Nasa loob na kami ng delivery room. Nakahiga si Alex sa kama, ang mukha niya ay puno ng pagod at kaba, ngunit ramdam ko ang tapang sa kanyang mga mata. Hawak-hawak ko ang kamay niya, ramdam ko ang init at tibok ng puso niya—parang bawat tibok ay sumasabay sa kaba ko rin. Habang pinagmamasdan ko siya, hindi ko maiwasang maalala ang lahat ng pinagdadaanan namin bago dumating ang sandaling ito—ang mga oras na parang walang katapusan, ang mga gabing mag-isa kami, ang mga pangarap na sabay naming binuo, at ang takot na baka hindi maabot ang panibagong yugto ng buhay namin. “Okay, Mrs. Madrigal, hinga muna ng malalim at umire kayo pag bilang ko ng tatlo,” utos ng doktora, habang sinusubaybayan ang bawat galaw ni Alex. Siya naman ay sumusunod, humihinga ng malalim sa bawat bilang. Ako, sa gilid niya, hindi mapakali. Hinahawakan ko ang kamay niya nang mahigpit, hindi para pigilan siya… kundi para ipakita na nandito ako. Nandito lang siya sa bawat hakbang, sa bawat hirap, sa bawat paghinga
Last Updated : 2026-03-24 Read more