ไร้ใจใฝ่คืนงาม

แต่งงานเข้าปีที่ห้า ถังจินรู้สึกว่าวิตามินซีที่สามีซื้อให้รสชาติขมเกินไป จึงถือขวดยาไปที่โรงพยาบาล

หมอรับไปดู แล้วกลับบอกว่าข้างในนี้ไม่ใช่วิตามินซี

“คุณหมอคะ ช่วยพูดอีกทีได้ไหมคะ”

“จะให้พูดกี่รอบก็เหมือนเดิมครับ” หมอชี้ไปที่ขวดยา “ในนี้คือยามิฟิพริสโตน กินเข้าไปมาก ๆ นอกจากจะทำให้เป็นหมันแล้ว ยังส่งผลเสียต่อร่างกายมากด้วย”

ถังจินกำขวดยาแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอ

“เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ สามีฉันเป็นคนเตรียมไว้ให้ เขาชื่อเฉิงเฟิงเหยียน เป็นหมอที่โรงพยาบาลนี้เหมือนกัน”

หมอเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ แฝงนัยบางอย่างที่บอกไม่ถูก สุดท้ายก็หัวเราะออกมา

“คุณผู้หญิง ผมว่าคุณไปตรวจแผนกจิตเวชหน่อยดีกว่า ภรรยาของหมอเฉิงพวกเรารู้จักกันหมด เพิ่งจะคลอดลูกไปเมื่อสองเดือนก่อนเอง อายุยังน้อยอย่าคิดฟุ้งซ่านเลยครับ ไม่มีหวังหรอก”

พูดจบ เขาก็กดเปิดรูปถ่ายรวมในมือถือให้ดู

ในรูป เฉิงเฟิงเหยียนสวมเสื้อกาวน์ อ้อมแขนอุ้มทารกน้อย ข้างกายมีผู้หญิงยืนยิ้มตาหยี

นั่นเฉินชิงชิง ‘น้องสาวบุญธรรม’ ที่เขามักจะเอ่ยถึงอยู่บ่อย ๆ

เสียง ‘วิ้ง’ ดังขึ้นในหัว สมองของถังจินขาวโพลนไปหมด

แต่หมอกลับบอกว่านั่นคือภรรยาของเฉิงเฟิงเหยียน และลูกของพวกเขา

ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดรุนแรง เธอเดินโซซัดโซเซพุ่งเข้าไปในลิฟต์ ตั้งใจจะขึ้นไปชั้นสิบห้า เพื่อถามเฉิงเฟิงเหยียนให้รู้เรื่อง

ประตูลิฟต์เพิ่งจะปิดลง ก็มีเสียงคุ้นหูสองเสียงดังขึ้น

อาจเป็นเพราะวันนี้เธอแต่งตัวมิดชิด สวมหมวกปิดบังใบหน้า คนข้างหน้าจึงจำเธอไม่ได้ และพูดคุยกันโดยไม่เกรงใจ

“พี่เฉิง พี่ไม่กลัวถังจินจับได้จริง ๆ เหรอ ตอนแรกจะไปตามง้อเธอกลับมาทำไม ถ้าแต่งงานกับชิงชิงตั้งแต่แรก ตอนนี้จะมาดูลูกก็ไม่ต้องทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ เหมือนโจรแบบนี้หรอก”

เสียงของเฉินฝู

น้ำเสียงของเฉิงเฟิงเหยียนเย็นชา “เธอไม่มีทางรู้หรอก เฉินฝู นายระวังปากของนายให้ดี เวลาเจออาจินอะไรควรพูดไม่ควรพูด นายรู้อยู่แก่ใจ”

“ผมไม่เข้าใจพี่จริง ๆ” เฉินฝูแค่นหัวเราะ “ชิงชิงเข้ามาเป็นว่าที่เจ้าสาวที่บ้านพี่ตั้งแต่ห้าขวบ ตอนเด็ก ๆ พี่รักเธอจะตาย พอโตขึ้นกลับโดนถังจินตกไปซะงั้น”

