ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย

บทนำ หากกล่าวถึงตระกูลที่กำลังเป็นที่เลื่องลือของเมืองหลวงในตอนนี้คงจะหนีไม่พ้นตระกูลเฉิน สกุลเฉินเคยเป็นตระกูลที่มีอิทธิพลมากที่สุดแต่นั่นคงเป็นเหตุการณ์ก่อนที่ผู้นำตระกูลจะเปลี่ยนมือ ในเวลานี้ความรุ่งเรืองเฟื่องฟูที่เคยมีกลับมลายหายสิ้นภายในเวลาแค่ไม่ถึงปี กลายเป็นเรื่องเล่าตลกขบขันของเหล่าขุนนางและเหล่าประชาชน สตรีร่างกายซูบผอมนางหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางสถานที่ที่นางเคยอาศัยอยู่หลายปี ภาพความทรงจำมากมายกำลังวนเวียนในความคิด แม้ความทรงจำส่วนใหญ่จะเป็นสิ่งที่ไม่น่าจดจำก็ตาม แต่ละย่างก้าวทั้งเชื่องช้าและอ้อยอิ่ง ลมหายใจคล้ายจะขาดช่วง “พวกเราเดินมาถึงจุดนี้ได้อย่างไรกัน” เฉินซินหยานทรุดลงนั่งกับพื้นในห้องหนังสือของท่านปู่ที่เขามักจะใช้มันในการทำงานต่างๆมากมาย มือเรียวเอื้อมไปด้านหน้าลูบไล้โต๊ะทำงานของเขาด้วยความระลึกถึงอดีต “คุณหนูอย่าเสียใจไปเลยนะเจ้าคะ” ซือเจียบ่าวคนสนิทของซินหยานบอกเจ้านายของนางเสียงสั่นเครือ “เจ้าออกไปก่อนเถิดข้าอยากอยู่ในนี้สักพัก” ซินหยานต้องการที่จะอยู่คนเดียวเพื่อครุ่นคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา

บทที่ 2 เริ่มต้นใหม่ “ลายมือคุณหนูเปลี่ยนไปนะเจ้าคะ แอบไปฝึกตอนไหนกัน” ซือเจียที่เหลือบมองตัวหนังสือที่คุณหนูของนางกำลังตวัดปลายพู่กันอย่างคล่องแคล่วให้ความรู้สึกเพลินตา “งั้นหรือ” ซินหยานไม่ได้ตอบอะไรมากนักเหมือนไม่ได้สนใจคำถามของอีกฝ่ายและเขียนต่อไป ในชีวิตก่อนตอนที่ยังอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้ซินหยานแทบจะอ่านหนังสือไม่ออกเลยสักตัว พอนางบอกว่าไม่ชอบท่านตาก็ไม่บังคับ ยิ่งกับน้าสะใภ้ที่ไม่อยากให้หลานรักคนนี้ได้ดียิ่งปล่อยผ่านเรื่องนี้ไป การที่นางเขียนหนังสือไม่ได้และอ่านไม่ออกอาจจะเป็นหนึ่งในชนวนที่สร้างความขัดแย้งระหว่างนางและมารดา เมื่อท่านแม่ของนางรู้ว่าบุตรสาวคนนี้ไม่ได้เรื่องขนาดไหนก็เคี่ยวเข็ญนางทุกอย่าง หากนางปฏิเสธก็จะโดนลงโทษท้ายที่สุดทุกอย่างก็เริ่มเลวร้ายขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่เมื่อใดกันที่ระหว่างเฉินซินหยานและเพ่ยเจินมีกำแพงตั้งตระหง่านสูงชันจนไม่สามารถเอื้อมไปหากันได้ อาจจะตั้งแต่ที่ตอนนั้นมารดาของนางไม่ยอมเชื่อคำพูดของบุตรสาวคนนี้จนส่งนางมาอยู่ที่นี่ “ฝากจดหมายนี้ไปให้ท่านตาที บอกท่านตาว่าข้าอย

