LOGINชาติก่อนนางถูกทอดทิ้งและพบกับชะตากรรมอันเลวร้าย ชาตินี้นางจะต้องกอบกู้ตระกูลและกลายเป็นคุณหนูที่รวยที่สุดในเมืองหลวง
View Moreบทที่ 167 ใครอยากจะแต่งด้วย เสียงของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตูเรียกความสนใจของทุกคนให้ต้องหันไปมอง ผู้ชายคนหนึ่งในอาภรณ์ที่ดูแพงระยับยืนสูงเด่นบดบังแสงแดดทำให้เกิดเงาลางๆ เงามืดที่บดบังทำให้เห็นใบหน้าเพียงครึ่งเดียวแต่ก็สามารถรับรู้ได้ว่าใบหน้าของเขานั้นเหมือนกับบุรุษที่ซินหยานไปลอยกระทงดอกไม้ด้วยเมื่อคืน นี่มันจะเรียกว่าสถานการณ์อะไรกัน คนสกุลเหวินต้องการจะมาดูถูกสกุลเฉินหรือคนหนึ่งมาสู่ขออีกคนทำเหมือนมาหาเรื่อง แล้วซินหยานควรจะทำเช่นไร “ใต้เท้าเหวินท่านหมายความว่าอย่างไร คิดจะดูถูกสกุลเฉินงั้นหรือ” ชายชราถามเสียงเข้มดวงตาคมปราบจ้องมองราวกับต้องการจะเอาชีวิตอีกฝ่าย “ผู้น้อยมิได้มีความคิดเช่นนั้นขอรับ” ใต้เท้าเหวินค้อมตัวท่าทางนอบน้อม “แล้วท่านหมายความว่าอย่างไร วันนี้สกุลเหวินต้องมีคำชี้แจงให้หลาสาวของข้า ทำเช่นนี้ไร้มารยาทเกินไปแล้ว” ท่านปู่ตำหนิไม่ไว้หน้าใคร หากจะโทษใครคงต้องโทษฝั่งนั้นที่ทำให้เรื่องราวมันใหญ่โตแบบนี้ “ผู้น้อยทราบว่าท่านอัครมหาเสนาบดีโปรดปรานหลานสาวคนเล็กที่สุด แต่ข้าเอ
บทที่ 166 กระทงตัดวาสนา ยังโชคดีที่เอามือค้ำไว้ทันไม่งั้นศีรษะคงอยู่ที่พื้นไปแล้ว ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดอีกซินหยานก็ย้ายฝั่งไปหาพี่สาวทันควัน “ส่วนท่าน ! ข้าพูดข้าเตือนกี่รอบแล้วว่าเมิ่งหย่ง...หย่งอะไรนะ” ซินหยานตาปรือหันไปถามพี่ชายของนาง การกระทำของซินหยานไม่ได้ทำให้ทั้งสามคนไม่พอใจ ออกจะเอ็นดูน้องสาวมากกว่า เวลาที่นางเป็นแบบนี้ดูน่ารักกว่าตอนไม่เมาเสียอีก “เมิ่งหย่งอี้” จือจื้อบอกพร้อมรอยยิ้ม “อือนั่นแหละ มันไม่ใช่คนดีพูดกี่รอบก็ไม่ฟังแต่ท่านไม่ต้องห่วงข้าจัดการมันให้แล้ว ตอนนั้นก็บอกแล้วว่าให้ไปสารภาพรักกับคุณชายเกา บุรุษที่ดีพร้อมขนาดนั้นถ้าคว้ามาเป็นสามีได้เป็นบุญใหญ่” ซินหยานเริ่มลิ้นพันพูดไม่ชัดแต่ก็ยังพอจะฟังออก นางทำเหมือนเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วย “ข้ายังอยู่ตรงนี้นะซินหยาน” เกาป๋อเหวินชะโงกหัวไปตรงหน้านาง พลั่ก ! “อื้อ หนวกหู” ซินหยานผลักหัวเขาให้พ้นสายตาทำเอาอีกสามคนตะลึง “เจ้าเมามากแล้วนะซินซิน” จือจื้อพยุงน้องสาวขึ้นมานั่งหลังตรงและช่วยประคองให้นางไม่หงายหลังไ
บทที่ 165 เด็กน้อยเผยความในใจ ข่าวการล่มสลายของตระกูลเมิ่งโด่งดังไปทั่วเมืองหลวง แต่คนภายนอกไม่รู้เลยว่าทั้งหมดนี้มีคนผู้หนึ่งอยู่เบื้องหลัง ซึ่งนางเป็นแค่สตรีรูปร่างบอบบางคนหนึ่งเท่านั้น ใครจะว่าอย่างไรนางไม่สนใจขอแค่ได้เอาคืนแทนพี่สาวที่ต้องทนทรมาน “ฝีมือของเจ้าสินะ” พี่รองพูดอย่างรู้ทัน เรื่องความร้ายกาจของน้องสาวนั้นจงอิ้นเริ่มรับรู้มานานแล้ว แต่เขาไม่ได้ใส่ใจนักเพราะหากใครไม่ได้ทำร้ายนางซินหยานก็จะดีต่อคนผู้นั้น ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก็เป็นแค่การเอาคืนคนที่ทำร้ายจือจื้ออย่างแสนสาหัส