《Strange Proposal 》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

Diego POV Ayoko sanang puntahan ang gagong Mathew na ’yon at pakiusapan, pero wala akong choice. Isa siya sa mga taong alam kong hindi kayang tiisin ang mag-ina ko kapag nasa sitwasyon silang wala ako. Alam kong habang lumalaki si Xandie, ang anak ko may taong gagabayan siya, at yon si Mathew. Ramdam ko habang kausap ko siya na talagang mahal niya si Alex at Xandie. Parang… kahit hindi ko gusto, kailangan kong tanggapin iyon na siya ang makakasama sa pagtanda ni Alex, na makakatuwang niya na magpapalaki sa anak ko. Hindi ko alam kung paano ko sa kaniya sasabihin nung una at haharapin, dahil kaunting galit at takot sa kanya may nararamdaman pa ko. May kaba sa dibdib ko na baka bigla siyang magalit, baka masaktan si Alex o si Xandie, o baka mawala na uli ang lahat sa kontrol ko. Flashback Third POV Nasa kulungan si Diego ngayon, kasama ang kanyang attorney, hindi niya pina alam sa kaibigan niyang si Jeric dahil hahadlang ito, kaya humanap muna siya ng iba upang ilabas si

Diego POV Habang palapit na ako sa pupuntahan ko, mahigpit kong hinawakan ang litrato naming magkakaibigan. Napangiti ako habang tinititigan ko iyon. Napaka-swerte ko… na kayo ang binigay sa akin na kaibigan mula noon hanggang ngayon. Marahan akong napabuntong-hininga. Siguro… hindi naman na kayo magagalit sa akin. Maayos naman akong na kapag paalam… nakapag sabi sa inyo na mahal ko kayo kahit hindi sa salita, at nagpasalamat sa inyo. Unti-unting bumalik sa alaala ko ang gabing iyon na napaka saya. Flashback Nasa bar ako—isang bar na ako mismo ang nagmamay-ari. Tahimik akong nakaupo sa VIP room, hinihintay ang pagdating ng mga kaibigan ko. Tanging ilaw mula sa dim lights at mahinang tugtog lang ang kasama ko. Tinitingnan ko din ang buong kabuuan ng una kong bar, dito masyadong madaming memories. Dito ko rin unang pinakilala si Alex bilang fiancée nakakatuwa pa ang mukha niya noon kung gaano siya kagulat na agad siyang papakasal sa di niya kilala. Pero doon ko pala

Third POV “Dy!” Hingal na hingal na napasigaw si Alex habang bigla siyang napabangon mula sa pagkakahiga. Nanlalaki ang mga mata niya kahit wala siyang nakikita—dala ng napakasamang panaginip na gumising sa kanya. Kinapa-kapa niya ang kabilang side ng kama kung saan karaniwang nakahiga ang asawa niya. Pero wala. “Sweetie! Anak! Xandie! Anak ko! ” Nanginginig ang boses niya habang tinatawag ang anak. Gusto niyang marinig agad ang boses nito… gusto niyang mayakap… para mawala ang kaba at takot na bumabalot sa kanya. Agad siyang tumayo mula sa kama kahit nanginginig ang tuhod. “Sweetie! Anak! Nasaan ka?” “Mom, bakit po?” Nag-aalalang lumapit ang bata nang makita ang ina na tila takot na takot. Agad nitong hinawakan ang kamay ng ina at pinunasan ang mga luha sa mga mata nito. “Mom… why are you crying po? May nangyari po bang masama? Merong masakit po ba sayo? O may napaginipan ka bang nakakatakot po?” Hindi na napigilan ni Alex ang sarili. Lumuhod siya at mahigpit na niyakap a

Alex POVUmupo ako sa passenger seat. Hinawakan ko ang manibela at ang upuang maraming dugo, ang dami ding bubog sa upuan at lapag. Tumutulo na ang luha ko dahil hindi ko ma imagine ang itsura ng taong nanditosa loob nang saklolohan ito.May nakita ako sa lapag isang magazine na kami ang cover at isang video recorder. Kinuha ko iyon agad."Boy nasaan daw yung may ari nitong kotse?" Tanong ko sa kanya at biglang yumuko ang bata may inabot siya sa aking papel." Baka ito po ang kasagutan sa tabong niyo po, Ma'am."Nanginginig akong abutin ang papel na hawak niya yun nang buksan ko. Eye donor rules and agreement. Nakalagay dun na kailangan galing sa kamamatay na tao ang i dodonor na mata.Nang makita ko yon nakaramdam agad ako nang panginginig na pakiramdam, hindi naman siguro, hindi. Pagpapakalma ko sa aking sarili.Agad akong lumabas ng kotse at kinuha ko ang cellphone ko agad na tinawagan ko ang hospital ng eye bank. Nag riring ang telephone, habang hindi ako mapakali."Hello." agad k

After two months Busy si Alex sa negosyo niyang itinayo na lamang sa Pilipinas na pastries at cakes, dito na lang niya itinuloy ang pinakamamahal niyang ginagawa. Sa loob ng two, months sobrang nakilala agad ng mga tao ang kaniyang business kaya palaging madaming order and reservation nag nagpupunta sa kaniya, kaya minsan hindi niya na namamalayan pa ang oras at panahon. Palagi din siyang nalilipasan ng gutom pero may mga nagmamahal naman sa kaniyang palaging nandyan para ipaalala iyon. Sa totoo lang napaka sakit pa din ang pagkawala ni Diego sa buhay nilang mag ina. Pero kailangan niyang magpaka tatag at magpatuloy silang mamuhay ng pinaka mamahal na anak. “Bakit ka nagpapalipas na ng gutom? Lagpas lunch na ah,” medyo nagulat siya nang may nagsalita. Ngumiti siya sa bumisita. “Mathew! Kamusta naman? Bakit ngayon ka lang napadpad dito?” taas kilay ni Alex, sabay tawa sa reaksyon niya. “May pinuntahan lang ako at may tinrabaho sa ibang bansa. Alam mo naman, laging busy ang mga