จอมนางข้ามภพ

เพราะแสงสีทองที่แยงตาเข้ามา จันทร์จิราจึงค่อยๆ กะพริบตา ปรับให้ชินกับแสงสว่าง ภาพความทรงจำค่อยๆ ฉายเข้ามาช้าๆ เธอเกิดอุบัติเหตุแล้วเหตุใดอยู่ดีๆ จึงมานอนอยู่กลางป่าเช่นนี้ หรือนี่คือทางสิ้นสุดของชีวิต ร่างบางค่อยขยับลุก แล้วก้าวเดินไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมายเสียง... เธอได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง... เสียงนั้นคล้ายโลหะกระทบกันดังมาจากด้านในป่าอีกฝั่งไม่ห่างนัก จันทร์จิราตัดสินใจเดินตามเสียงนั้นไปด้วยคล้ายมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เธอตัดสินใจแบบนั้น ภาพตรงหน้าทำให้ร่างบางรีบแอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่และถึงกับเบิกดวงตากว้าง การต่อสู้กันระหว่างคนสองกลุ่มตรงหน้าช่างคล้ายกับในละครจีนโบราณที่เธอชอบดูเป็นอย่างยิ่ง หากแต่เธอมั่นใจว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้านี้ไม่ใช่เป็นภาพยนต์ ละคร หรือภาพในความฝันอย่างแน่นอน ต้องมีบางสิ่งบางอย่างผิดพลาดเกิดขึ้น เหตุการณ์เสี่ยงตายก่อนหน้านี้เธอยังจำได้ดี หรือจะเป็นอย่างในนิยายย้อนยุคที่เธอชอบอ่าน ใบหน้างามแม้จะสงสัยแต่ก็ระคนดีใจ อ่า... หญิงงามหลงยุคมาพบรักกับองค์ชายรูปหล่อผู้เก่งกาจ หรือจะเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของยุทธภพดีนะ เลือกไม่ถูกเลย จันทร์จิรากำลังนึกฝันไปต่างๆ นานาว

“องครักษ์เฉินข้าไปต่อไม่ไหวแล้ว”เสียงของพระสนมเอ่ยออกมาอย่างอ่อนกำลัง ใบหน้างดงามเดี๋ยวนี้ซีดเผือดไร้สีสันโดยสิ้นเชิง จันทร์จิรารีบเข้ามาดูอาการของคนตรงหน้าในทันที จากการประเมินเบื้องต้นคาดว่าพระนางคงจะอ่อนเพลียจากการคลอดบุตรและเวลานี้ยังต้องมาวิ่งหนีกลุ่มโจรร้ายนี่อีก นั่นย่อมทำให้คนตรงหน้ายิ่งอ่อนเพลียมากกว่าเดิม และที่สำคัญคือเริ่มมีเลือดไหลออกมา นางกำลังจะตกเลือด! ใบหน้าจันทร์จิราฉายแววกังวลอย่างชัดเจน สายพระเนตรของพระสนมทอดมองมาที่บุตรของตนในอ้อมอกของจันทร์จิรา มือบางลูบแก้มนวลของเด็กน้อยอย่างแผ่วเบาก่อนมอบหยกประจำตัวซุกไว้ในห่อผ้า แล้วส่งสายตาอ่อนโยนแฝงความอ้อนวอนมาที่จันทร์จิรา“ได้โปรดปกป้องเขาด้วย”จันทร์จิรามองใบหน้างามที่อาบไปด้วยน้ำตา สายตาบ่งบอกถึงความรักและความห่วงใยในตัวบุตรชายผู้ที่พึ่งถือกำเนิดนี้อย่างชัดเจน จนจันทร์จิรารู้สึกปวดใจไปกับชะตาของทั้งคู่ น้ำตาไหลอาบแก้มของจันทร์จิรา เธอพยักหน้ารับคำขอร้องของคนตรงหน้าในทันที เมื่อได้รับการตอบรับจากจันทร์จิรา พระสนมหันไปทางทหารองครักษ์คนสนิท“องครักษ์เฉินรับคำสั่ง เจ้าจงปกป้องบุตรชายของข้าและผู้มีพระคุณของข้ากลับวังหลวง ใน

“เบิกตัวผู้เชิญดวงวิญญาณ”จันทร์จิราหันไปมองด้านหลังเห็นชายชรารูปร่างสูงพอประมาณมีหนวดเคราสีขาว ผมสีขาว ใบหน้าบ่งบอกว่าน่าจะมีอายุไม่ต่ำกว่าหกสิบปี ชายผู้นั้นเดินเข้ามาคุกเข่าด้านข้างจันทร์จิรา จันทร์จิรารีบลุกขึ้นจัดท่าทางตนเองเปลี่ยนเป็นท่านั่งเรียบร้อยไม่ให้เสียชื่อกุลสตรีไทย หลังจากที่กึ่งนั่งกึ่งนอนในทีแรก ใบหน้าจันทร์จิราก้มลงมองพื้น เหตุการณ์ตอนนี้คล้ายจะเป็นการตัดสินสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นแน่“ผู้นำดวงวิญญาณ เจ้ารู้หรือไม่ว่าความผิดของเจ้าคือสิ่งใด”“กระหม่อมทราบดีพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าประมาทเลินเล่อปล่อยให้ดวงวิญญาณของหญิงผู้นี้ตกเข้าไปในห้วงเวลา และทำให้ก่อเกิดปัญหาใหญ่ เจ้ายินดีรับความผิดนี้ของเจ้าหรือไม่”“กระหม่อมยินดีพ่ะย่ะค่ะ”“โทษของเจ้าคือ งดการเลื่อนขั้นหรือย้ายฝ่าย ให้เจ้าดำรงตำแหน่งผู้นำดวงวิญญาณต่อไปอีกห้าร้อยปีอย่างไม่มีข้อเรียกร้องหรือข้อต่อรองใด”“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ”ชราผู้นั้นหมอบลงกับพื้นรับคำสั่งจากเบื้องบน ใบหน้าที่แก่ชราอยู่แล้ว ดูวิตกกังวลทำให้ยิ่งแก่ชรากว่าเดิมไปเสียอีก “ส่วนเจ้า!”น้ำเสียงเข้มดุดันถึงแม้ผู้พูดจะหล่อเหลาปานใด แต่ก็ทำให้จันทร์จิราสะดุ้งสุดตัวด้

