื่อยไปทำไมกัน “คราวนี้เรื่องอะไรอีกเจ้าคะ” ซินหยานกรอกตามองบน น้ำเสียงของนางแสดงความรำคาญออกมาอย่างชัดเจน เพ่ยเจินหายใจรุนแรงด้วยความโมโห นางแทบจะลุกขึ้นไปจับไม้ฟาดลูกสาวคนเล็กประเดี๋ยวนี้ด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่เฉินซินหยานคิดจะทำคือการไม่ยอมรับข้อกล่าวหาที่ไม่เป็นความจริง พอมองรอบด้านแล้วก็พบว่ามีสมาชิกสกุลเฉินหลายคนมารวมตัวกันอยู่ที่แห่งนี้พร้อมหน้าพร้อมตา คนแรกที่มาถึงแน่นอนว่าต้องเป็นป้าสะใภ้พร้อมกับบุตรสาวและบุตรชายขนาบข้างกาย ท่านป้ารองและพี่สามก

บทที่ 59 รู้ความจริงเมื่อสายไป บนเตียงไม้หลังใหญ่มีร่างของคนป่วยที่นอนซมอยู่ตรงนี้มาหลายวัน ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากห้องหากไม่มีเรื่องจำเป็นจริงๆ งดการเรียนและห้ามทุกคนมารบกวน “ข้าเบื่อจังเลยซือเจีย” ซินหยานบอกกับซือเจียที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง ตลอดสามวันที่ผ่านมาท่านปู่สั่งห้ามไม่ให้ใครก็ตามเข้ามารบกวนการพักผ่อนของนางเป็นอันขาด แต่นั่นกลับเป็นการลงโทษซินหยานไปในตัว คนที่เคยยุ่งจนหัวหมุนกลับต้องนอนนิ่งๆบนเตียงทั้งวันทั้งคืนใครบ้างจะไม่เบื่อ ท่านปู่ใจร้ายเกินไปแล้ว “คุณหนูต้องพักผ่อนเยอะๆตามที่ท่านหมอบอกนะเจ้าคะจะได้หายไวๆ” “แต่ข้าเบื่อ อย่างน้อยก็ให้ข้าออกไปดูปลาที่สวนด้านหลังไม่ได้หรือ” คนบนเตียงส่งเสียงงอแง ใบหน้าเกลี้ยงเกลาดูยุ่งเหยิง “พรุ่งนี้เช้าท่านหมอจะมาตรวจอีกครั้งแล้วถึงจะทราบเจ้าค่ะ” ซือเจียไม่สบตาคนบนเตียงนางพูดตามที่นายท่านและท่านหมอสั่งเอาไว้เท่านั้น เพราะคุณหนูเป็นเด็กดื้อรั้นทำให้บางครั้งซือเจียจึงต้องใจแข็งไม่ตามใจ แต่ทั้งหมดก็เพื่อตัวคุณหนูเอง ในตอนที่ซินหยานใบ