“...ฌาปนกิจแทน...”คำพูดไม่กี่คำนี้เหมือนสว่านน้ำแข็งอาบยาพิษ ทิ่มแทงเข้าไปในหูของเฉิงเฟิงเหยียนอย่างจังเขาทนไม่ไหวอีกต่อไป ขาสองข้างอ่อนแรงร่วงกระแทกพื้นอย่างแรง มือถือลื่นหลุดจากฝ่ามือ ตกกระแทกพื้นซีเมนต์จนเกิดรอยร้าวหลายรอยหัวใจเหมือนถูกคนควักออกมาทั้งเป็น แล้วโยนลงในเครื่องปั่นที่หมุนด้วยความเร็วสูงความเจ็บปวดรุนแรงนั้นแผ่ซ่านไปตามเส้นเลือดจนถึงทั่วสรรพางค์กาย กระดูกทุกตารางนิ้วราวกับถูกมีดทื่อเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เจ็บจนเขาต้องนอนขดตัวอยู่บนพื้น ส่งเสียงสะอื้นไห้อย่างทรมานน้ำตาร้อนผ่าวที่ทะลักออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หยดแหมะลงบนเสื้อเชิ้ต ซึมกระจายเป็นคราบน้ำสีเข้มวงเล็ก ๆวันนี้เขาตั้งใจใส่เสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนตัวนี้เป็นพิเศษถังจินเคยบอกว่า เขาใส่สีนี้แล้วดูอ่อนโยนที่สุดบนเบาะข้างคนขับยังวางมูสมะม่วงที่เธอชอบกิน และกุหลาบขาวช่อหนึ่งที่เพิ่งซื้อจากร้านดอกไม้ เขาถึงขั้นคิดคำพูดตอนที่เจอกันไว้แล้ว ว่าจะง้อให้เธอยิ้มออกมาสักนิดได้อย่างไรแต่ตอนนี้ กลับมีคนมาบอกเขาว่า ถังจินตายแล้ว“เป็นไปไม่ได้...” เขากัดฟันแน่น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงปาก “นี่มันเป็นไปไม่ได้!
اقرأ المزيد
