All Chapters of ไร้ใจใฝ่คืนงาม: Chapter 1 - Chapter 10

แต่งงานเข้าปีที่ห้า ถังจินรู้สึกว่าวิตามินซีที่สามีซื้อให้รสชาติขมเกินไป จึงถือขวดยาไปที่โรงพยาบาลหมอรับไปดู แล้วกลับบอกว่าข้างในนี้ไม่ใช่วิตามินซี“คุณหมอคะ ช่วยพูดอีกทีได้ไหมคะ”“จะให้พูดกี่รอบก็เหมือนเดิมครับ” หมอชี้ไปที่ขวดยา “ในนี้คือยามิฟิพริสโตน กินเข้าไปมาก ๆ นอกจากจะทำให้เป็นหมันแล้ว ยังส่งผลเสียต่อร่างกายมากด้วย”ถังจินกำขวดยาแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอ “เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ สามีฉันเป็นคนเตรียมไว้ให้ เขาชื่อเฉิงเฟิงเหยียน เป็นหมอที่โรงพยาบาลนี้เหมือนกัน”หมอเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ แฝงนัยบางอย่างที่บอกไม่ถูก สุดท้ายก็หัวเราะออกมา“คุณผู้หญิง ผมว่าคุณไปตรวจแผนกจิตเวชหน่อยดีกว่า ภรรยาของหมอเฉิงพวกเรารู้จักกันหมด เพิ่งจะคลอดลูกไปเมื่อสองเดือนก่อนเอง อายุยังน้อยอย่าคิดฟุ้งซ่านเลยครับ ไม่มีหวังหรอก”พูดจบ เขาก็กดเปิดรูปถ่ายรวมในมือถือให้ดูในรูป เฉิงเฟิงเหยียนสวมเสื้อกาวน์ อ้อมแขนอุ้มทารกน้อย ข้างกายมีผู้หญิงยืนยิ้มตาหยีนั่นเฉินชิงชิง ‘น้องสาวบุญธรรม’ ที่เขามักจะเอ่ยถึงอยู่บ่อย ๆเสียง ‘วิ้ง’ ดังขึ้นในหัว สมองของถังจินขาวโพลนไปหมดแต่หม

ตอนที่ถังจินตื่นนอน บ้านก็ยังคงว่างเปล่าในมือถือมีข้อความที่เฉิงเฟิงเหยียนส่งมา[ที่รัก วันนี้โรงพยาบาลยุ่งมาก วันหยุดล่มซะแล้ว คุณอย่าโกรธนะ พรุ่งนี้ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหนผมก็จะอยู่เป็นเพื่อนคุณ ผมเตรียมของขวัญไว้ให้แล้ว รอผมกลับไปนะ]แต่ใต้ข้อความของเขา คือรูปถ่ายที่เฉินชิงชิงส่งมาเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนรูปคู่ริมสระน้ำพุร้อน รอยยิ้มในภาพช่างบาดตาเหลือเกินเธอกำมือถือแน่น ปลายนิ้วร้อนผ่าว เกือบจะกดโทรไปถามเขาแล้วว่า ตกลงยุ่งกับการผ่าตัด หรือยุ่งกับการอยู่เป็นเพื่อนว่าที่เจ้าสาววัยเด็กของเขากันแน่แต่พอนึกถึงแผนการในใจ สุดท้ายก็ข่มอารมณ์โกรธลงไป แล้วตอบกลับไปคำเดียวว่า "ค่ะ"เขาไม่กลับมาก็ดี จะได้สะดวกให้เธอเก็บของเสื้อผ้าที่เฉิงเฟิงเหยียนซื้อให้ เธอแพ็กใส่กล่องเรียบร้อย เตรียมบริจาคให้พื้นที่บนเขารูปคู่ที่แขวนอยู่บนผนัง ถูกเธอปลดลงมาหย่อนใส่เครื่องทำลายเอกสาร การ์ดใบเล็กที่เธอเคยเขียนความปรารถนาหนึ่งร้อยข้อให้เขา ก็ถูกเธอนำออกมาเผากลายเป็นเถ้าถ่านที่ระเบียงเธอไม่กล้าทิ้งของเยอะเกินไป กลัวว่าเฉิงเฟิงเหยียนกลับมาจะสังเกตเห็นความผิดปกติวันรุ่งขึ้น ในที่สุดเฉิงเฟิงเหยียนก็กลับม

ถังจินอดทนต่อความเจ็บปวดที่บาดลึกที่ขา พยายามส่งเสียงตอบรับเสียงเรียกนั้น“เฉิงเฟิงเหยียน...ฉันอยู่นี่...”แต่ไม่มีใครขานรับเธอลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปด้วยเลือด เห็นเพียงรถที่ว่างเปล่าเหลือเพียงเธอคนเดียวคนที่ตะโกนเรียกชื่อเธอเมื่อครู่ ไม่ได้ช่วยเธอวินาทีที่สติกำลังจะจมดิ่ง ถังจินก็ร่วงหล่นเข้าสู่ห้วงฝันฝันเห็นปีนั้นที่เฉิงเฟิงเหยียนตามไปหาที่ลอสแอนเจลิสสโมสรของเธอในตอนนั้นกักตัวคนไม่ยอมปล่อย เขาตาแดงก่ำท้าแข่งรถกับทางสโมสร บอกว่าถ้าชนะจะพาเธอไปตอนนั้นเขาเพิ่งสอบใบขับขี่นักแข่งมืออาชีพมาเพื่อเธอ จับรถแข่งครั้งแรกก็กล้าลงสนามภูเขา เธอนั่งเป็นเนวิเกเตอร์อยู่เบาะข้าง แต่สุดท้ายก็เกิดอุบัติเหตุ เขาคุมแรงตอนดริฟต์ไม่อยู่ รถพุ่งชนรั้วกั้นตกลงไปในหุบเหวในความชุลมุน เขาเอาตัวเข้าปกป้องกอดเธอไว้แน่น หัวกระแทกจนเลือดอาบก็ไม่ยอมปล่อยมือ สุดท้ายใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันตัวเธอขึ้นไปบนโขดหินที่ยื่นออกมาบนหลังคารถ ตะโกนบอกเสียงแหบแห้ง ‘จับแน่น ๆ’แต่ตัวเขาเองกลับไถลลงไปพร้อมกับตัวรถที่บิดผิดรูป ครึ่งตัวแขวนอยู่นอกหน้าผา เกือบจะแหลกเหลวไปแล้วภายหลังพอช่วยขึ้นมาได้ เขานอนอ่อนแรงอย

