Todos los capítulos de จอมนางข้ามภพ: Capítulo 81 - Capítulo 90

“เสี่ยวจือหลงน้อย”มังกรฟ้าตัวน้อยหันมาตามเสียงเรียก เยว่เอ๋อร์ย่อตัวลงส่งรอยยิ้มหวานมาที่เขา จือหลงน้อยราวต้องมนต์สะกด รอยยิ้มหวานตรึงตาตรึงใจจนเขาปล่อยขาสองข้างของหยวนหรงหย่งหมิงเดินมาหาเยว่เอ๋อร์ในทันที“พี่สาวคนงาม”เอ่ยจบร่างเล็กก็โผเข้ากอดร่างบางในทันที หยวนหรงหย่งหมิงขบกรามแน่น เจ้าเด็กลามกมิเพียงโอบกอดนางยังเอาใบหน้าของตนซุกที่อกของนางอีกด้วย กระบี่อ่อนในมือถูกกำแน่น เขาเดินพลังปราณจนทั่วตัวอาบไล้ไปด้วยแสงสีม่วง จิ้งจอกขาวเก้าหางวิ่งมาดักหน้าหยวนหรงหย่งหมิงเอาไว้ ท่าทางพร้อมปกป้องมังกรฟ้าตัวน้อยด้วยชีวิต“พี่สาวช่วยข้าด้วย ท่านพ่อจะรังแกข้า”มิพูดเปล่าเจ้ามังกรฟ้าหน้าตายยังโอบกอดนางแน่นกว่าเดิมเสียอีก“ท่านอ๋อง... หยุดนะเพคะ”เยว่เอ๋อร์อุ้มร่างน้อยขึ้นแนบอก ส่งสายตาดุมาที่หยวนหรงหย่งหมิง จือหลงน้อยลอบยิ้มซบหน้าลงบนอกนุ่ม“เซียนเหยา เจ้ารู้หรือไม่ว่าจะเอาอะไรให้จือหลงกินได้บ้าง”นกน้อยเซียนเหยาบินไปถามจิ้งจอกขาวเก้าหาง ไม่นานเจ้าจิ้งจอกขาวเก้าหางผู้พิทักษ์ก็กระโจนหายไป“จิ้งจอกขาวเก้าหางจะไปหาอาหารมาให้มังกรฟ้าเพคะ”เยว่เอ๋อร์พยักหน้ารับ สายตาดุดันมิพอใจส่งมาจากร่างสูง ไอเย็นแผ

หยวนหรงหย่งหมิงและเยว่เอ๋อร์เร่งเดินทางกลับมาที่เขตแดน วิหคเพลิง หากแต่ก็มืดกลางทางเสียก่อน ทั้งสองจึงจำต้องพักแรมกลางทาง เยว่เอ๋อร์นำอุปกรณ์พักแรมออกมาพร้อมกับร่ายคาถาเวทย์ป้องกันเอาไว้ อย่างน้อยก็ช่วยให้อุ่นใจได้ในระดับหนึ่งยามเช้าทั้งสองเร่งเดินทางต่อในทันที ผ่านมาสามวันแล้วอาการของวิหคเพลิงชิงชิงมิรู้เป็นเช่นไรบ้างเมื่อมาถึงเขตแดนวิหคเพลิงเยว่เอ๋อร์มอบเกล็ดมังกรฟ้าให้แก่วิหคเพลิงซูซ่ง พร้อมกับยื่นขวดเคลือบสีขาวให้อีกขวด วิหคเพลิงซูซ่งมองขวดเคลือบสีขาวด้วยความสงสัย“นี่คือน้ำค้างที่เก็บในคืนเพ็ญเดือนเก้าบนใบเป้าโฉ่ว นับเป็นยาบำรุงชั้นเลิศ”เยว่เอ๋อร์เอ่ยเสียงเรียบ วิหคเพลิงซูซ่งส่ายหน้าปฏิเสธ“ยาของมนุษย์มิสามารถใช้กับสัตว์เทพอย่างเราได้”“ตอนที่ข้าพบชิงชิงครั้งแรก ชิงชิงดื่มน้ำค้างนี้แล้วอาการอ่อนเพลียก็หายดี อีกทั้งพัฒนาการยังรวดเร็ว บางทีมันอาจช่วยเรื่องอาการป่วยของ ชิงชิงได้บ้าง”เมื่อเยว่เอ๋อร์ยืนยันเช่นนั้นวิหคเพลิงซูซ่งจึงยอมรับน้ำค้างจากใบเป้าโฉ่วไป“เห็นทีคืนเพ็ญเดือนเก้าปีหน้า ข้าคงต้องพาเจ้ามาที่ซานซิ่งซานสักหน่อยแล้ว”เยว่เอ๋อร์ยกยิ้ม หากแต่แววตายังคงฉายแววก

