Todos os capítulos de จอมนางข้ามภพ: Capítulo 91 - Capítulo 100

“ใช่ๆๆๆ หากนางถอนหมั้นกับท่านอ๋องข้าว่าจะไปรับนางเป็นอนุ”“นั่นสิถึงหน้าตานางอัปลักษณ์ แต่ยามค่ำคืนดับเทียนเสียก็คงมิเป็นไร”ท่ามกลางสายตาผู้คนและเสียงวิจารณ์อย่างหนัก ร่างบางยืนเด่นเป็นสง่ามิหวั่นไหว ใบหน้างามยกยิ้มมุมปาก ชะตาคนเหล่านี้จะเป็นเช่นไร หากหยวนหรงหย่งหมิงได้ยินคำวิจารณ์ที่พวกเขาเอ่ยหม่าซูซิน ต้าเจี้ยนเว่ย และเหลยหยวนเหยาที่ปนมากับฝูงชนต่าง กำหมัดแน่นด้วยความโมโห โดยเฉพาะหม่าซูซินที่แทบลุกขึ้นไปจัดการเจ้าคนพวกนั้นเสียเดี๋ยวนี้ หากไม่ติดที่ต้าเจี้ยนเว่ยปรามเอาไว้เสียก่อน ใบหน้างามงอง้ำด้วยความโมโห“เยว่เอ๋อร์ เห็นแก่เจ้าอายุยังน้อย หากยอมแพ้เสียตอนนี้ข้าจะมิตำหนิเจ้า”น้ำเสียงหวานอ่อนโยนเอ่ยทางเลือกให้นางอย่างมีน้ำใจ เยว่เอ๋อร์ยกยิ้มมุมปากยอมแพ้หรือหากนางปรารถนาเช่นที่พูดจริงๆ คงมิรับคำท้าประลองตั้งแต่แรกเช่นนี้“ขอบพระทัยองค์หญิง หากแต่น้ำใจครั้งนี้เยว่เอ๋อร์มิอาจรับได้”หยิ่งยโส! ข้าเสนอทางรอดให้แล้วมิรับไว้ ก็จงเตรียมตัวให้ดีเถิดแม้ในใจจะโกรธเคืองและเย้ยหยัน แต่ใบหน้ายังคงปรากฏเพียงความอ่อนโยนราวพระโพธิสัตว์“เช่นนั้นหากข้าพลั้งมือทำเจ้าบาดเจ็บ คงต้องขออภัยเจ้าด้วย”

“ท่านอ๋อง”เยว่เอ๋อร์ยกยิ้มหวาน หยวนหรงหย่งหมิงเดินมานั่งที่ตรงข้ามนาง“หม่อมฉันกำลังจะไปหาพระองค์พอดี”หยวนหรงหย่งหมิงจดจ้องใบหน้างามด้วยความสงสัย มือเรียวยื่นหยกแกะสลักสีขาวนวลให้เขา“หม่อมฉันคืนให้พระองค์เพคะ”หยวนหรงหย่งหมิงกำมือบางเรียวแล้ววางหยกขาวแกะสลักบนมือนางเช่นเดิม ใบหน้าคมยิ้มอ่อนโยน“สิ่งใดข้ามอบให้เจ้าแล้ว ย่อมมิคิดเอาคืน... หัวใจของข้าก็เช่นกัน”ดวงตาคมจดจ้องใบหน้านางอย่างจริงใจ เยว่เอ๋อร์ใบหน้าแดงก่ำ หลบสายตาคมที่จ้องมอง แม้ผูกผ้าปิดบังใบหน้าครึ่งล่างไว้ก็ยังมิอาจซ่อนความเขินอายนี้ได้ คนผู้นี้นับวันยิ่งกล่าววาจาร้ายกาจจนนางเริ่มรับมิไหว“วันนี้ข้าจะแวะไปที่จวนสกุลหลิว”เยว่เอ๋อร์เงยขึ้นสบตาเขาด้วยความสงสัย หยวนหรงหย่งหมิงยกยิ้มมุมปาก สบตาหวานตรงหน้าหลังจากหยวนหรงหย่งหมิงจากไป จวนโมลี่ก็กลับมาสงบอีกครั้ง เยว่เอ๋อร์ยังคงใช้เวลาว่างไปกับการอ่านตำราแพทย์“แม่นางเยว่เอ๋อร์ องค์หญิงม่อฉ่ายอี้มาขอพบเจ้าค่ะ”เยว่เอ๋อร์พยักหน้าอนุญาต นางเองก็อยากพบองค์หญิงแห่งเหลียนผู้นี้เช่นกัน ด้วยตั้งแต่งานประลองยังมิได้ขอบคุณนางเลย“ถวายพระพรองค์หญิงเพคะ”องค์หญิงม่อฉ่ายอี้หน้าหงิกงอเดิน

“ทรงหมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”เสนาบดีมู่หันไปเอ่ยถามบุตรสาวของตน ตั้งแต่นางก้าวเข้ามาในวังหลัง ความคิดอ่านของนางมักซับซ้อน จนเขาเองบางครั้งยังต้องให้นางชี้แนะ ช่างเป็นสถานที่ที่เปลี่ยนคนได้อย่างหน้าหวาดกลัวจริงๆ“ข้าวสารที่เป็นข้าวสุกอย่างไรเล่าท่านพ่อ”“แต่รัชทายาท…”“เรื่องนั้นข้าจะจัดการเอง”แววตาที่มักแสดงความเมตตาตลอดเวลา ฉายแววเด็ดขาด มุมปากสวยยกยิ้ม หึ! ในเมื่อไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็คงต้องได้ด้วยกล นางไม่มีทางปล่อยโอกาสเช่นนี้ให้หลุดมือไปอีกแน่นอนลานฝึกทหาร ตำหนักพยัคฆ์ขาวหยวนหรงหย่งหมิงทอดสายตาคมมองไปที่ลานกว้างเบื้องหน้า ทหารหลายร้อยนายต่างฝึกซ้อมร่างกายอย่างแข็งขัน“ทูลท่านอ๋อง รองแม่ทัพหลิวขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”ชิงหรง ทหารคนสนิทอีกคนของเหยวนหรงหย่งหมิงเอ่ยรายงาน ใบหน้าคมยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เขาคาดการณ์เอาไว้อยู่แล้วว่าคนผู้นี้จะต้องมาหาเขาอย่างแน่นอน“ให้เขาเข้ามา”“พ่ะย่ะค่ะ”หลิวหนิงเฉินเดินเข้ามาด้านใน ใบหน้ากร้านแดดเงยขึ้นสบตาคมของผู้เป็นนาย ใบหน้าคมเย็นชาไร้ความรู้สึกและมิสามารถอ่านความคิดได้ หลิว หนิงเฉินสูดหายใจเข้าจนเต็มปอดเพื่อเรียกความมั่นใจให้ตนเองก่อนเอ่ยด้วยเสีย

