Lahat ng Kabanata ng ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย: Kabanata 31 - Kabanata 40

บทที่ 30 ยื่นมือช่วยเหลือ ราวกับภาพในความทรงจำฉายซ้ำอยู่ตรงหน้าของซินหยาน ภาพของรถม้าสกุลเฉินที่แล่นบนถนนเส้นหลักและมีเหล่าองครักษ์ล้อมรอบรถม้าอย่างแน่นหนา ถึงจะไม่ชอบใจนักแต่เพื่อความสบายใจของท่านปู่ซินหยานก็ต้องยอมจำนน “โอ๊ย ! ท่านลุงข้าเจ็บแล้วอย่าตีข้าเลย” เสียงคุ้นเคยของแม่นางเหอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ซินหยานและซือเจียที่พึ่งมาถึงต่างตกใจกับสิ่งที่พึ่งได้ยิน ทั้งสองมองหน้ากันด้วยใบหน้าตื่นตกใจ โครม ! “ฮือๆ ปล่อยข้านะ” เสียงร้องของแม่นางเหอยังคงดังออกมาไม่หยุด ซินหยานเบิกตากว้างด้วยแรงโทสะ แค่ฟังจากเสียงก็รู้แล้วว่าแม่นางเหอกำลังโดนคนที่นางเรียกว่าท่านลุงทุบตี “คุณหนู อย่าเข้าไปเลยเจ้าค่ะ” ซือเจียรีบดึงแขนซินหยานเอาไว้ทันทีที่คนเด็กกว่าทำท่าจะลงจากรถม้า ซือเจียก็สงสารแม่นางเหอเหมือนกัน แต่นางจะปล่อยให้คุณหนูได้รับบาดเจ็บไม่ได้เด็ดขาด “ปล่อย” ซินหยานพูดเสียงเรียบและสบตาของซือเจียด้วยดวงตาวาวโรจน์ ซินหยานคือคนที่โดนกระทำมาทั้งชีวิต นางไม่มีทางทำใจปล่อยให้คนรู้จักเ

บทที่ 32 ลมสงบก่อนพายุ ก่อนหน้านี้ไม่นานซินหยานพึ่งจะคิดว่าชีวิตช่วงนี้นั้นช่างเงียบสงบจนน่าแปลกใจ แต่แล้วนางก็ได้รู้ว่านั่นเป็นแค่ลมสงบก่อนที่พายุจะมาถึงก็เท่านั้น เช้าวันนี้อากาศสดชื่นลมหนาวกำลังจะพัดผ่านไปแล้ว ซินหยานที่กำลังเตรียมอุปกรณ์สำหรับการเรียนในเช้าวันนี้ก็ต้องอารมณ์คุกรุ่นเพราะคนมาใหม่ “ท่านเข้ามาได้อย่างไร” ซินหยานกล่าวทั้งๆที่ไม่ได้สบตาเขาแม้แต่น้อย แค่เห็นใบหน้านี้นางก็แทบอยากจะกดหัวเขากับพื้นและฝากรอยเล็บไว้หลายสิบแผล คนผู้นี้ก็เป็นอีกคนที่สร้างบาดแผลไว้ให้ซินหยานอย่างสาหัส “ข้าเป็นอาจารย์ใหม่ของท่านคุณหนูหก” เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม รอยยิ้มเสแสร้งนั่นซินหยานเกลียดมันยิ่งกว่าอะไรดี ดวงตาที่แฝงความนัยบางอย่างเอาไว้ก็ทำให้นางรู้สึกสะอิดสะเอียน “ออกไป ! ” ซินหยานตะคอกเสียงดัง เนื้อตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง “คงจะไม่ได้เพราะท่านแม่ของคุณหนูเป็นคนให้ข้ามาเอง ท่านไม่มีสิทธิไล่ข้าออกไป” “เหอะ” ซินหยานหัวเราะสมเพชตัวเอง ไม่ผิดจากที่คิดแม้แต่น้อย ท่านแม่ของนางเป็นคนส่งคนผ

