Strange Proposal のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

Alex POV Kinaumagahan, bigla akong nagising. Bumangon agad ako dahil naduduwal na naman ako, pero pagbangon ko ay nagising si Diego. “Wait! Kakargahin kita, My,” sabi niya. Tumayo siya at lumipat sa harap ko, saka ako binuhat. Pagdating namin sa C.R., gaya ng dati, hinahagod niya ang likod ko habang nagsusuka ako. Inalis niya ang basang sapin sa likod ko at pinalitan ng malinis. Inabot din niya sa’kin ang tuwalya. “Sige, lumabas ka na. Maliligo ako,” sabi ko. Tumango siya. “Tawagin mo ako kapag tapos ka na, ha? Aayusin ko lang yung susuotin mo, tapos mamamasyal tayo, My,” nakangiti niyang sabi. “Hindi pwede. Dadating si Tatay, ’di ba?” tanong ko. Tumayo siya at inayos ang bathtub na pagliliguan ko. “Hindi. Sinisimulan na yung bakery niya, kaya busy si Tatay. Mamaya papasyal tayo, ha, My?” Tumango ako. Bubuhatin na sana niya ako papasok sa bathtub pero pinigilan ko siya. “W-wag na. Kaya ko naman. Isang hakbang lang oh!” sabay turo ko sa bathtub. “At saka, lumabas ka na nga

Alex POVBigla akong nagising sa isang bangungot. Masamang panaginip lang ba ang lahat. Ayos lang ako at ang baby ko pero sobrang sakit ng katawan ko. Iniligid ko ang paningin ko, nasa hospital ako.Lahat ng mga tao sa paligid ko ay nagkakagulo. Dumating bigla ang doktora kong bakas sa mukha ang matinding pag aalala. Napakapit ako sa kamay nya tumingin sya sakin ng malungkot."Dra kamusta ang baby ko po? O-okay l-lang po sya diba?" Ngumiti ng mapait siya sakin." Kailangan ko na agad ang confirmition ng asawa mo bago ko alisin ang bata sa sinapupunan mo Mrs.Madrigal." Nagulat ako sa sinabi niya dumating si Diego na mukang nag aalala nakita kong may kinuha ang Ob ko."Mr. Madrigal you need to sign this paper. Kailangan na naming alisin ang baby niyo sa sinapupunan dahil sobrang dami na ng dugo na lumalabas sa kanya at pwedeng ikamatay ng asawa nyo." Nakita kong napa facepalm siya at sobrang nabigla sa mga narinig niya."Sir, we’re running out of time. Your wife is in critical condi

Alex POVKakauwi ko lang galing sa bake shop ko dito sa London. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin akalain na darating ang araw na magiging maayos ang buhay ko—na makakaalis ako sa sakit ng kahapon at muling makakahinga nang maluwag.Agad kong pinuntahan ang kwarto ng anak ko. Malamang nandoon siya, nagdo-drawing na naman. Mahilig talaga siyang gumuhit, at kitang-kita ang galing—mana sa ama niyang isang mahusay na arkitekto. Sa murang edad pa lang, may kakaiba na siyang husay.Pagbukas ko ng pinto, agad akong sinalubong ng pinakamagandang ngiti sa mundo.“You’re here, Mom!” masigla niyang sabi bago agad tumayo at tumakbo papalapit sa akin.Binuhat ko siya at mahigpit na niyakap. Hindi ko siya iniiwan kapag umaalis ako, pero kagabi ay nagkasakit siya—siguro dahil sa pagod sa eskwela. Ayaw ko sanang pumasok kanina, pero nagkaroon ng biglaang problema sa client. Nadagdagan ang cake orders, kaya si Mathew ang nagdesisyong hindi pumasok. Ayaw niyang iwan sa ibang tao ang anak naming may sak

Diego POV Nasa ground floor na ako para umuwi at mamaya na lang ulit ako babalik para magbanantay, dahil naroon na si Adrian. Kanina pa sobrang weird ang kilos at tingin niya sakin. Parang gulat na gulat pa siya nang makita niya ako kanina. Ano bang problema niya? Palagi naman akong naroon, magkasama kami simula pa nang itakbo namin dito si tatay, ah. Pupunta sana ako sa cafeteria para kumain, kasi pagdating ko sa bahay plakda na agad ako sa kama nito malamang. Pero hindi ko alam kung saan,banda ang cafeteria kaya naisipan kong magtanong sa guard. “Excuse me, where’s the cafeteria in this hospital?” May kausap sa telepono ang guard kaya nag-sign siya na sandali lang sakin, tumango na lang ako para hintayin siya at mukhang busy sila. Nilapag ko muna ang mga hawak kong mga gamit para sa trabaho ko at umupo sa isang bench malapit doon sa guard, napansin ko kung saan may ilang bata sa gilid na naghihintay siguro sa mga guardians nila. Protocol ata ng hospital talaga ang bawal

Diego POVNandito ako ngayon sa hospital dahil naka-toka akong magbantay. May dala rin akong prutas at, siyempre, ang pananabik na makita si Alex at sana pati ang anak niya. Inilipat ko na sa private room si Tatay at binigyan ng access na makapasok ang bata sa loob ng hospital, mahirap kasi kung maiiwan lang siya sa bahay na mag isa. Ayaw na ayaw niya noon, kahit noong una pa lang na nailabas siya sa emergency room. Masyado raw kasing mahal. Pero dahil sabik siyang makita ang apo niya at bawal pumasok sa ward napapayag ko rin siya.Pagkapihit ko ng pinto at pagpasok ko, nakita kong nakatingin sa akin sina Tatay at Alex. Sabay silang ngumiti, kaya ngumiti rin ako. Nagmano ako at kinamusta si Tatay, saka umupo sa upuan sa gilid ng kama. Magkaharap kami ni Alex.“Where’s your daughter? I miss her,” sabi ko kay Alex.May itinuro siya sa akin. Natawa ako nang makita kong nakadapang tulog ang bata. Ang dungis niya—naalala ko tuloy ang sarili ko noong bata pa ako, kung paano akong nakakatul