“พี่ยอมส่งชิงชิงออกไปเพื่อถังจิน แต่ตอนหลังก็พยายามแทบตายเพื่อรับกลับมา ตกลงพี่รักใครกันแน่”

เฉิงเฟิงเหยียนเงียบไปครู่ใหญ่กว่าจะเอ่ยปาก “ฉันรักอาจิน แต่ก็ตัดใจจากชิงชิงไม่ได้ พอคิดว่าหลายปีที่ผ่านมาเธอไปตกระกำลำบากที่ต่างประเทศ ในใจมันก็ว้าวุ่น”

“มอบฐานะภรรยาให้อาจินไปแล้ว ส่วนลูกก็ยกให้ชิงชิงเถอะ อย่างน้อยให้เธอได้มีที่พึ่งพิง”

เฉินฝูถอนหายใจ แล้วถามต่อ “แล้วถ้าพี่มีลูกกับถังจิน ถึงตอนนั้นพี่จะให้ความยุติธรรมได้เหรอ ยังไงชิงชิงก็เป็นลูกพี่ลูกน้องผมนะ”

ติ๊ง—— จู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนลิฟต์ถึงชั้นเป้าหมายก็ดังขึ้น

เสียงประตูเปิดดังแทรกขึ้นพร้อมกับคำพูดของเฉิงเฟิงเหยียน “ไม่มีทางหรอก”

เฉินฝูชะงักไป ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงจะไม่มีลูก หรือจะไม่ลำเอียง ได้แต่เดินตามออกไปแบบงง ๆ

แต่ถังจินเข้าใจแล้ว

เขาหมายความว่า เราจะไม่มีลูก

เพราะเขาเตรียมยาทำหมันให้เธอกินมาตั้งนานแล้ว เพื่อกำจัดเสี้ยนหนามให้ว่าที่เจ้าสาววัยเด็กของเขา

ผู้คนเดินเข้า ๆ ออก ๆ ในลิฟต์ ทั้งอบอ้าวและร้อนระอุ แต่ถังจินกลับรู้สึกเหมือนตกลงไปในหลุมน้ำแข็ง หนาวสะท้านไปทั้งตัว

จนกระทั่งลิฟต์เลื่อนลงมาถึงชั้นหนึ่งอีกครั้ง เธอถึงเหมือนคนจมน้ำที่ได้สูดอากาศเฮือกแรก ไอออกมาอย่างรุนแรง

มือถือในกระเป๋าสั่นหน้าจอจอสว่างวาบ——เป็นรูปภาพตั๋วเครื่องบินที่เฉิงเฟิงเหยียนส่งมา:

[อาจิน พรุ่งนี้เจอกันที่สนามแข่งนะ อย่าลืมพกยันต์กันภัยที่ผมขอมาให้ด้วยล่ะ]

พอมองดูข้อความนี้ อารมณ์ที่พลุ่งพล่านของถังจินก็ทำนบแตกทันที น้ำตาเม็ดโตไหลร่วงเผาะ

งานหมอยุ่งมาก แต่ตั้งแต่แต่งงานกันมา ทุกการแข่งขันของเธอ ต่อให้ต้องนั่งเครื่องบินไฟล์ทดึก เฉิงเฟิงเหยียนก็จะมารอเธอที่เส้นชัยตรงเวลาเสมอ

วันนั้นเขาจะจองร้านอาหารล่วงหน้า ซื้อดอกไม้เตรียมไว้ คอยต้อนรับชัยชนะของเธอ เป็นแบบนี้ทุกปี

เธอนึกถึงคำแซวของแก๊งเพื่อนเขา ที่บอกว่าเธอคือรักแรกที่เฉิงเฟิงเหยียนยอมแลกด้วยชีวิตครึ่งหนึ่งเพื่อตามกลับมา

เพื่อให้เธอกลับประเทศ เขาแย่งตัวเธอกับสโมสรต่างประเทศ ผ่านความเป็นความตายมาหลายครั้ง

เพื่อรั้งเธอไว้ เขาทุ่มเงินมหาศาลดึงตัวทีมโค้ชระดับท็อปมา เปิดสโมสรรถแข่งที่เป็นของเธอโดยเฉพาะ