บทที่ 4 ลงทุนครั้งแรก ตั้งแต่ที่เฉินซินหยานกลับมาครั้งนี้นางรับรู้ได้เลยว่าน้าสะใภ้ก็เหมือนจะสงบเสงี่ยมขึ้น นั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องดี “ท่านตาช่วยพาข้าออกไปย่านการค้าที่ตรอกโหยวเฉียนได้ไหมเจ้าคะ” ซินหยานที่พอเห็นหน้าท่านตาของนางก็รีบเอ่ยปากร้องขอออดอ้อนทันที ชายผมขาวยังไม่ทันได้เอ่ยทักทายหลานสาวก็ต้องหุบยิ้มทันที ช่วงนี้เขารู้สึกได้เลยว่าทุกครั้งที่ซินเอ๋อร์มาหาเขานางมักจะมีคำขออะไรสักอย่างตลอด แต่ท่าทางออดอ้อนนั้นก็ทำให้เขาอดที่จะใจอ่อนไม่ได้ “เจ้ายังไม่ล้มเลิกความคิดนั้นอีกหรือ” คนอายุมากกว่าเลิกคิ้วถาม ผ่านมาหลายวันเขาก็ลืมไปแล้วว่าก่อนหน้าหลานสาวของเขาอยากซื้อไหมด้วยจำนวนเงินไม่น้อยเลยทีเดียว เรื่องที่น่าแปลกใจอีกเรื่องคือท่านอัครมหาเสนาบดีหรือปู่ของซินเอ๋อร์ส่งจดหมายมาหาเขาถึงสามฉบับแล้ว และยังมีของซินเอ๋อร์อีกด้วยมันทำให้เขากังวลใจอยู่พอสมควร “โถ่ ท่านตา ข้าก็แค่อยากลองเสี่ยงดวงดูเท่านั้นเองเจ้าค่ะ” ซินหยานทำหน้างอง้ำ ริมฝีปากเชิดขึ้นช่างน่าเอ็นดู “เงินเจ็ดร้อยตำลึงไม่น้อยเลยนะซินเอ๋อร์

บทที่ 6 คนจากเมืองหลวง เข้าใกล้เหมันตฤดูเข้าไปทุกทีลมหนาวที่เริ่มพัดผ่านเข้ามาพาให้ต้องขุดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาเพื่อหาความอบอุ่น การมีเงินนี่มันดีจริงๆถึงจะยังไม่มีโอกาสได้ใช้แต่ก็รู้สึกอุ่นใจ ตอนที่โดนพาตัวกลับไปที่เมืองหลวงครั้งก่อน ซินหยานไม่มีโอกาสได้จับเงินพวกนั้นแม้แต่ตำลึงเดียวเพราะท่านแม่ของนางไม่อนุญาต ไม่ว่านางจะทำสิ่งใดก็จะโดนขัดทุกครั้งไป คล้ายกับว่าซินหยานและมารดาของนางคือคนที่ยืนอยู่คนละฝั่ง หากคนนึงเป็นไฟอีกคนก็คือลมพายุที่โหมกระหน่ำใส่กันจนทำให้ทุกอย่างรอบตัววอดวาย “วันนี้ให้คนเตรียมรถม้าให้ทีข้าจะออกไปใช้เงินสักหน่อย” “เจ้าค่ะคุณหนู” ซือเจียรับคำอย่างว่าง่าย การที่คุณหนูของนางสามารถจัดการเซียวฮูหยินได้ถึงสองครั้งสองคราทำให้ซือเจียเชื่อย่างสนิทใจว่าคุณหนูของนางเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ “ให้คนไปบอกท่านตาให้ด้วยนะ” “เจ้าค่ะ” ใช้เวลาไม่นานก็เตรียมทุกอย่างพร้อมและออกเดินทาง โดยทั่วไปแล้วสตรีที่อายุยังไม่ถึงสิบสองจะไม่ค่อยออกจากบ้านบ่อยนักเพราะถือว่าเป็นธรรมเนียม แต่มันไ

บทที่ 8 อุ่นใจ เรื่องราววุ่นวายได้ผ่านไปอย่างรวดเร็วและถูกจัดการอย่างเงียบๆ ท่านน้าของซินหยานถูกเรียกตัวกลับบ้านเป็นการด่วน หลังจากนั้นแค่วันเดียวหนังสือหย่าก็ถูกเขียนขึ้นมา อดีตเซียวฮูหยินถูกส่งกลับบ้านเดิมของนาง แต่แล้วก็ถูกคนเหล่านั้นส่งนางไปอยู่ที่วัดอันห่างไกลอีกที “คุณหนูมั่นใจได้อย่างไรเจ้าคะว่าจะไม่มีใครสืบสาวมาถึงเรา” ซือเจียยังคงสับสนไม่หายที่เรื่องราวจบไปทั้งแบบนั้น “แน่นอนว่าพวกเขาจะต้องจัดการเรื่องนี้กันเงียบๆ ถ้าปล่อยให้คนนอกรู้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้น่าอับอายมากเท่านั้น” สำหรับท่านน้าและท่านตาของนางแล้วพวกเขาต้องเลือกที่จะรักษาหน้าเอาไว้ หากใครถามก็คงจะอ้างว่านางอยากไปขัดเกลาจิตใจที่วัด ส่วนสวี่ฮูหยินนั้นนางมีความน่าสงสารอยู่บ้าง เพราะมีบุตรด้วยกันแล้วจึงไม่สามารถทำตามใจได้ ไหนจะครอบครัวเดิมที่ไม่สนับสนุนการแต่งงานครั้งนี้ตั้งแต่แรกจนเลือกที่จะตัดขาดกันไปแล้วทำให้นางไม่มีที่ไป “แล้วต่อไปคุณหนูจะทำอย่างไรต่อเจ้าคะ” ซือเจียถามน้ำเสียงกระตือรือร้น ดวงตาของนางวาววับด้วยความตื่นเต้น