“ฮองเฮา เมื่อสามปีก่อนเราหมั้นหมายบุตรีขององครักษ์เฉินกับหย่งหมิงไว้ แล้วจะให้เราประทานสมรสเขากับองค์หญิงได้อย่างไร”“มิเห็นเป็นไรนี่เพคะ เฉินเยว่เอ๋อร์นั้นไร้พรสวรรค์ด้านพลังปราณ อย่างไรเสียก็มิอาจดำรงตำแหน่งพระชายาเอกของชินอ๋องได้ เรื่องนี้บิดาของหม่อมฉันเองก็รู้สึกผิดมิน้อยที่เคยสนับสนุนนาง”สีพระพักตร์ของหยวนหรงหย่งเจิ้นกังวลเสียยิ่งกว่าอ่านฏีการ้องเรียนเมื่อเช้า มู่ฮองเฮาวางมือนุ่มบนพระหัตถ์เอ่ยเสียงหวาน“ตอนนี้องค์หญิงเหมยปี้เหยาอายุสิบแปดปี นางมิอาจรอได้อีก หากทรงประทานนางสมรสกับผู้อื่น ในแผ่นดินหนิงอันจะมีสตรีใดเหมาะสมกับชินอ๋องกันอีกเพคะ”เมื่อตรองดูหยวนหรงหย่งเจิ้นก็เริ่มคล้อยตาม หากแต่การจะให้หยวนหรงหย่งหมิงยินยอมด้วยนั้นมิใช่เรื่องง่ายเช่นกัน“แต่หย่งหมิงอาจมิยอมง่ายๆ”“เรื่องนั้นหม่อมฉันเตรียมรับมือไว้แล้วเพคะ รับรองว่าชินอ๋องไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน”และเพราะคนในวังหลวงกำลังคิดแผนการบางอย่าง เมื่อหยวนหรงหย่งหมิงและเยว่เอ๋อร์เดินทางกลับมาถึงตำหนักพยัคฆ์ขาว เฉินมี่ถงจึงรีบตรงเข้ามาขอรายงานเรื่องด่วนในทันที“เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าหากเรื่องที่รายงานมิใช่เรื่องด่วนจะต้องถูกทำโทษ”ห

