All Chapters of จอมนางข้ามภพ: Chapter 111 - Chapter 120

ระหว่างที่หลิวหนิงเจี้ยนกำลังถ่ายพลังปราณเพื่อรักษาต้าเว่ยซิน เสียงหัวเราะของสตรีก็ดังขึ้นก้องป่า เยว่เอ๋อร์กวาดสายตามองโดยรอบ เสียงนั้นเป็นของนางปีศาจผมขาวเป็นแน่ สิ้นเสียงหัวเราะเบื้องหน้าก็ปรากฏสตรีใบหน้างดงามดวงตาแดงฉานดุดัน ริมฝีปากเขียวคล้ำจนคล้ายสีดำ เส้นผมยาวสยายและคิ้วสีขาวขึ้นอีกครั้ง ต้าเจี้ยนเว่ยและหม่าซูซินจดจ้องสตรีปริศนาเบื้องหน้าแล้วหันมาสบตาเยว่เอ๋อร์ “ข้าจะอธิบายทีหลัง” เยว่เอ๋อร์เพียงตัดบท เพราะเวลานี้นางมีสิ่งสำคัญต้องกระทำยิ่งกว่าการอธิบายเรื่องราวใดๆต้าเจี้ยนเว่ยและหม่าซูซินเพียงรับทราบ ตอนนี้พวกเขารู้เพียงต้องร่วมมือกันจัดการสตรีผมขาวตรงหน้านี่เสียก่อน“ข้าสามารถช่วยสหายของข้าได้แล้ว ท่านควรปล่อยพวกเราไป”“เจ้าคงเข้าใจอะไรผิดแล้วล่ะสาวน้อย ข้ามิได้รับปากว่าจะปล่อยพวกเจ้าไป”เยว่เอ๋อร์จ้องมองสตรีผมขาวตรงหน้านิ่ง แม้ในเดิมพันมิได้เอ่ยชัดเจน แต่ในเมื่อนางและสหายสามารถผ่านด่านทดสอบมาได้ก็ควรปล่อยพวกนางไปมิใช่หรือไร“ท่านต้องการสิ่งใด”“หึ! ข้าเป็นคนชอบเดิมพัน เช่นนั้นเรามาเดิมพันกันอีกสักตา”เดิมพันอีกแล้วหรือ สตรีผู้นี้เป็นผีพนันหรือไรกัน เหตุใดเอะอะก็ท้าเดิมพันอ

ดวงตะวันใกล้ลับขอบฟ้าเต็มที เยว่เอ๋อร์ยืนอยู่บนโขดหินใหญ่ ใบหน้าที่มีผ้าสีส้มปกปิดครึ่งล่างถูกสายลมยามเย็นพัดปลิวไสว หากแต่แววตาของนางกลับมีความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม มือเรียวขาวเริ่มร่ายคาถาเวทย์เบิกฟ้า ทุกสายตาต่างจดจ้องร่างบอบบางในชุดสีส้ม ทุกการเคลื่อนไหวอ่อนช้อยหากแต่กลับมั่นคงและงดงามปานเทพธิดากำลังร่ายรำ ท้องฟ้าเริ่มทอแสงสีส้มหากแต่เมื่อนางร่ายคาถาเวทย์ได้มินาน สายลมอ่อนโยนเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นรุนแรง เมฆสีดำก่อตัวโดยรอบก่อนรวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนคล้ายปีศาจร่างใหญ่อยู่เหนือศีรษะนาง“นางจะเป็นอะไรไหม”ต้าเจี้ยนเว่ยหันมาสบตาถามผู้ที่อาวุโสที่สุด ไป๋เซ่อขมวดคิ้วแววตามีความวิตกเช่นกัน แม้นางมิใช่คนดีหากแต่ก็มิต้องการให้เยว่เอ๋อร์มาสังเวยชีวิตและจิตวิญญาณเช่นที่นางเคยผ่านมา“เจ้ายังเหลือพลังพอจะช่วยข้าหรือไม่”ดวงตาคมแดงฉานหันไปสบตาหลิวหนิงเจี้ยน เขาพยักหน้ารับ แม้เมื่อครู่เขาจะถ่ายปราณฟื้นฟูเพื่อช่วยต้าเว่ยซินไปมากแต่ก็ยังพอมีพลังปราณเหลืออยู่ อีกทั้งร่างกายของเขาสามารถฟื้นฟูตัวเองได้จึงมิต้องกังวล“พลังปราณของนางไม่เพียงพอ” ไป๋เซ่อเอ่ยเสียงกังวลเยว่เอ๋อร์เริ่มรู้สึกว่าร่างกายของตนเร