นางเลือกที่จะทำแค่ให้พวกเขาหมดตัวและกลายเป็นคนธรรมดา แต่จือจื้อที่บอบช้ำทั้งร่างกายและจิตใจนั้นทรมานกว่ามาก “ไม่รู้สิเจ้าคะ” ซินหยานทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ดวงตะวันลับขอบฟ้าจากไปปล่อยให้ความมืดค่อย ๆ โรยตัวลงมาปกคลุมทั่วทั้งผืนดิน ลมหนาวจากทิศเหนือพัดหวนสร้างความหนาวเหน็บ หอบเอากลิ่นอายของน้ำค้างและหิมะสัมผัสผิวกายจนเย็นเยียบ เสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านกิ่งไม้แห้งกรอบดังกังวานในความเงียบรอบด้าน แสงจันทร์ที่ลอยเด่นบนท้องฟ้าสาดส่องผ่า
บทที่ 164 เก็บหนี้จากลูกหนี้ ช่างเป็นเรื่องน่าขันแม้แต่ในตอนนี้พวกเขาก็ยังห่วงสินเดิมของพี่ห้า สินเดิมที่พวกเขาใช้จนเกือบหมดแล้วจะไปมีค่าอันใดกัน “ได้ รีบเขียนหนังสือหย่าตอนนี้เลย” ซินหยานยอมตกลงทั้งที่ในใจไม่ได้ยินยอมโดยง่าย นางยังมีวิธีจัดการให้พวกเขาไม่กล้าทำเรื่องแย่ๆกับพี่สาวของนางอีกหรืออาจจะเรียกได้ว่าเขาจะไม่มีสิทธิเอื้อมถึงพี่สาวของนางอีกต่อไปแล้ว ซินหยานดูการตอบสนองของคนเหล่านั้นแล้วก็รับรู้ได้ว่าพวกเขารู้อยู่ก่อนแล้วว่านางกว้านซื้อหนี้สินของพวกเขาเอาไว้ทั้งหมด เล่นเอาเสียเงินไปไม่น้อยเลย แต่ไม่ว่าจำนวนเงินจะมากแค่ไหนก็ไม่สะทกสะท้านนางเท่าใดนัก เงินคือสิ่งที่เฉินซินหยานมีเหลือล้นจะเอามาโปรยเล่นยังได้เลย เมิ่งหย่งอี้จำใจยอมเขียนหนังสือหย่าตามที่ภรรยาร้องขอ ปลายพู่กันเกือบจรดลงบนกระดาษเขาก็เงยหน้ามองภรรยาด้วยสายตาเว้าวอน ที่ผ่านมานางใจอ่อนกับเขาเสมอแต่ในวันนี้จือจื้อกลับหันหน้าหนีอย่างไม่ไยดี “รีบเขียนสิ” ซินหยานพูดเร่งน้ำเสียงห้วนเร่งรัดให้เขารีบเขียนเสียที ยังคิดว่าพี่หญิงของนางจะ
บทที่ 25 คนเลี้ยงไหม “ซือเจียเจ้าเห็นปิ่นปักผมที่ข้าซื้อมาจากบ้านท่านตาหรือไม่” ซินหยานถามด้วยความร้อนใจ นางพึ่งนึกขึ้นได้ว่าก่อนที่จะเดินทางกลับเมืองหลวงนางได้ซื้อของฝากคนในครอบครัวเอาไว้หลายอย่าง กระทั่งท่านลุงกับท่านป้านางก็ได้มอบให้ไปแล้ว เหลือเพียงปิ่นปักผมที่ซินหยานไม่
บทที่ 24 ทดสอบฝีมือ ถึงกำหนดวันที่ซินหยานนัดกับแม่นางเหอเอาไว้ว่าจะไปรับเสื้อผ้าที่นำไปซ่อม นางและซือเจียอยู่บนรถม้าโดยมีคนคุ้มกันชุดเดิมล้อมหน้าล้อมหลัง “คุณหนูจะให้ค่าตอบแทนแม่นางเหอเยอะขนาดนี้เลยหรือเจ้าคะ” ซือเจียมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เงินที่คุณหนูของซือเจียจะใ
บทที่ 21 อยู่เฉยๆเรื่องก็มาหา “ท่านปู่ให้คนไปตามข้ามามีอะไรหรือเจ้าคะ” ซินหยานถามท่านปู่ของนางเสียงสดใสร่าเริง ขาเล็กๆก้าวไปยังจุดหมายจนถึงที่นั่งตรงกลางห้อง ท่านปู่ของนางนำโต๊ะตัวเล็กๆมาตั้งไว้ บนโต๊ะมีทั้งน้ำชาและขนมอยู่หนึ่งจาน ซินหยานมองขนมตาวาวก่อนจะหยิบมันข
บทที่ 19 ท่านไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ผ้าไหมกองพะเนินถูกนำมาวางไว้บนเตียงของซินหยาน โดยมีซือเจียคอยจัดแยกตามสีของพวกมัน “ท่านมหาเสนาบดีคงเอ็นดูคุณหนูมากเลยนะเจ้าคะ” ซือเจียยิ้มดีอกดีใจที่คุณหนูได้รับความรักจากคนในครอบครัว “คงทั้งเอ็นดูและสงสารนั่นแหละ” ซินหยานเหยียดยิ้






reviews