พอเห็นเธอยิ้ม ความอึมครึมบนใบหน้าของเฉิงเฟิงเหยียนก็สลายไปในพริบตา“อาจิน คุณวางใจได้เลย ในใจผมมีแค่คุณคนเดียว”“วันนั้นผมพูดแรงไปหน่อย คุณมีอะไรอยากได้บอกมาได้เลย ผมจะทำให้ทุกอย่าง ขอแค่คุณหายโกรธผมก็พอ”เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้ น้ำเสียงเจือความน้อยใจ เหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อเมื่อก่อนถังจินแพ้ลูกไม้นี้ที่สุด มักจะใจอ่อนยอมเขาเสมอ แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่าคนตรงหน้าช่างแปลกหน้าเหลือเกิน ในใจสงบนิ่งราวกับน้ำแข็งเกาะกุมถังจินมองแววตาเว้าวอนของเขา จู่ ๆ ก็ยกยิ้มมุมปาก“โอเคค่ะ งั้นคุณให้เฉินชิงชิงไปแต่งงานกับคนอื่นสิ”รอยยิ้มบนหน้าเฉิงเฟิงเหยียนแข็งค้างทันที เขาพยายามฝืนยิ้มอยู่นานกว่าจะเค้นรอยยิ้มฝืดเฝื่อนออกมาได้“อาจิน อย่าล้อเล่นน่า”เขายื่นมือหมายจะแตะแก้มเธอ แต่ถังจินเบี่ยงหน้าหลบ “เธอเป็นน้องสาวของคุณนะ เรื่องแค่นี้คุณยังจะหึงอีกเหรอ เปลี่ยนคำขอได้ไหม ไม่ว่าคุณจะขออะไร ผมยอมทุกอย่าง”ถังจินหัวเราะออกมาดังกว่าเดิมเธอรู้อยู่แล้วว่าขอแค่มีเรื่องเฉินชิงชิงเข้ามาเกี่ยวข้อง คำสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะพวกนั้นของเขา ก็บางเบาเหมือนกระดาษ แค่จิ้มนิดเดียวก็ขาด“ฉันล้อเล่นค่ะ” เธอหุบย

คฤหาสน์เกิดไฟไหม้ แสงเพลิงพุ่งเสียดฟ้า เผาผลาญจนไม่เหลือซากศพปลอมร่างนั้น ตายแทนถังจินในกองเพลิงตอนที่ไฟเพิ่งเริ่มลุกไหม้ แม่บ้านก็นึกขึ้นได้ว่าถังจินยังถูกขังอยู่ในห้อง แต่เฉิงเฟิงเหยียนกำชับไว้เป็นพิเศษก่อนออกไปว่า ห้องนั้นห้ามใครเข้าใกล้เด็ดขาดแต่ไฟลุกลามใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ แม่บ้านร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก สุดท้ายจึงตัดสินใจโทรศัพท์หาเฉิงเฟิงเหยียนทันทีที่ปลายสายกดรับ เธอแทบจะร้องไห้ออกมา “เสี่ยวเฉิง คฤหาสน์ไฟไหม้แล้ว! คุณถังเธอยังอยู่ข้างบน——”“ฮัลโหล ไฟไหม้เหรอ ทำไมถึงไฟไหม้ได้ล่ะ”เสียงที่ดังมาจากโทรศัพท์กลับเป็นเสียงของเฉินฝูจากนั้นก็มีเสียงของเฉินชิงชิงดังตามมา “ใครโทรมาคะ อะไรไฟไหม้เหรอ”เฉินฝูอธิบายไปสองสามประโยค น้ำเสียงของป้าจางก็ยิ่งร้อนรนขึ้น “โธ่เอ๊ย คุณถังยังอยู่ในห้องข้างบนนะ! ป้าไม่มีกุญแจไขประตู รีบให้คุณเฉิงกลับมาเถอะ!”เฉินฝูกำลังจะขานรับ ข้อมือก็ถูกเฉินชิงชิงกดไว้ทันที“ฉันคุยเอง”“ป้าจาง นี่ฉันชิงชิงเองนะคะ เดี๋ยวฉันจะบอกให้พี่เฟิงเหยียนรีบกลับไป ป้ารีบออกจากที่นั่นเถอะ ระวังอย่าให้บาดเจ็บนะคะ”ป้าจางรีบรับคำ ไม่กี่นาทีต่อมาก็ออกจากคฤหาสน์ไปแต่พอวางส