บทที่ 34 ของขวัญล้ำค่า งานฉลองครบรอบวันเกิดของท่านปู่ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ให้สมฐานะอัครมหาเสนาบดี แขกเหรื่อนับร้อยพากันเดินเข้าจวนพลุกพล่าน บรรดาบุตรชายและบุตรสาวของเฉินรุ่ยเซียวต่างพากันต้อนรับและพูดคุยกับแขกเหรื่อจนคอแห้ง ส่วนพวกเด็กๆถูกพาไปรวมตัวกันก่อนที่จะเดินเข้างานพร้อมกัน ซินหยานมาถึงเป็นคนสุดท้ายเพราะนางได้รับข่าวการรวมตัวเป็นคนสุดท้ายแต่ก็ไม่ได้นึกใส่ใจเอาความ “พี่รองๆ ท่านดูทางนั้นสิ” จินหลิงหรือคุณหนูสามสะกิดจงอิ้นแรงๆอยู่หลายทีให้หันไปมองทางขวามือ ซินหยานโบกมือทักทายพวกเขาพร้อมรอยยิ้มสดใส “นั่นซินซินของพวกเราหรือพี่รอง” จินหลิงแทบจะอ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้เห็นตรงหน้า ยิ่งซินหยานเดินเข้าไปใกล้พวกเขามากเท่าไหร่เหล่าคุณหนูคุณชายสกุลเฉินก็ยิ่งตื่นเต้น อาภรณ์ที่นางสวมใส่ช่างงดงามและเข้ากันได้อย่างลงตัวกับใบหน้าของซินหยานจนนึกไม่ออกว่าจะมีอะไรที่เข้ากันไปได้มากกว่านี้ ผนวกกับสีแดงสดยิ่งทำให้ซินหยานนั้นดูโดดเด่นกว่าใครทั้งหมด น้องเล็กคนนี้เกรงว่าในอีกไม่กี่ปีจะทำให้ประตูจวนมีคนมาเฝ้า

บทที่ 36 เฉินเจียเผิงคนขี้ขลาด เฉินเจียเผิงหรือคุณชายใหญ่สกุลเผิงถูกปลูกฝังมาตั้งแต่จำความได้ว่าเขาคือคุณชายใหญ่เป็นลูกชายคนโตและเป็นหลานชายคนโตของสกุลเฉิน จะต้องได้รับสืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลต่อจากท่านพ่อของเขา เฉินเจียเผิงกลายเป็นเด็กที่มักจะทำตามใจตนโดยไม่สนใครเพราะไม่ว่าเขาจะกระทำสิ่งใดผิดท่านแม่ก็จะเข้าข้างเสมอ และมันก็เป็นเช่นนั้นเสมอมา แต่แล้วทุกอย่างก็กลับพลิกผัน ตั้งแต่ที่น้องสาวคนเล็กย้ายกลับเข้าเมืองหลวงความหยิ่งทะนงที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน เฉินซินหยานที่ไม่เคยเป็นที่รักคนนั้นกลับกลายเป็นที่สนใจของทุกคน ไม่เว้นแม้แต่ท่านแม่และท่านพ่อที่เคยรักเขาถนอมเขา ทั้งสองคนเอาแต่ดุด่าที่เขาสู้เด็กคนนั้นไม่ได้สักอย่าง ความเฉลียวฉลาดของนางเป็นที่ประจักษ์โดยทั่วกัน และสิ่งสำคัญคือนางกลายเป็นหลานรักของท่านปู่ในเวลาแค่ไม่กี่เดือน ความโปรดปรานที่เฉินซินหยานได้รับมันทำให้ฐานะผู้สืบทอดของเฉินเจียเผิงสั่นคลอน นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เขารังเกียจน้องสาวคนนี้เป็นที่สุด แม้ภายในใจจะรู้ดีว่าสิ่งที่เขารังเกียจที่สุดก็คือความโง่เขลาของ

บทที่ 38 สวรรค์เข้าข้าง เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายวันจนถึงวันที่จะต้องมาเรียนรวมกับพวกพี่ๆอีกครั้ง คงจะเหลือแค่ซินหยานคนเดียวที่ยังทำการบ้านครั้งก่อนไม่เสร็จ ร่างเล็กแอบเดินย่องเข้าไปนั่งที่โต๊ะหนังสือตัวที่นั่งประจำ อุปกรณ์การเรียนต่างๆถูกวางไว้พร้อมใช้ “นี่มันอะไรกัน” ซินหยานหยิบขวดโหลคล้ายขวดยาขึ้นมาดู เมื่อเปิดจุกด้านบนออกก็พบกับผงสีขาวอยู่ด้านใน พอลองสัมผัสและดมดูก็ได้รู้ว่าเป็นยาสำหรับใส่แผล และนางก็พอจะเดาได้ว่าใครเป็นคนเอามาให้ “พี่ใหญ่” ซินหยานสะกิดพี่ใหญ่ที่นั่งอยู่ด้านหน้าด้วยด้ามพู่กัน “ฮึ่ย ! ” เขาไม่หันกลับไปมองแต่กลับขยับหนี “เฉินเจียเผิง” ซินหยานเรียกชื่อเขาเสียงดังฟังชัด “มีอันใด” เขายอมหันไปหานางแต่แสดงใบหน้าที่บอกได้ว่าไม่สบอารมณ์ “แผลข้าหายแล้วท่านให้ช้าไปหรือไม่” ซินหยานพยายามทำหน้าให้ดูเย็นชาที่สุดแต่มันช่างยากนัก “ไม่ใช่ข้านะ” เขารีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน “ข้ารู้” ซินหยานแสร้งป้องปากและกระซิบ ความสัมพันธ์ของซินหยานและเจียเผิง