“เยว่เอ๋อร์เจ้าเป็นคนของข้ามิต้องไปที่ใด”เยว่เอ๋อร์ยิ้มหวานส่ายหน้า ดวงตาหวานเปล่งประกาย“หม่อมฉันจะไปเพคะ”“เยว่เอ๋อร์!”“มีเจ้าบ่าวที่ไหนเอาเกี้ยวมารับเจ้าสาวในบ้านตนเองกันเพคะ”หยวนหรงหย่งหมิงถอนหายใจยาว นางกล่าวก็ถูกต้อง เขาอาจเห็นแก่ตัวมากเกินไปจึงมิได้คำนึงถึงเรื่องนี้ หากแต่จะให้ต้องแยกจากนางเขาเองก็ยากจะทำใจ พลันใบหน้าคมก็ปรากฏรอยยิ้มที่มุมปาก เยว่เอ๋อร์มองเขาอย่างไม่ไว้ใจนัก คนผู้นี้มักมากแผนการเสมอเยว่เอ๋อร์มองคนของตำหนักพยัคฆ์ขาวขนของเข้ามาที่จวนพระราชทานหลังใหม่ของนางด้วยแววตาขุ่นมัว นางรู้ว่าชินอ๋องผู้นี้มากแผนการแต่มิคิดว่าเขาจะกล้าถึงเพียงนี้ นางกำนัลบางส่วนจากตำหนักพยัคฆ์ขาวถูกส่งมาเป็นสาวใช้ที่บ้านของนาง ที่นี่เป็นจวนขนาดกลาง มีเรือนหลักหนึ่งและเรือนรับรองอีกสี่หลัง แน่นอนหนึ่งในสี่ถูกเขายึดเป็นเรือนตนเอง ของใช้จำเป็นถูกส่งมาราวกับที่เรือนรับรองนี้เป็นบ้านเขาเองก็มิปาน“ฮองเฮาให้เจ้าย้ายออกจากวังข้า มิได้หมายความว่าข้าจะย้ายตามเจ้ามามิได้”“แต่มันมิเหมาะสมนะเพคะ”“มิเหมาะอย่างไร เจ้าเป็นคู่หมั้นข้า ข้าจะมาเยี่ยมเยียน คอยดูแลเจ้าผิดหรือไร”เยว่เอ๋อร์ได้แต่ถอนหายใจยาว

ยามเช้าวันถัดมาเยว่เอ๋อร์ให้คนไปเชิญหยวนหรงหย่งหมิงมาที่ศาลากลางสวน คล้ายที่นี่จะเป็นที่ประจำของนางไปเสียแล้ว ไม่นานหยวนหรงหย่งหมิงก็มาถึง ภาพเมื่อคืนซ้อนทับร่างบางตรงหน้าจนเขาหายใจติดขัด แม้พยายามควบคุมตนเองแต่ก็ยากยิ่งนัก วันนี้นางมิได้ผูกผ้าปกปิดใบหน้า ยามนางส่งยิ้มหวานมาให้เขาแทบอยากจะฆ่าตัวตายเสียเดี๋ยวนี้“ข้าเคยบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าห้ามเจ้ายิ้มเช่นนี้อีก”“หม่อมฉันจะยิ้มให้พระองค์เพียงคนเดียวเพคะ”น้ำเสียงใสกระจ่างอีกทั้งรอยยิ้มสดใสของนาง งดงามเพียงนี้ เขาจะตัดใจปล่อยนางให้ผู้อื่นพบเห็นได้อย่างไร“เสด็จมาประทับในศาลาดีหรือไม่เพคะ”เมื่อนางเอ่ยเขาจึงนึกได้ว่าตนเองยังยืนอยู่นอกศาลา ใบหน้าคมแดงก่ำ เขาเดินไปนั่งตรงข้ามกับนาง“อีกสามวันจะถึงกำหนดประลอง เจ้าพร้อมหรือไม่”“เพคะ”เยว่เอ๋อร์เอ่ยรับคำ หากแต่หยวนหรงหย่งหมิงก็ยังอดกังวลมิได้ แม้รู้ว่านางมีฝีมือมิน้อย อีกทั้งตอนนี้ยังมีพลังปราณสายเวทมนตร์ขั้นหก องค์หญิงเหมยปี้เหยาย่อมมิใช่คู่ต่อสู้ของนาง แต่ทว่าองค์หญิงเหมยปี้เหยานั้นมากเล่ห์ เขาเกรงว่านางอาจวางแผนสกปรกเล่นงานเยว่เอ๋อร์ของเขา“เยว่เอ๋อร์ หากเจ้ามิปรารถนาจะเข้าประลองก็ไม่จ