Alle Kapitel von จอมนางข้ามภพ: Kapitel 201 – Kapitel 210

ชานเมืองหลวนซานหย่งชุนที่จับหลินหลานะยานออกมาจากจวนเจ้าเมืองหง ปล่อยร่างเล็กพร้อมคลายจุดที่สกัดหลินหลานเอาไว้หากแต่ยังไม่ทันอ้าปากอธิบาย มือบางที่แฝงพลังปราณขั้นสามก็ปล่อยพลังปราณโจมตีเขาในทันทีเขาถอยหลังตั้งรับพลังปราณที่โจมตีมาในระยะประชิด แม้ตัวเขาจะมีพลังปราณสูงกว่านางหนึ่งขั้น หากแต่ถ้าตั้งรับไม่ทันก็อาจพลาดท่าได้ง่ายๆ หลินหลานรู้ดีว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนตรงหน้าเมื่อเขาถอยหลังไปตั้งหลักนางจึงทะยานตนขึ้นในทันที เวลานี้สิ่งสำคัญคือนางต้องไปช่วยองค์หญิง ท่านแม่ทัพหลิวนั้นไม่มีใจให้องค์หญิงของนางมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ดังนั้นการที่เขาจะทำร้ายองค์หญิงของนางในช่วงเวลานี้ย่อมไม่มีใครรู้เพียงแจ้งว่านางถูกคนของเจ้าเมืองหงทำร้ายย่อมไม่มีใครสงสัยเขาอย่างแน่นอนหากแต่สองเท้ายังไม่ทันพ้นจากพื้น ไหล่ขวาก็ถูกกระแทกจากด้านหลังจนร่างบางเซไปด้านหน้าหลายก้าวดวงตาวาวโรจน์หันมาจดจ้องบุรุษเจ้าเล่ห์“ฝ่ามือเมื่อครู่ข้าผสานพิษเข้าไปด้วย แน่นอนว่ามันไม่มีอันตราย หากแต่ถ้าเจ้าคิดจะกลับจวนเจ้าเมืองหงก็คงต้องเดินเท้าเอา”หลินหลานขมวดคิ้วเรียวนางพยายามเดินพลังปราณหากแต่ไม่เพียงพลังปราณในกายที่ไม่สามารถใช้ได้ แ

“เจ้าออกไปก่อน”ม่อฉ่ายอี้เอ่ยเสียงเรียบกับหลินหลาน ก่อนถอนหายใจยาวออกมาอย่างนึกระอาใจ แต่ทั้งนี้ส่วนลึกก็ตื้นตันอย่างไร้สาเหตุ“มิใช่ว่าท่านมีธุระที่สำคัญรออยู่หรือ”แม้ไม่แน่ใจว่าคนที่แผ่ไอสังหารคือผู้ใด แต่นางก็หวังว่าจะเป็นเขา“จะทำสิ่งใดอย่าลืมสถานะของเจ้า”หลิวหนิงเฉินเอ่ยเสียงเข้มแผ่วเบาหากแต่ชัดเจนจนขนกายม่อฉ่ายอี้ลุกชัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดที่แก้มเนียนของนางพร้อมกับมือหนาที่โอบเอวบางของนาง เวลานี้นางรู้สึกว่าชุดที่สวมใส่พลันดูน้อยชิ้นขึ้นมา“ปล่อยข้านะ”ม่อฉ่ายอี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้ดูมั่นคง ร่างกายของนางแม้ร้อนรุ่มไปทั้งตัวจากสัมผัสของเขา หากแต่นางรู้ดีว่าเวลานี้ร่างกายของนางไม่พร้อมที่จะออกศึกเช่นเมื่อคืน หากแต่จมูกโด่งเป็นสันของเขากลับเริ่มซุกซนไปตามซอกคอขาว มือหนาลูบไล้ไปบนกายของนางอย่างจาบจ้วงจนเสื้อผ้านางหลุดลุ่ยจากกาย“ข้า... ข้าไม่พร้อม”“ข้าจะทำให้เจ้าพร้อม”มือหนาเลื่อนลงไปเบื้องล่างส่งสัมผัสผ่านผ้าตัวบางของนาง มืออีกข้างปลุกเร้าบนอกอวบที่เวลานี้ไร้อาภรณ์ปิดบัง“ท่านพี่ข้าไม่ไหวจริงๆ เจ้าค่ะ”น้ำเสียงออดอ้อนของนางทำให้เขาชะงักมือทั้งสอง ร่างบางหายใจสะท้าน

