《Strange Proposal 》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

Diego POV Kasama ko ngayon ang anak ng asawa ko. Sinundo ko siya sa kanila pero wala doon ang mommy niya. May mahalaga daw na inaasikaso si Mommy at pupuntahan na lang daw kami ni Alex sa mall kung saan kami mamasyal ng bata. Nag-message din sakin si Jeric na may mahalaga siyang sasabihin at napaka-importante daw. Pagkatapos daw ng trabaho niya ay makikipagkita siya sakin. Nag-message ako na bukas na lang pero ngayon daw at madami siyang inaasikaso. Bwisit talaga, napaka-istorbo ng abogadong yon. “Daddy Diego, alam mo po dati si Mommy may kwento siya about sa kapatid ko po na nasa heaven na,” sabi niya sakin na nakangiti, pero ako naman ay nakaramdam ng kalungkutan. Kung nandito kaya ang anak namin ni Alex, siguradong masaya silang dalawang magkapatid na magkasama ngayon. “Angel na po natin siya sa heaven, diba po Daddy?” Tumango ako at hinawakan niya ang braso ko habang nagda-drive ako. “Daddy, love mo po ba ako?” Ngumiti ako sa tanong niya. “Sobrang love na love kita, pati

Alex POV “Paano?” galit na galit niyang sigaw. “Hindi ba patay na ang anak natin? Ano ’yon—acting lang ang lahat, Alex? Niloko mo kaming lahat na nawalan tayo ng anak? Para makonsensya ako? Para sisihin ko ang sarili ko sa lahat ng nangyari?!” Huminga ako nang malalim, pilit pinipigil ang panginginig ng boses ko. “Totoong namatay ang anak natin, Diego,” mariin kong sagot. “Ang nakalibing sa sementeryo—anak natin ’yon. Kakambal siya ni Xandie. Pwede ka bang kumalma? Paano ko ipapaliwanag kung ayaw mo akong patapusin?” Tumahimik siya. Kita ko sa mata niya—galit na may halong takot. “Hindi ko alam na buntis pa rin pala ako kay Xandie,” patuloy ko. “Nang umalis kami ni Mathew, saka ko lang nalaman—nasa London na kami. Pareho kasi ang nararamdaman ko noon tulad ng dati kong pagbubuntis, kaya binalewala ko. Akala ko wala lang.” Nilunok ko ang buo sa lalamunan ko bago nagpatuloy. “Hanggang sa isang araw, bigla akong pinuntahan ng doktor. Sinabi niya na may buhay pa—isa sa kambal.

Diego POV Nasa gate na kami ng mansion ng parents ko. Ilang beses kong hinawakan ang manibela bago tuluyang bumaba ng sasakyan. Hindi ko maipaliwanag ang kaba na unti-unting gumagapang sa dibdib ko. Hindi naman ito ang unang beses na uuwi ako rito pero ngayon, iba. Ngayon, dala ko na ang buong mundo ko, ang buhay ko, ang dalawang babaeng nasa puso ko bukod sa mommy at kapatid ko. Gusto kong ipakilala sa kanila ang anak ko. Ang anak namin ni Alex. Ang batang sa akin pala, hindi ko inakalang magiging dahilan ng pagbabago ko at ng tapang ko para harapin ang lahat. Napatingin ako sa rearview mirror. Nasa likod si Alex, marahang inaayos ang buhok ni Xandie habang kinakausap ito. “Anak, magbe-behave ka ha. Be polite kay Lolo at Lola,” malambing niyang paalala saka hinalikan ang anak namin. Tumango si Xandie, pero halata sa mga mata nito ang excitement, nakakatuwa dahil nang sinabi ko pa lang sa kanila na dadalhin ko sila dito ng mommy niya. Sobrang pinaghandaan pa niya. “Mom

Third POV Nasa garden ang mag-anak at nag-aalmusal. Isang buwan nang walang paningin si Alex, kaya medyo hindi pa rin siya sanay kumilos sa ganitong sitwasyon. Sa loob ng isang buwan, tanging si Diego at ang kanilang anak ang naging kanyang mga mata. "Mom, you want milk po?" tanong ng anak niya na nakaupo sa kanan, alam niyang nandiyan ito. Tumango siya, at bago pa man niya maabot ang baso, si Diego na ang nag-abot sa kanya ng gatas. Pinainom siya, pagkatapos ay pinunasan ang labi ni Alex at dinampian ng isang halik. Napangiti siya; napakasweet talaga ng asawa niya. "Dad, why are you always stealing kisses from mom?" biro ni Xandie sa ama, at nagtawanan sila ni Diego. "Eh, kasi naman, princess, I can't help it. She's very beautiful in my eyes," sabi ni Diego, habang nilapitan si Alex at niyakap. "Bolero!" sabay na tawanan ng mag-ina, sabay halakhak na nagdagdag ng init sa umaga. Dalawang oras na ang nakalipas matapos silang mag-almusal, nagpaiwan si Alex sa hardin. Gusto niy

Diego’s POV Nagmamaneho ako ng kotse habang paulit-ulit kong pinapatibay ang desisyon ko. Ngayon ko na napagpasyahan ang lahat. Sigurado na ako sa gagawin ko. Ayokong magdusa ang asawa ko sa kalagayan niya. Hindi niya deserve ang lahat nang ito. Napakasakit sa dibdib na nagdudusa ang asawa ko dahil sa kasakiman ng iba. Napakabait ni Alex bilang kaibigan, anak, ina at lalo na maging asawa sa akin. Sa kabila ng mga nagawa ko sa kanya, pinatawad niya ako, muling tinanggal at minahal. At higit sa lahat, ayokong makita ang anak ko na nalulungkot dahil sa sitwasyon naming mag-asawa lalo na ng mommy niya. Sa tuwing nakikita ko siyang lihim na kinakaawaan ang kanyang ina, parang may humihigpit sa dibdib ko. Bilang isang ama at isang asawa, napakasakit na makita ang mga mahal mo sa buhay na nahihirapan—at wala kang magawa para matulungan siya. Bago ko tuluyang planuhin ang lahat, pinag-isipan ko pa din ito nang mabuti pero sobrang ngayon buong buo na ang desisyon ko. At bago man magana