“องค์หญิงเหมยปี้เหยา เหตุใดจึงเป็นเจ้า!”มู่ฮองเฮาตวาดเสียงดังลั่นลืมกิริยาที่เคยสร้างภาพเอาไว้จนหมด เหมยปี้เหยามองสถานการณ์รอบตัว เมื่อตั้งสติได้ก็กรีดร้องเสียงลั่น รัชทายาทเหมยไป๋เสวี่ยนรีบเข้ามารวบตัวน้องสาว สายตาดุดันจดจ้องไปที่ชายร่วมเตียงของนาง“เรื่องนี้ข้ามิยอมจบง่ายๆ เป็นแน่”รัชทายาทเหมยไป๋เสวี่ยน รวบผ้าห่มมาห่มกายน้องสาวของตนที่หมดสติไป ร่องรอยบนกายนาง เขาเห็นแล้วให้ปวดใจยิ่งนักมู่ฮองเฮามองภาพตรงหน้าแล้วใบหน้าพลันเผือดสี เหตุการณ์กลายเป็นเช่นนี้นางควรทำอย่างไรดี หากรัชทายาทเหมยไป๋เสวี่ยนเอาเรื่องขึ้นมา หยวนหรงหยางซิ่นต้องลำบากอย่างแน่นอน“เสด็จแม่ทำให้ลูกผิดหวังยิ่งนัก”สายตาผิดหวังน้ำเสียงตัดรอนที่บุตรชายเพียงคนเดียวส่งมาให้นางทำให้นางรู้สึกปวดใจเหลือเกิน“ที่ข้าทำทุกอย่างก็เพื่อเจ้า”“ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ ทุกอย่างทรงทำเพื่อตนเอง เพื่ออำนาจที่ทรงต้องการ”เอ่ยจบร่างสูงก็หายไปที่หลังม่าน มู่ฮองเฮาแทบจะทรงตัวมิอยู่ ต้องพึ่งนางกำนัลคนสนิทประคองกลับตำหนักไปเรื่องของรัชทายาทหยวนหรงหยางซิ่นและองค์หญิงเหมยปี้เหยาสร้างความกดดันให้ฮ่องเต้หยวนหรงหย่งเจิ้นเป็นอย่างมาก รัชทายาทเหมยไป๋เสว

“พี่หยวนเหยาแจ้งว่ามีเรื่องด่วนต้องไปทำคงมิได้เจอเจ้าอีกนานจึงมอบสิ่งนี้ให้เป็นของขวัญอำลา”ของขวัญอำลาอย่างนั้นหรือ เหตุใดจู่ๆ เหลยหยวนเหยาจึงได้จากไปกะทันหันเช่นนี้ ใบหน้างามนิ่งเงียบอย่างใช้ความคิด หม่าซูซินหันไปมองค้อนคนส่งของ ยามปกติเยว่เอ๋อร์ก็ไม่ค่อยเจรจาอยู่แล้วเวลานี้ยังมีเรื่องให้ขบคิดเช่นนี้อีก คาดว่าหากมิได้คำตอบเด็กสาวผู้นี้คงนิ่งเงียบไปอีกหลายวัน“ใครจะไปใครจะมาก็ช่างปะไร เยว่เอ๋อร์เจ้าก็อย่าใส่ใจนักเลย”เยว่เอ๋อร์ทำเพียงพยักหน้าตอบรับแต่ยังคงอดคิดมิได้ หม่าซูซินถอนหายใจยาว ต้าเจี้ยนเว่ยยกยิ้มมุมปาก พลางยกพัดขึ้นโบกไปมาเบาๆ อย่างมิใส่ใจ เขาคุ้นเคยกับท่าทางของเยว่เอ๋อร์และนิสัยของหม่าซูซินแล้วจึงมิเดือดร้อนสิ่งใด หากแต่สำหรับคุณชายหลิวนั้นอาจยังมิคุ้นชินสักเท่าไรนัก“ท่านหมดธุระแล้วก็ควรกลับได้แล้วกระมัง”หม่าซูซินเอ่ยปากเชิงขับไล่ หลิวหนิงเจี้ยนมองสตรีตรงหน้าแล้วขมวดคิ้วเข้ม เขาเป็นบุรุษที่สตรีทั่วเมืองหนิงอันต่างหมายตา นอกจาก เยว่เอ๋อร์แล้วก็มิเคยมีใครปฏิเสธเขาสักครั้งซึ่งนั่นเพราะนางมีท่านอ๋องในใจอยู่แล้วย่อมมิแปลกอะไร แต่กับสตรีตรงหน้าที่ทำท่าทางราวขับไล่เขาเช่นนี