สองร่างชายหญิงที่ปะทะกันในบ่อน้ำพุร้อน คนหนึ่งอาบไล้ด้วยแสงสีฟ้าส่วนอีกคนนั้นอาบไล้ด้วยแสงสีเขียว ม่อฉ่ายอี้ที่พยายามปัดป่ายขณะที่หลิวหนิงเฉินนั้นพยายามเข้าจับกุมนาง ทำให้สองร่างพลิ้วไหวไปมาแต่ม่อฉ่ายอี้ที่ด้อยกว่าทั้งด้านพลังปราณและวรยุทธ์ สุดท้ายจึงเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ถูกหลิวหนิงเฉินโอบรัดด้วยแขนเพียงข้างเดียว เพียงแต่ม่อฉ่ายอี้ที่ดื้อรั้นนั้นกลับมิยอมสยบลงโดยง่าย นางหมุนตัวออกจากวงแขนแกร่งในช่วงที่หลิวหนิงเฉินเก็บพลังปราณของตน แม้พยายามไขว่คว้านางแต่ทว่าเขากลับจับได้เพียงเสื้อตัวนอกบางเบาสีแดงสดของนางเท่านั้น หลิวหนิงเฉินส่งสายตาตำหนิไปยังสตรีดื้อรั้นเบื้องหน้า หากแต่ภาพที่ปรากฏพลันทำให้เขาลืมถ้อยคำที่จะเอ่ยตำหนินางไปจนหมดสิ้นม่อฉ่ายอี้เป็นสตรีที่ขึ้นชื่อเรื่องรูปร่างที่เย้ายวน แม้ในยามที่นางแต่งกายมิดชิด บุรุษยังยากที่จะละสายตา แต่ในยามนี้นางเหลือเพียงชุดด้านในสีแดงบางเบาที่เปียกชุ่มเช่นนี้มิต้องเปลื้องผ้าก็คล้ายมิได้สวมใส่สิ่งใด ร่างกายของเขาพลันร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที ม่อฉ่ายอี้มองสายตาคมที่จดจ้องมาที่หน้าอกของนางแล้วรีบยกมือปิดหมุนตัวหันหลังหนีในทันทีคนผู้นี้มิใช่เคยกล่าวว่าหน้าอกนา

“ท่านรู้จักสถานที่นี้ได้อย่างไร”ม่อฉ่ายอี้ยกยิ้มกว้างกางแขนหมุนตัวกลางทุ่งหญ้าที่ออกดอกบานสะพรั่งสีม่วงอ่อน กลีบดอกเล็กเมื่อโดนชายผ้าของม่อฉ่ายอี้พลันพลิ้วไหวล่องลอยขึ้นบนอากาศ หลิวหนิงเฉินมองภาพเบื้องหน้าแล้วยกยิ้มกว้างงดงามปานเทพเซียนจำแลงเขาพึ่งเข้าใจคำเปรียบเปรยนี้ในวันนี้นี่เอง ม่อฉ่ายอี้เป็นเจ้าที่เดินเข้ามาหาข้า เช่นนั้นนับจากนี้ก็อย่าหวังว่าจะจากข้าไปที่ใดอีกม่อฉ่ายอี้ทิ้งตัวลงนอนใต้ต้นไม้ใหญ่หน้ากระท่อมหลังน้อย สายตาหวานจดจ้องกลีบดอกเล็กที่ลอยฟุ้งด้วยรอยยิ้มหวาน นางเคยฝัน... ฝันว่าสักวันนางจะสามารถปล่อยวางทุกสิ่ง ใช้ชีวิตโดยมิต้องหวาดระแวงทุกคนรอบตัว หายใจโดยมิต้องหวั่นเกรงผงพิษ กินอาหารโดยมิต้องผ่านการตรวจสอบโดยคนทดลองที่ตายแทนนางมาแล้วหลายคน ชีวิตที่เรียบง่ายเช่นคนสามัญทั่วไปแม้เพียงเวลาสั้นๆ ข้าก็พอใจ“ข้าเตรียมอาหารเช้าไว้แล้วเจ้าหิวหรือยัง”เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยเรียกนางออกจากภวังค์ ก่อนยันกายลุกขึ้นเดินตามพ่อครัวจำเป็นไปในตัวกระท่อม แม้เป็นเพียงกระท่อมหลังเล็กที่มีเพียงห้องเดียว แต่ทุกอย่างถูกจัดเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ เครื่องใช้ที่สะอาดสะอ้านมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของอากาศยามเ

“เจ้าอาจต้องเหนื่อยหน่อย”“ข้าไม่กลัว”หลิวหนิงเฉินยกยิ้มกว้างจดจ้องดวงตาใสเปล่งประกายแน่วแน่ของนาง ก่อนก้มลงจุมพิตที่หน้าผากเนียนนุ่มอีกครั้ง“ข้าขอร้องท่านสักอย่างได้หรือไม่”หลิวหนิงเฉินถอนจุมพิตสบดวงตาหวานที่มีแววแน่วแน่อีกครั้ง“ไม่ว่าท่านกำลังทำอะไรอยู่ อย่าทอดทิ้งข้าเช่นนี้อีก ข้ามิได้อ่อนแอเช่นที่ท่านกังวล”นางรู้ดีว่าที่เขาไม่ให้นางเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการจัดการปรับเปลี่ยนเมืองหลวนซานนั้นเพราะห่วงเรื่องความปลอดภัยของนาง ที่เมืองหลวนซานนั้นมิได้มีเพียงผู้มีอิทธิพลในเมืองเท่านั้น กลุ่มคนนอกเมืองที่เคยมาติดต่อกับเจ้าเมืองหงนั้นก็มีมากมาย เมื่อหลิวหนิงเฉินเข้ามาล้างระบบเดิม คนเหล่านั้นย่อมเสียผลประโยชน์เป็นจำนวนมาก การกำจัดเขาจึงเป็นวิธีการที่ดีที่สุดหลิวหนิงเฉินพยักหน้าอย่างจนใจ ก่อนหน้านี้เขาสามารถข่มใจตนเองได้ หากแต่เมื่อได้พบนางอีกครั้งเขามั่นใจในความรู้สึกของตนว่ามิอาจจากนางได้อีก“ข้าสัญญา... แม้เจ้าอยากไปจากข้า ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป”“ข้าไม่มีทางไปจากท่านแน่นอน”ม่อฉ่ายอี้โผเข้าโอบกอดเอวสอบแนบแน่น ใบหน้างามซบที่อกกว้าง“มีสิ่งหนึ่งที่ข้าจำเป็นต้องบอกเจ้า”ม่อฉ่ายอี้ตัวสั่นส