“แม่นางว่านอยู่ไหน ไปบอกนางว่าข้าต้องการพบนาง”“ขอคุณชายหรุยโปรดอภัย วันนี้แม่นางว่านมิได้มาที่ร้านขอรับ”เถ้าแก่ร้านก้มศีรษะเอ่ยเสียงนอบน้อม เยว่เอ๋อร์เห็นร่างท้วมนั้นสั่นน้อยๆ หากแต่ขาสองข้างกลับยืนมั่นคง มือหนาที่กุมเอาไว้เกร็งแน่น ราวกับพยายามควบคุมตนเองเป็นอย่างยิ่ง เยว่เอ๋อร์ยกยิ้มเดินไปดูตำราต่างๆ ในร้านอย่างใจเย็น จนกระทั่งชายทั้งสี่จากไป“ขออภัยแม่นาง นี่คือตำราที่ท่านต้องการ”“หากข้าต้องการอย่างอื่น มากกว่าตำราต้องทำอย่างไร”เยว่เอ๋อร์เอ่ยเสียงใสพลางยื่นมือไปรับตำราเล่มนั้นมาถือไว้ ดวงตาหวานจดจ้องไปที่เถ้าแก่ร้าน เขาเงยหน้ามองสตรีที่อำพรางใบหน้าของตนตรงหน้าด้วยแววตาแปลกใจ เยว่เอ๋อร์เพียงยกยิ้มบางรอคอยคำตอบอย่างใจเย็น“ขึ้นอยู่กับว่าสิ่งที่เจ้าต้องการคืออะไร”เยว่เอ๋อร์หันไปตามเสียงหวานใสเบื้องหลัง ปรากฏสตรีใบหน้าจิ้มลิ้ม นางมิใช่สาวงามล่มเมือง หากแต่เมื่อได้สบตา ก็ยากจะถอนสายตาออกมา“ข้าน้อยเฉินเยว่เอ๋อร์ ยินดีที่ได้พบแม่นางว่าน”สตรีในชุดสีฟ้าสวมทับด้วยเสื้อขนสัตว์สีขาวเนื้อดี เส้นผมยาวถูกถักเป็นเปียรอบศีรษะติดเครื่องประดับน้อยชิ้น หากแต่กลับดูงดงามได้อย่างลงตัวเยว่เอ๋อร์เ

“ว่าที่สามีของหม่อมฉันทั้งสูงส่งและเก่งกาจ หม่อมฉันย่อมมิอาจเป็นเพียงหญิงธรรมดาไร้ความสามารถได้”หยวนหรงหย่งหมิงอุ่นวาบในหัวใจ นางทำทุกอย่างยอมเผชิญความลำบากและเสี่ยงอันตรายเพียงนี้ เพียงเพื่อให้คู่ควรกับเขา มือหนาเชยคางนางเงยขึ้นสบตาคม“หากสิ่งต่างๆ เหล่านี้ทำให้เจ้าลำบาก ข้ายินดีเป็นเพียงคนสามัญธรรมดาเคียงคู่เจ้า”เยว่เอ๋อร์ยกมือบางวางบนมือหนา แนบใบหน้าตนบนฝ่ามือใหญ่นั้น“หม่อมฉันยินดีเพคะ ให้ลำบากมากกว่านี้หม่อมฉันก็ยินดี”หยวนหรงหย่งหมิงจ้องดวงตาหวาน มือหนาปลดผ้าคลุมหน้านางออกมองรอยยิ้มหวานนั้นอย่างเต็มตา เยว่เอ๋อร์ปิดดวงตาลงเมื่อใบหน้าคมโน้มลงมา ริมฝีปากบางถูกเขาครอบครองด้วยความอ่อนหวานและนุ่มนวล ถ่ายทอดความรักและความห่วงใยอย่างลึกซึ้งเนิ่นนาน หยวนหรงหย่งหมิงค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกจากนางอย่างเสียดาย แม้ยากเย็นที่ต้องตัดใจแต่ตราบใดที่นางยังมีมนต์ลุ่มหลงติดกายเช่นนี้ เขาจะขาดสติมิได้“เจ้ามันนางมารชัดๆ”“จะได้คู่ควรกับปีศาจเช่นพระองค์อย่างไรล่ะเพคะ”หยวนหรงหย่งหมิงหัวเราะเสียงก้อง ความคิดถึงห่วงใยที่รบกวนจิตใจเขามาหลายวันสลายหายไปในพริบตา ไม่ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไรเขาสาบานว่าจะปกป้องนางเ

“กระหม่อมหยวนหรงหย่งหมิง ถวายพระพรฝ่าบาท...”“อ่า... หลานรักมิต้องมากพิธีมาเถิดมานั่งใกล้ๆ ข้า ไม่เจอกันนานเจ้าเป็นหนุ่มใหญ่เพียงนี้ ข้าคงชรามากแล้วจริงๆ”หยวนหรงหย่งหมิงมิได้เอ่ยอะไร ปกตินอกจากเยว่เอ๋อร์เขาก็มิค่อยชอบสนทนากับผู้อื่น ฮ่องเต้เมืองลี้เห็นท่าทางสงบนิ่งราวพยัคฆ์จ้องเหยื่อของคนตรงหน้าแล้วแอบหวาดหวั่นมิน้อย เสียงเล่าขานเกี่ยวกับบุรุษผู้นี้มิเกินจริงไปแม้แต่น้อย“ฝ่าบาทให้คนไปเรียกหม่อมฉันเข้าเฝ้ามิทราบมีเรื่องอันใดหรือ พ่ะย่ะค่ะ”น้ำเสียงราบเรียบท่าทางแม้มิแข็งกระด้างแต่ก็มิอ่อนน้อมนัก เหมยไป๋เสวี่ยนได้แต่ขบกรามแน่น จ้องมองเขาด้วยแววตาเกลียดชัง“อ่า... ข้าเพียงได้ข่าวว่าเจ้ามาเยือนเมืองลี้จึงได้อยากพบด้วยความคิดถึง”“ขอบพระทัยที่ทรงคิดถึงหม่อมฉัน มาคราวนี้หม่อมฉันมาด้วยเรื่องส่วนตัวจึงมิได้แจ้งแก่พระองค์ก่อนต้องขอประทานอภัย”การส่วนตัว ฮ่องเต้เมืองลี้ได้แต่กำหมัดแน่น คนผู้นี้ไม่กลัวฟ้าดินคิดว่าตนเองยืนอยู่ที่ใดกัน แม้ในใจจะโมโหมากเพียงใด แต่ใบหน้ากลับยิ้มอ่อนโยน“เช่นนั้นข้ามิรบกวนเจ้าแล้ว เชิญเจ้าตามสบาย ข้าให้คนจัดที่พักไว้ให้เจ้าด้วยหากเจ้าต้องการ”“ขอบพระทัยฝ่าบาท แต่