หลังแต่งงานยิ่งตามใจจนหาขอบเขตไม่ได้

แค่เธอละเมอพูดลอย ๆ ว่าคิดถึงแม่ เขาก็สามารถใช้เส้นสายทั้งหมดที่มีกลางดึก เพื่อตามหาของดูต่างหน้าของแม่มาให้เธอก่อนฟ้าสาง

แต่เฉิงเฟิงเหยียนคนที่แสนดีแบบนี้ กลับแอบมีอีกครอบครัวลับหลังเธอ

จู่ ๆ ถังจินก็คิดได้

มิน่าล่ะเฉินชิงชิงถึงรู้ทุกซอกทุกมุมของบ้านตระกูลเฉิงดีกว่าเธอ มิน่าคนที่ไม่ค่อยอยู่ประเทศถึงเรียกฉายาเพื่อนทุกคนของเขาได้ถูกหมด มิน่าแค่ ‘น้องสาวบุญธรรม’ คนเดียว ถึงทำให้เขาเลื่อนคิวผ่าตัดครึ่งปีเพื่อไปขับรถแข่งเป็นเพื่อนได้

น้องสาวบุญธรรมที่ไหนกัน ที่แท้ก็เป็นคู่หมั้นที่เลี้ยงดูมาแต่เด็กต่างหาก

เมื่อกี้เธอยังคิดอยู่เลยว่าถ้าเฉินชิงชิงกล้าเข้ามาแทรกกลาง เธอจะไม่ยอมเด็ดขาด

แต่ตอนนี้เพิ่งเข้าใจ ที่แท้เธอต่างหากที่เป็นคนมาทีหลัง คนที่ควรถอยออกไปคือตัวเธอเอง

ความหนาวเหน็บกัดกินลามจากฝ่าเท้าขึ้นมา ทำให้แขนขาชาหนึบ

เมื่อก่อนเธอคิดเสมอว่าเวลาคนเราสติแตกคงจะร้องห่มร้องไห้โวยวาย แต่พอมาถึงจุดนี้จริง ๆ ถึงได้รู้ว่า การแตกสลายที่แท้จริงมันเปล่งเสียงออกมาไม่ได้เลยสักนิด

มีเพียงน้ำตาที่ไหลไม่หยุดกับหัวใจที่ดิ่งวูบลงเหวบอกเธอว่า เธอเจ็บเจียนตายแล้ว

หัวใจดวงนั้นเหมือนถูกมือใหญ่บีบขย้ำ ราวกับจะคั้นเลือดหยดสุดท้ายในใจเธอออกมาให้หมด

มือถือสั่นอีกครั้ง เป็นรูปถ่ายครอบครัวที่เฉินชิงชิงส่งมา พร้อมข้อความบรรทัดหนึ่ง:

[พี่ถังจิน เลิกยึดครองที่ที่ไม่ใช่ของตัวเองได้แล้ว นึกว่าพี่จะรู้ตัวซะอีก ที่ไหนได้หน้าด้านกว่าที่คิดนะเนี่ย พี่เฟิงเหยียนบอกว่าลูกหน้าเหมือนเขา พี่ว่าไงคะ]

ถังจินกวาดตามองแวบเดียวก็กดออก

เธออยากได้ ก็เอาไปสิ

แต่เธอรู้จักเฉิงเฟิงเหยียนดีเกินไป คนคนนี้ถ้าปักใจกับของชิ้นไหนแล้ว ต่อให้ไม่อยากได้แล้ว ก็ไม่มีทางปล่อยมือไปง่าย ๆ

ปลายนิ้วชะงักค้างอยู่ที่แป้นตัวเลขอยู่นาน ในที่สุดก็กดเบอร์ที่แทบจะลืมไปหมดแล้วเบอร์นั้น

ทันทีที่ปลายสายกดรับ เธอได้ยินเสียงตัวเองสั่นเครือ

“ฟู่ถิงอวี่ พนันที่เคยตกลงกันไว้ตอนนั้น...ยังนับอยู่ไหม”