ปลายยามจื่อ (เท่ากับเวลา 23.00 น. จนถึง 24.59 น.) จันทร์จิราที่ตอนนี้มีนามว่าเยว่เอ๋อร์กำลังหลับขดตัวใต้ผ้าแพรผืนเก่าผ่านการปะชุนมานับไม่ถ้วน สะดุ้งตื่นเนื่องจากได้ยินเสียงคนกำลังคุยกันที่ด้านในศาลเจ้า เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่ลุงผู้ดูแลศาลเจ้าจะมาเปิดศาลเจ้า แล้วเสียงที่นางกำลังได้ยินเวลานี้เป็นใครกัน ดวงตาหวานคมเบิกกว้างขโมยอย่างนั้นหรือ!ใบหน้ากลมแนบเข้ากับผนังแอบฟังเสียงที่เล็ดลอดเข้ามา“เช่นนั้นเราจะทำอย่างไรดี”เสียงทุ้มบ่งบอกว่าคนพูดน่าจะมีอายุไม่น้อยเอ่ยขึ้นอย่างเคร่งเครียด“องค์ชายเหลือเวลาอีกเพียงสามวันเท่านั้น หากช้ากว่านี้ข้าเกรงว่าพิษจะแล่นเข้าสู่หัวใจ...”เสียงถอนหายใจยาวดังขึ้นพร้อมๆ กันบ่งบอกความห่วงใยของพวกเขาที่มีต่อบุคคลที่สามที่เรียกว่าองค์ชาย“เช่นนั้นครั้งนี้ข้าจะบุกเข้าไปเอง”“อาฟง เจ้าใจเย็นๆ ก่อน หากเจ้าบุ่มบ่ามเข้าไป นอกจากช่วยองค์ชายไม่ได้แล้ว แม้แต่ตัวเจ้าเองก็คงเดือดร้อนไปด้วย”โครม! ชายห้าคนลุกขึ้นพร้อมกับพุ่งตรงไปที่ด้านหลังรูปปั้นพระพุทธรูป มองร่างเล็กกลมของเด็กน้อยผู้หนึ่งที่พุ่งทะลุกำแพงเข้ามา เยว่เอ๋อร์ค่อยๆ ลุกขึ้นจดจ้องชายวัยฉกรรจ์ตรงหน้าแล้วกะพริบต

ร่างเล็กในชุดสีฟ้าอ่อนเดินเคียงข้างบุรุษในชุดสีน้ำเงินเข้มช่างเป็นภาพที่งดงามยิ่งนัก ชุ่ยฮองเฮามองภาพเบื้องหน้าแล้วยกยิ้มมุมปาก ต่อให้องค์ชายสิบเก้าสำคัญกับองครักษ์เฉินขนาดไหนก็ไม่มีทางมีความสำคัญไปกว่าสายเลือดของเขากระมังมือใหญ่กำมือเล็กของเด็กน้อยเอาไว้มั่น ไม่รู้เพราะเหตุใด หากแต่คล้ายมีบางอย่างทำให้เขารู้สึกอยากปกป้องเด็กน้อยนี่ขึ้นมา มันเหมือนมีเส้นใยบางๆ ระหว่างเขากับนางอย่างไรอย่างนั้น“เจ้าชื่ออะไร”“เยว่เอ๋อร์เจ้าค่ะ”เยว่เอ๋อร์ ดวงจันทร์อย่างนั้นหรือ สองเท้าหยุดชะงักหันมาจ้องใบหน้ากลมๆ ของเด็กน้อยด้านข้าง มุมปากหนายกยิ้มอบอุ่น ก่อนกุมมือเล็กเดินต่อไปเบื้องหน้า เยว่เอ๋อร์มองคนตัวสูง ดวงตาของเขาแฝงความเศร้าบางอย่างเอาไว้จนน่าใจหาย สิ่งใดกันที่ทำให้เขาดูเจ็บปวดได้ถึงเพียงนี้“ข้าเรียกท่านว่าท่านอาได้ไหม”“ข้าปฏิเสธได้หรือ”นับจากที่นางป่าวประกาศว่าเขาคืออาของนาง เขาก็คงไม่สามารถมีสถานะอื่นได้อีก ใบหน้ากลมย่นยู่บ่นงุบงิบฟังไม่ได้ศัพท์ เห็นแล้วให้รู้สึกขบขันยิ่งนักเมื่อเข้ามาในเขตเรือนพักด้านหลังภาพเบื้องหน้าก็ทำให้เยว่เอ๋อร์อดประหลาดใจไม่ได้ เรือนไม้สภาพมิเก่ามิใหม่ ด้านในปราศ